Haluk"un vedaı

Tevfik Fikret"in ünlü şiirlerinden birini başlığa koyduğumda şiiri hatırlayanların sayısının çok az olduğunu biliyorum tabii ki.

Çoğunluk gündüz kuşağında kadınlar için olduğu iddia edilen programa çıkan Haluk isimli doktoru hatırlasa kimse şaşırmaz.

İsimden karakter ve hatta gelecek tahlili yapıyor beyefendi.

"İsim doktoru, biyoenerji uzmanı, yazar" olarak tanımlıyor kendisini. Tıbbın bir kolunun alanına giren bu tanımla uğraşacak mecalim kalmadı programdan sonra.

Tam da sabah kalkmış, ABD elçisi Commer 1969 Ocak ayında, o soğukta ODTÜ"ye neden gitmişti diye düşünüyordum.

Sonra olanlar ortadaydı ama Commer neden gitmişti?

Aracının yakılacağını biliyor muydu?

Aracı yakanlar arasında olan Taylan Özgür"ün bir sonraki kışı göremeyeceğini, 23 Eylül"de Beyazıt"ta sırtından vurularak öldürülmesiyle başlayan sürek avının ne kadar uzun, ne kadar kanlı süreceğini biliyor muydu?

Taylan böyle bir programı görse telefon açsa, biyoenerji uzmanı yazar uzman doktorumuz adına bakarak ne kadar kısa yaşayacağını veya etrafında bir karanlık enerjinin dolanmakta olduğunu söyler miydi acaba?

Haluk adını kullanırken ne kadar farklı ama Kemal adını kullanınca ne kadar başarılı bir hayat sürdüğü örneğini veren "isimdoktoru"muz haklı mı acaba, Fikret"in oğlunun malûm akıbetine bakınca?

Bütün Haluk"lar benzer bir sıkıntı mı yaşıyor? İnternete sorarsanız "iyi huylu, geçimli, insaniyetli" deniyor ismin anlamı için oysa.

Cumartesi gecesi internette gördüğüm Kenya"daki akıl almaz katliam görüntüleri dolduruyor ekranları, gazeteleri sonra.

Daha maça atandığını öğrendiğimizde oğlumla beraber "eyvah" dediğimiz Fırat Aydınus"un yönettiği maçın sonundaki facia ise hemen önünde bu katliam haberlerinin.

Hangi birine bakacağımı şaşırsam da Türk televizyonlarının kadın ve aileye yönelik çok reytingli programları Arjantin bayrağı kesilip kesilip forma haline getirilmiş gibi giydirilmiş bir perküsyon grubuyla vur patlasın çal oynasın sürüyor.

Telefon telefon üstüne geliyor; ismi şu olan kızının oğlunun kendisinin geleceği, karakteri, eğilimleri hakkında soruyor kadınlarımız.

Kendini, kızını, oğlunu tanımıyor demek; ama "isimdoktoru" söyleyecek birazdan.

Az sonra...

Çok heyecanlı arayan herkes.

Necef Uğurlu boşuna kendini paralıyor bu televizyonlara bakarak diye geçiyor içimden.

Camdan bir kuş geçiyor.

Cihan Aktaş"ın şehir, mahalle, insan üzerine yazdıkları geliyor şimdi de aklıma. Son işaret ettiği haberdeki görünmez camdan gökdelenlerle kuşlar arasındaki ilişkiye dikkat çekmesi... onların Güney Kore"de inşa edilen cam gökdeleni göremeyip nasıl çarpa çarpa can vereceklerini...

Ekrana bakıyorum artık görmeden ne olup bittiğini.

"Milyonlarca kadın, kız bunları izleyerek yetiştiriyor çocuklarını, hayata katılıyor, eş oluyor, anne oluyor" diyorum.

"Commer tam otuz bir yıl daha fazla yaşamış Taylan"dan diye geçiyor aklımdan.

Kuş pencereden uzaklaşıyor.

Kenya"da bir alışveriş merkezinde bir çocuk ağlıyor.

Fırat Aydınus bana da kırmızı kart gösteriyor.

Reytingler ritim eşliğinde yükseliyor.

Adımın bana nasıl bir bioenerji yüklediğini ya da eksilttiğini hesaplamaya çalışırken buluyorum kendimi.

Sıçrayarak, bu düşünceden irkilerek kalkıyorum.

"Kış geliyor, kuşlar için zor geçecek" diyorum. Neyse ki henüz görünmez camdan kuleler inşa etmiyoruz hiç olmazsa, diye teselli aranıyorum.

Tevfik Fikret üzgün ama yine de ümitli çıkmaya çalışan titrek kelimelerle sesleniyor oğluna;

"... Koyar elbet vatan, bu hasta nine

Bir sıcak buse terli nasıyene!.."