Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Bayram öncesi bir annenin televizyon ekranını delip geçen feryadıdır bu satırlara sebep. Elli gündür kayıp olan kızını bulmak için televizyondan medet uman, ortaya saçılan gerçekler, iddialarla gün geçtikçe çöken, ''ölüsü de olsa alacağım kızımı sizlere bırakmayacağım'' diyen bir annenin feryadı. Kayıtsız kalınamayacak bir feryat.

Bu kesinlikle çocuklarınızı şehir dışına, özellikle de küçük şehirlere okumaya göndermeyin yazısı değil. Çocuklarını, özellikle de kızlarını gönül rahatlığı içinde okumaya gönderen anne babaların yüreklerine su serpmek; onları rahatlatmak amacıyla, gereken önlemlerin alınmasına birazcık olsun katkıda bulunmak için kaleme alınan bir yazı.

İstanbul''da ikamet eden bir aile. Kızları okusun diye Bursa''nın İnegöl ilçesine gönderiyorlar. Ev tutuluyor, dayanıp döşeniyor, bir ev arkadaşıyla birlikte yaşamaya başlıyor kayıp kız Sinem. Ailenin hali vakti yerinde. ''Kızımızla arkadaş gibiydik, bizden hiçbir şeyini saklamazdı'' diyecek kadar yakın oldukları iddiasındalar kızlarıyla. Her şeyini bildiklerinden o kadar eminler ki! Ama zaman ilerledikçe, canlı yayına katılanların, telefonla bağlananların anlattıklarını dinledikçe; kızlarını aslında tanımadıkları, yabancısı oldukları bir hayat çıktı ortaya. Sadece baskı ya da ekonomik sıkıntı değildi kızları başka hayatlara yönelten, yaşadıklarını gizleten. Arkadaş anne babaların çocukları da bütün o arkadaşlık illüzyonu içinde uzaklaşabiliyordu arkadaş anne babalardan. Aşırı baskının da aşırı özgürlüğün de yolu aynı yere çıkabiliyor.

Mezuniyetine şafak sayarken; yaz okulu için gittiği İnegöl''de, gittiği günün akşamı ortadan yok oldu Sinem. Aile kaçırıldığından emindi ama kaçıracak fail bulmakta zorlanıldı. Tek bir aday vardı Sinem''in ev arkadaşının iddiasına göre onları tehdit eden. Adaysa iddialıydı kızlara hamilik yaptığı hususunda. Telefonlara bağlanacak, canlı yayına çıkacak kadar kendinden emin. Sinem''i son gören, evine bırakan son kişi. Mobese kameralarının yönü dahil ilçe hakkında her türlü teknik detay bilgiye sahip. İlçe halkının illallah dediği, okula devam edememiş, bir işte dikiş tutturamamış, delikanlı kabadayı diye geçinenlerden.

Sinem''in fotoğrafları ekranda göründükçe ihbar telefonları yağdı kanala. Gördüklerini iddia edenlerin bir kısmı insan insana benzer sözünü doğruladı. Ve bir gerçek, steril yaşadığımız evlerimizde ekranı delip geçerek çarptı yüzümüze. Halen de çarpmaya devam ediyor. Sinem''in hayatta olduğuna dair umutlar gün geçtikçe tükense de çarpmaya devam edecek. Meğer ne çok genç kız/kadın çeşitli vaatlerle kandırılarak ya da kaçırılarak, modern köle gibi, pavyonlarda çalıştırılmaya mahkûm; köleliğinin sona ereceği günün hayaliyle hayata tutunmaya çalışıyormuş. Ekran diliyle söyleyecek olursak menejarlerin ellerinde hayatları hiçe sayılan ne kadar çok sayıda genç insan varmış!

Pavyonların, pavyonda heba olan hayatların, Yeşilçam filmlerinde kaldığını sanarak fena halde yanılmışız. Eğlence merkezi adı altında, pansiyon adında, görünüşte yasal, vergisini tıkır tıkır ödeyen, denetime tabi yerlerde, insan ticareti yapıldığını öğrenmek insanın kanını donduruyor. Çünkü gerçek hayat Yeşilçam filmlerine benzemiyor. Hayatının aşkıyla tanışarak, yaşadığı hayata veda edecek namuslu pavyon kadını klişesi ne yazık eski Yeşilçam filmlerine has da değil! Sözün burasında Pavyonda çalışanlara ahlaksız namussuz demek gibi bir niyetim olmadığını yanlış anlamalara mahal vermemek için belirtmek isterim. Ben ahlak abidesi tipler olarak çizilmesine karşıyım sadece. Bitmeyen Şarkı''da olduğu gibi. Aynı kanalda sabah saatlerinde pavyon hayatına dair gerçeklere maruz kaldıktan sonra, akşam saatlerinde Berguzal Korel''in hayat verdiği Feraye tiplemesiyle; steril, oldukça rahat yaşam şartlarına sahip pavyon hayatını izledikçe; genç kızların o hayatın özlemini çekerek evden neden kaçtıklarını anlamak mümkün. Şık pahalı kıyafetler, saygıda kusur etmeyen bir patron, el pençe divan duran dinleyiciler. Yaşadığı hayatı monoton bulan, anne babanın yasaklarından/ tavsiyelerinden sıkılan gençlerin hayal dünyalarını etkileyip özendirici olmaması mümkün mü Bitmeyen Şarkı''nın?

Aslında pavyonlara dair değil yazma sebebim. İlçelerdeki yüksek okulların etrafına akbaba gibi üşüşenlerce, lüks hayat özlemiyle kandırılan genç kızlara dair. Birkaç yıl önce de bir başka kanalda, yine Anadolu''nun bir ilçesine üniversite eğitimi için giden ve lüks hayatın peşine takılan başka bir genç kızın hazin öyküsünü izlediğimde kapılmıştım bu düşünceye.

İki vakayı ortak kılan, her iki genç kızın da üniversite eğitimi için gittikleri ilçelerde başına gelmesi yaşananların. Yabancıların girişine asla izin verilmeyen üniversite ülkesi kampüslerin aksine; yüksek okul kimliğine bürünmüş iki üç katlı apartmanların tehlikeye ne kadar açık olduğunun farkında mıyız? Ailesinden uzakta, hızlı yükselme, hızlı para kazanma, kısacası lüks hayat özlemi çeken gençlerimizin kandırılmaya ne kadar açık olduklarının farkında mıyız? Sadece Ebru ve Sinem değil yanlış hayallerin peşinde hayatlarını ipotek eden. Bu iki vaka çerçevesinde şahit olduğumuz o kadar genç var ki aynı durumda olan. Sesimizi duyan var mı diyen? Sahi var mı gerçekten seslerini duyan!

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...