Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Mekan: Afrika ormanları. Zaman: Birinci Dünya Savaşı ertesi. İki ağaç arasına gerilen beyaz çarşafın önünde eli değnekli bir adam bekliyor. Sinemanın emekleme devri. Fransızlar, sömürgeleri altındaki Afrikalı Müslümanlara sık sık film gösterimi yapıyor. Amaç Afrikalıları eğlendirmek mi? Hayır. Teknolojinin nimetlerinden yararlanmalarını sağlamak mı? Hayır. Yerlilere, beyaz adamın üstünlüğünü kabul ettirmek, kanıtlamak.

Davete icabet etmemek, kabalığın ötesinde isyan olarak algılanacağından, son derece diplomatik bir tavırla daveti kabul edip, beyaz adamlarla el sıkışarak beyaz çarşafın önünde kendilerine ayrılan yerlere oturuyor yerliler. O esrarengiz makine dönüp film başladığında bütün Afrikalılar gözlerini yumuyor ve film bitinceye kadar hiç açmıyorlar. Hem oradalar, hem değiller. Bedenleriyle davete icabet edip, gözlerini yumarak kendilerini korumaya çalışıyorlar.

Gözler kapatıldığında sahiden hiçbir şey görmez mi insan? Görmeyebilirdi hatta duymayabilirdi. Anlatılan, sözcükleri olmayan bir öyküydü, çünkü henüz sesle tanışmamıştı sinema. Ama bu sorun o zamanlar şaşırtıcı bir şekilde perdenin yanında ayakta dikilmekte olan eli değnekli adamla çözülüverdi. Filmin başlamasıyla birlikte adam değneğini perdenin üzerindeki görüntülerde dolaştırarak anlatmaya başladı. Filmdeki kişileri, kimin kim olduğunu, ne yaptığını... Afrikalıların gözleri kapalı. Görmediler, ama duydular...

II-Haberlerden habersiz ama magazinden haberdar olmak

Peki niye anlattım bunu... İzninizle sinemanın sessiz zamanlarındaki eli değnekli ''O adam'' olmaya talibim. Bir farkla değneğimiz filmin üzerinde değil magazin gündeminin üzerinde gezinecek.

Gazetelerin magazin haberlerini görmezden gelip, magazinin egemen olduğu haber bültenlerini yok sayabilirsiniz. Hatta ekranınızı tamamen kapatmış birisi bile olabilirsiniz. Peki magazinden habersiz olduğunuzu iddia edebilir misiniz? Yukarıda anlattığım Müslüman kabile gibi gözlerinizi ne kadar sıkı sıkı kapatırsanız kapatın, itiraf edin işte haberdarsınız magazinden. Hayatımızda TV o kadar baskın, öylesine kocaman bir yer işgal ediyor ve o kadar çok şey sokuyor ki gözümüze. Bizi hiç ilgilendirmeyen hayatları görmekten ve bilmekten yorgunuz. Beton yorgunu binalar misali, dışardan bakınca sağlam gibi duruyoruz ama magazin gündemine atılıvermiş küçük bir hikaye bizi günlerce sallamaya, meşgul etmeye yetiyor. Çünkü görmeden bakıyoruz. İdrak damarını kapalı tutarak seyrediyoruz.

Hayatımızın her alanına girmiş ve bizi kuşatmış olan magazin, değerler sıralamamızı etkiliyor. Değişen sırayı fark etmiyoruz bile. Hep beraber seyredince kötü olan kötü olmaktan, ayıp olan ayıp olmaktan çıkıyor sanki. İşte bunun için olaylara yakından bakmak ama bakış açısını geniş tutmak önemli.

Magazin basınında yer alabilmek için özel hayatlarını bütün çıplaklığıyla gözler önüne seren “sanatçılar”, kendinden bahsettirebilmek adına adeta medyada soluk alıp veriyor. Sonra devran dönüyor, "ben size hesap vermek zorunda mıyım?" diye efeleniyor. Ne oldu da “özel hayat” vurgusuna saklanmaya çalıştı bu “sanatçı”. Neden şimdi? Sorun bu soruyu. Ya da ben hepimiz adına sormuş olayım. Vakti zamanında özel hayatını eşelenebilir bir çöp gibi ortaya seren kişi şimdi birden özel hayat mahremiyetine vurgu yapıyorsa, bilin ki o dönem reytingi epeyce yüksektir ve o habere ihtiyacı yoktur. Reytingi düştüğü noktada ise akla hayale sığmayan olaylarla haber olmak için kendini yeniden deşmeye başlayacaktır.

III- Magazin sinopsisi Hülya

Bu noktada değneğimizi, son yirmi yılın ''magazin sinopsisi'' olarak taçlandırabileceğimiz Hülya Avşar''a dokunduralım.

Cehaletiyle göz dolduran Hülya Avşar''a. Her işe el atan ama esasında hiçbir işte başarısıyla göz doldurmamış Avşar''a. Oyuncu ama tek bir rolüyle hatırlanmıyor. Şarkıcı ama görüntüsü yokken çekilmiyor. Tiyatro yaptı. Olmadı. Çocuk doğurdu olmadı. O hiçbir şeyi başaramazken esasında çok şey “başarmış olmayı” başardı. Daima parayı kazanan oldu.

''Kendi kategorimde, benim gibi biri daha gelmeyecek. Benim gibi iki kişi daha sayabilirim; Sezen Aksu ve İbrahim Tatlıses. Zaten kimsenin gelmesine ben izin vermem. Çünkü işimde ölmemek için öldürürüm. Bana çok iyi bakmaları lazım. Beni sanat hayatından kaçırırsanız çok kötü olur. Bu benim mesleğim, ben bir profesyonelim. Allah sağlık verdiği sürece, bensiz zaman geçmeyecek Türkiye''de. Bugüne kadar sahip olduğum her şeye, hep böyle sahip oldum." (Yener Süsoy-Hürriyet-01.08.2006)

Gazetelerde adı geçmeyince bunalıma girdiğini itiraf eden, magazin ruhunu tüm hücrelerinde hisseden ve taşıyabilen profesyonel bir şöhret o. Cehaletiyle sanatını finanse etmeye çalışan, magazinden sürekli rol çalan, sanatı göç hazırlığına başlayınca ne yapacağını şaşıran ve dağılan, eski aşklarının gündeme gelmesinden medet uman bir magazin profesyoneli.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...