Keyif almasına alacağım da...

Su sorgulayıcı tavrım yüzünden en keyif alınacak haberlerin bile tadına kolay kolay varamıyorum. Okuduğum bir şey çok hoşuma gitse bile, nedense, bir ufak tutarsızlık yüzünden, "Acaba?" diye sormadan edemiyorum.

Meselâ dün Sabah''ta yer alan "Apo''nun İmralı günlüğü" başlıklı haber... Sabah, şu sıralarda Yargıtay''ın idam cezasını onamasıyla yeniden projektör altına gelen Abdullah Öcalan''ın "Bir günü nasıl geçiyor, neler dinliyor, ne okuyor, ne yiyor?" sorularına cevap aramış... İyi bir habercilik. İyiyi daha iyi yapan ise, Öcalan''ın ''öncelikle okuduğu yazarlar'' arasında adımın da geçmesi... "Gazetelerde öncelikle okuduğu yazarlar arasında genellikle dış politika üzerine yazan" diye başladığı cümleyi, Sabah, Şükrü Elekdağ, Gündüz Aktan ve benim adımı vererek bitirmiş...

Övünmek gibi olmasın ama, sade bir okur olsam, yazdığım yazıları ben de okurdum. Bazı yazarlar, "Acaba bir hata yapmış mıyım?" veya "Yazımda tashih hatası var mı?" diye kendi yazılarına ertesi gün göz gezdirir ya, ben, eğer okursam, sırf keyfine varmak için okurum kendi yazılarımı... Bu yüzden, Öcalan''ın ''öncelikle okuduğu yazarlar'' arasında adımın geçmesine hiç şaşmadım. Ancak, cümledeki ''genellikle dış politika üzerine yazan'' bölümü bana pek uymuyor; dış politika konularına değinmeden bazen aylar geçiyor... İşte size keyfimi kaçıran ilk nokta.

İkinci nokta da, Öcalan''ın avukatlarının CNN-Türk''te sarf ettiklerini duyduğum bir cümle. "Öcalan''a Yeni Şafak ve Cumhuriyet gazeteleri verilmiyor" demiş avukatlar... Görüşe gittiklerinde kendileri götürüyorlarmış... Hergün eline geçmeyen bir gazetenin yazarıyım ben, Öcalan acaba beni nasıl düzenli okuyor? Okur kitlemin geniş ve renkli olması beni mahzuz eder de, "Öcalan''ın öncelikli okuduğu yazarlar" arasında bulunduğum haberinden, zihnimi zonklatan bu tür sorular yüzünden, yeterince haz alamıyorum.

Şimdilerde herkes ''komplocu'' olduğu için yadırganmıyor, ancak bazen ''komplo'' üreten zihin böylesi güç bir görevi üstlenebilecek çapta olmadığı için yumağın uçları birbiriyle buluşmuyor. Önceki gün (27 Kasım) Radikal gazetesinde, Mine G. Kırıkkanat tarafından yazılan "Made in USA (3)" başlıklı yazıdaki bazı satırlar gibi. "Hokka ve divit" günlerinden beri fazla yol katedememiş Mine Hanım, Türkiye''nin ABD kaynaklı bir ''komplo'' ile karşı karşıya olduğu kanaatinde. Yazısının bir yerinde, "Niçin türban savunucuları, sözümona lâik ve demokrat gazetecilerin büyük çoğunluğu, Amerikan okulları mezunu ve İngilizceci?" diye bir soru sormuş... Şöyle bir karşı-soruyu hak ediyor: "Türbana karşı çıkanlar, lâikçi ve demokrasiye şaşı bakan gazetecilerin büyük çoğunluğu niçin Fransız eğitimi almışlar arasından çıkıyor?"

Benim esas şaştığım "Amerikancı Nazlı Ilıcak niçin dünden bugüne ''dinci'' kesildi?" sorusu. Radikal yazarının bu sorusu, bence, onun ürettiği şablona pek uymuyor. Nazlı Ilıcak "Amerikan okulu mezunu ve İngilizceci" değil bir kere, "Fransız okulu mezunu ve Fransızcacı". Nazlı Hanım zaten hep kuraldışıdır, ''dinci'' sıfatı da ona hiç yakışmıyor; tıpkı ''Amerikancı'' sıfatının yakışmadığı gibi... Mine Hanım kızımız, sırf tezini desteklesin diye adını vermiş Nazlı Hanım''ın belli, "Uysa da olur uymasa da" mantığıyla...

Garip bir tesadüf, Sabah''ta şu sıralarda yayımlanan "ABD konsolosuyla 40 eğlenceli yıl" başlıklı yazı dizisinde, ABD İstanbul konsolosluğu basın bölümünde 40 yıl çalışmış Bertan Saraçoğlu neşeli anılarını aktarıyor. Anıların ikinci gününde, İstanbul''a gelen Amerikalı gazetecilerin, yıllar boyu hep aynı yedi gazeteciyi ziyaret etmek istedikleri belirtilip rağbet gören meslektaşların adları sıralanıyor; görüşülmek istenen ünlü gazeteciler arasında Nazlı Ilıcak da var doğal olarak... Mine Kırıkkanat''ın, "Hah, ben demedim mi?" diye gözlerini kıstığını görür gibi oluyorum. Ancak, Bertan Saraçoğlu, "Nazlı Hanım bu talepleri, ''Tercüman gazetesinin dış haberler müdürü Zafer Atay''dır, onunla görüşsünler'' diye reddederdi" diye ekliyor... Amerikalı gazetecilerle görüşmek istemeyen garip bir ''Amerikancı'' Nazlı Hanım sizin anlayacağınız...

Yeni Şafak ile Cumhuriyet''i buluşturan başka bir gelişme yaşandı bu hafta. Geçmişinde ideolojik zigzaglar bulunsa bile, kendisinin yazar olarak katıldığı 1960''lı yıllardan beri ''solun kalesi'' bilinen Cumhuriyet''te, İlhan Selçuk, beni hüzünlendiren bir özeleştiri yaptı, Yeni Şafak''a bakıp hayıflanarak... ''Bir dinci gazete'' diye geçiştirdiği Yeni Şafak''ta bir gün önceki manşet haberi süsleyen "Sizin bebelerinize ateş zarar vermez, sizin çadırlarınız tutuşmaz, sizin evlerinizi su basmaz" yazısını pek beğenmiş İlhan Bey; "Ne yaman, ne gözü kara bir solcu değil mi bu satıları yazan kişi?.." diye soruyor... Esas sorusu ise kendi çevresindekilere:

"Ya solcular ne yapıyorlar? Onların kimisi Tony Blair''ci oldu, İngilizcilik yapıyor; kimisi, Amerika''nın dünya halklarını kurtaracağını yazıyor; kimisi parababalarına yağ çekiyor; kimisi emekçilerin haklarını savunanları ''popülizm'' yapmakla suçluyor; kimisi komünistlikten istifa etti, komprodorluk edebiyatını benimsedi... Ve solculuk kaldı mı İslâmcılara?" (Cumhuriyet, 27 Kasım). İlhan Bey kendisini unutmuş; o da eski ideolojisinin adını anmıyor artık, bir süredir Atatürkçülük limanına sığındı.

Bütün bu gelişmelerden keyif almam gerekiyor, ama beni tutan bir şey var, ne acaba?