Babasından aldığı bayrak ve genlerle önce babasını sonra kendini aşan, yaptığı işle ''yetinmeyen'' sınırlarını zorlayan bir oyuncu: Şener Şen.
Liseyi yedi yılda bitirerek bir rekora imza atan Şen; işçi, şoför, işportacı, pazarcı olarak çalışır. 1958 yılında Yeşil Sahne''de amatör olarak yaptığı oyunculuk gönlüne tiyatro aşkını düşürür. Babası, komedinin kötü adamı Ali Şen karşı çıkınca, ''hızlı bir şekilde'' ilkokul öğretmeni olarak Doğu''ya gider. Üç yıl boyunca küllenmesi beklenen tiyatro aşkı daha da kabarır ve döner İstanbul''a. İstanbul Şehir Tiyatroları biz konservatuarlı oyuncu istiyoruz diyerek başvurusunu geri çevirir. O esnada konusu savaş olan ve yirmi figüranın rol aldığı bir oyun sahnelenmekte. Müdür hasta veya işi çıkan figüran olursa yerine sahneye çıkabileceğini söyler bedava da oynarım diyen Şener Şen''e. Mutluluktan havalara uçan Şener, babasına kadroya kabul edildiğini müjdeler beyaz bir yalan olarak. Figüranların hasta olup olmayacağını haber veren erken alarm sistemi olmadığı gibi hızlı iletişimi sağlayacak cep telefonu da icat edilmemiştir henüz. Bir işi ve maaşı da olmayan tiyatro aşığı Şener, her sabah iki saatlik yolu yürüyerek tiyatroya gider ve akşam yine aynı yolu yürüyerek döner eve. Bir yıl boyunca yedek figüran olarak birkaç defa sahneye çıkma fırsatı yakalar. Gösterdiği azim ve kararlılıkla ertesi yıl kadroya kabul edilir.
1970 yılında dublaj ve figüranlık yaparak sinemayla tanışır. Hollywood''da doğsaydı dünya çapında tanınmış ve değerli bir oyuncu olurdu denilen Şener Şen, Cüneyt Arkın filmlerinde dayak yiyen adamlardan birisi olarak başlar sinema kariyerine. 1975 yılında Ertem Eğilmez''in yönettiği Hababam sınıfında dikkatleri çeker. Gönüllere taht kurduğu kırmızı eşofmanlı Body Ekrem''le beraber rol süreleri uzamaya başlar. Kemal Sunal ve İlyas Salman filmlerinin ikinci adamı olur. Bize özgü kötü rollerin adamı. Başrol gelip onu bulduğunda yıl 1983.
Yitirilen insani değerlerin yılmayan savunucusu Yavuz Turgul ile çalışmaya başlamasıyla birlikte sinema muhteşem bir ikili kazanır. Toplumdaki değişmelere paralel olarak değişik tipleri başarıyla canlandırırken Türkiye''ye gelmiş geçmiş en baba oyuncu olarak kabul ettirir kendini. Buna rağmen önce senaryo sonra yönetmen sonra oyuncu gelir diyecek kadar mütevazı kalır.
Ne servet düşkünü ne de şöhret düşkünü olan Şener Şen, star gibi yaşamayı reddettiği gibi kendini star gibi de algılamaz. Geçmişine baktığında ürettiği işlerden mutlu olmaktan gayri bir dileği yoktur. Deneme yanılmayla başladığı sinema yolculuğunda içine sinmeyen işleri reddetme lüksüne sahip olur zamanla. Mütevazı olduğu kadar seçici olan Şen, iyi sinema yapmanın bedelini reklâmlarda oynayarak öder.
İsimlerin birer tuzak olduğuna inanır. Şöhret iyi işler yapmanızı kilitler, kendinize olağanüstü şeyler vehmetmek insanın başına gelebilecek en büyük tehlike der. Her film öncesi ''sıfır noktasına'' çekilir. Rolüne o kadar özen gösterir ki hazırlık döneminde kampa girer. Beslenmesine dikkat eder. Eksiksiz senaryonun bütün diyaloglarını ezberler. Şener Şen olarak değil sinema aşığı, hevesli birisi olarak en iyisini yapmak için gider sete. Setlerde rüzgâr estirenlerin tersine o filmlerde rüzgâr estiren bir yıldız olur. Şöhretin esiri olmuş, bensiz olmuyor, ben bir görüneyim yeter diyen ve kendisini reyting makinesi zanneden şöhretlerin kısa sürede yokuş aşağı frenlerinin tutmamasının aksine, az ama öz projede yer alarak varlığını korur.
Oyunculuğuyla büyüleyen Şen, ''konuşmak'' yerine konuşulacak şeyler yapmayı önceliyor. Üretimsiz ve ürünsüz sadece görünerek, konuşarak gündeme gelip ben markayım diyenlerin aksine üreterek değerini artırıyor. Parasal karşılığı ne olursa olsun insanlara en küçük bir yararı olmayacak yapımlarda yer almıyor. Uzun sinema serüveninde menajer, basın danışmanı ile çalışmak yerine değerlerine sahip çıkıyor ve sezgileriyle yoluna devam ediyor. Ciddiye alınacak insanlarla ciddiye alınacak işler yaptığı için ciddiye alınıyor.
Saygınlığın saygınlığını artırırken oyunculuğu ile çıtayı çok yükseklere taşıdığı için zaman zaman beklentilere cevap veremiyor. Muhsin Bey''den sonra çektiği filmler Muhsin Beyle kıyaslanarak yetersiz bulunurken beklentiyi ancak Türk sinemasında dirilme devrini başlatan Eşkıya ile kırabildi. En büyük rakibi kendisi olduğundan şimdi de Eşkıya ile kıyaslanmaya mahkûm.
Kabadayı''dan önceki filmler değişen dünya ve değerler karşısında değişmemekte direndiği için kaybetmiş gibi görünen kazananların hikâyesiydi. Kabadayı ise aksine ''son adamın'' değil ''değişen kahraman''ın hikâyesi! Her sahnesi oya gibi işlenmiş Eşkıya''da bütün görüntüler ve sessiz diyaloglar Baran''a hizmet ederken; fazlaca geveze olan Kabadayı''da ise tüm hikâye filmin anti kahramanı Devran''ın hizmetinde.
Yavuz Turgul''un eşsiz ve tek diye tanımladığı Şener Şen, yine Turgul''un ifadesiyle farkında olmadan farkındalığı yaşıyor ve yaşatıyor.
O Şener Şen olmakla yetinmedi her ne pahasına olursa olsun değerlerine sahip çıkarak Şener Şen kalmayı başarabildi yıllardır.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.