Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Farkında mısınız meslekler unvandan, işyerleri göstermelik mekândan öteye geçmiyor dizilerde. Mesleği ne olursa olsun; doktor, avukat, holding sahibi v.s. lüks evlerde oturuluyor, lüks arabalara biniliyor ve hiç çalışılmıyor. Ofisler; aşk ilan edilen, entrika çevrilen mekânlar olarak kullanılıyor. Meslek edinme, para kazanma ile ilgili felsefe yok. Parasızlık bölümü kotarmak için başvurulan bir hikâye sadece. Mafya dizileri istisna. Bir tek onlarda paranın kazanılma aşamaları en ince detayına kadar işleniyor.

Tepe tepe kullanılan ve içi boşaltılan ''aşk'', çoktan ilişkiye dönüşmüş durumda. İçinde sevginin, saygının, güvenin olmadığı; aldatma, kıskanma, şiddeti içinde barındıran bir olgu oldu, yerli dizilerin ivme kazanmasıyla doğru orantılı olarak aşk. Kıskançlık temasını işleyebilmek için, eskiden seyirci yadırgar endişesiyle, ikinci bir kadın karakter dahil olurdu hikayeye; sonra erkek karakterler de dahil olmaya başladı. Kıskançlık temasını ihanet takip etti. Esas erkeğin ihanetini yadsımayanlar esas kadının ihanetini de hoş görmekte gecikmedi. Şimdinin ihanetleri çok yönlü otoban gibi. Herkes herkese ihanet ediyor, zincirleme. Eşler değil sadece ihanet edilen, en yakın aile fertleri.

Her dönemin hikâyesi evlilik dışı doğan bebekler üzerinden anlatılmaya çalışılıyor. Seyirci kopya hikâyelere doz aşımından ilgisini esirgeyince de, dönüp biz nerede hata yaptık diye sormak yerine, seyirciyi suçluyorlar dönem hikayesini seyretmedi diye.

Babanın çocuğundan haberi olmadığı gibi; olayı kamufle eden, yedek baba figürü çok yaygın. Gerçek hayatta tuvalette doğurulup çöpe terk edilen bebek haberleri insanın yüreğini dağlarken. Çünkü aşk ve aşkın devamı için ilişkinin şart olduğu eskiden ima edilirdi; son zamanlarda, 18 yaşındaki karakterlerin ağzında hayat buluyor.

Yönetmenlerin de senaristlerin de ezici çoğunluğu kadın. Sorsak kadın ekonomik özgürlüğe mutlaka sahip olmalı, mutlaka eğitimini tamamlamalı, meslek sahibi olmalı derler değil mi? Ama dikkat edin kadın karakterlere çoğu eğitimsiz, meslek sahibi değil. 18 yaş civarında olanların tek hedefi var: evlenmek. Ama hep bayat bir hikaye, son anda çıkan engeller, gerçekleşmeyen evlilik, hamilelik vesaire. Sıcacık bir aile dizisi diye geçiyorsunuz ekran karşısına tamam ilişkiler sıcak da. Parasızlıktan dolayı devlet okuluna gitmek zorunda kalan çocuklar üzerinden(bu tamamıyla senaryonun dili) üniversiteyi kazanmaları için mutlaka dershaneye gitmeleri gerekiyor yoksa imkansız sözleri tekrarlanıyor ısrarla. İyi eğitim veren özel bir okula giderse üniversite şansı yükselir başka; devlet okuluna devam edenlerin üniversiteyi kazanması imkansız demek başka! Bu arada bahsi geçen çocuklardan birisi dizinin başlarında özel okula devam ederken matematik dahisiydi! Bu söylem bu iddia bir takım görüntülerden çok daha fazla zararlı gençler açısından. Direkt bir umutsuzluk, sınıf ayrımcılığı yaptığı için.

Liseli karakterlerin yer aldığı hikayeler her yönüyle facia. Uzatabilmek için çocukları topluca sınıfta bırakma numarası çekilen hikayelerin sonu gelince; dersle, sınavla alakası olmayanların yüksek puanlarla üniversite sınavını kazanmaları ayrı bir karnaval.

Elinde kumanda, ekran başına geçen herkes ''kiralık bir beyin''. Sadece reklam kuşaklarına değil her türlü programa kiralanıyor beyinler.

Televizyon eğlenme ve tüketme temeli üzerinde hayat buluyor. Diziler ve bilumum programlar seyirci eğlensin diye yapılırken asıl amaç aralarda yayınlanan reklamları izlettirmek. Yani reklamlar dizilerin arasında değil diziler reklamlar arasında yayınlanıyor. Küresel ekonominin en serbest pazarı televizyon. Arz ve talep serbest ekonomi kuralları ile lüks bir yaşam pazarlanıyor, hayali bir dünya sunuluyor ekranlardan.

Eskiden tüketiciye hayat tarzı satabilmek için sadece reklam kuşaklarında saniyelerle sınırlı yer bulurdu kendine markalar. ''Bu parfümü sür çekici ol'', ''bu ayakkabıyı giy özgür ol'', ''Bunu ye mutlu ol''. Şimdilerde yedikleri, içtikleri, giydikleri ile dizi karakterleri ikna sürecinin en baskın elemanları.

Dizilerdeki ''görüntüler'' üzerinden bir bardak suda fırtınalar koparmak yerine; dayatılan aşk anlayışı, pompalanan hayat tarzı (gençler çocuklar diye ayırmayacağım) insanlar üzerinde nasıl bir etki yaratıyora odaklanmak gerekiyor.

Yasaklama, sansür çözüm değil elbet! Ama televizyonda ter türlü yayın olsun, anne baba çocuğunu ekrandan uzak tutsun demek de yasakçı bir yaklaşım değil mi?

Temiz televizyon saatlerine ihtiyacımız var. Doğru mesaj veren hikayelere ve karakterlere.

Yapımcıların, senaristlerin, yönetmenlerin sadece başkalarının elinden çıkan değil kendi üretimlerinin zararlarını da etüd etmesi gerekiyor. Seyircinin seyretmediği değil seyrettiği dizilerin negatif yönlerini görebilmesi ve eleştirebilmesi. Alışkanlıklar mesafeyi kaybettirmemeli. Mesafesini kaybetmemiş olsaydı, Sayın Bakan da seyrettiği dizi olarak Kurtlar Vadisi ismini verdikten sonra doğru yanlış bilemem ama verdiği mesajlar ilgimi çekiyor der miydi?

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...