İllâ Başbakan Erdoğan"ın mı söylemesi lazım

Kimilerine göre bir ihtiyaç, kimilerine göre özgürlük, kimilerine göre ise bir sevda…

Öyle bir sevda ki ''engel'' tanımıyor.

Eli, ayağı olmayan insanlar dahi o koltuğa geçmek için varını yoğunu ortaya koyuyor.

Otomobil sevdasından bahsediyorum.

Ben de, sevda boyutunda olmasa bile ihtiyaç kabilinden bu girdabın içerisine girmiş bulunuyorum.

Bu girdabın ileride nasıl ızdırap çukuruna dönüşeceğini işin başında tahmin etmem oldukça güçtü.

Tabii ki öncelikle ehliyet sahibi olmam gerekiyordu, bunun için de bir rapor almam…

Normalde bir dispanserden bile alınabilen bu raporun, benim gibi bedeninde uzuv eksikliği olanlar için devlet hastanelerinin sağlık kurullarından verildiği gerçeğiyle yüzleştim önce...

Sürücü kursunun yönlendirdiği sağlık ocağından, elimdeki özür gerekçe gösterilerek olumsuz cevap verildi.

Bunun üzerine, yoğunluğu fazla olmayan, başhekimini tanıdığımız bir devlet hastanesine müracaat ettim.

Sağlık kurulu bünyesinde yer alan branşlardan ortopediye bakan doktor, ''Ellerinden birinde veya ikisinde bir ya da birden fazla parmağı olmayanların H sınıfı (bedensel engelliler için verilen ehliyet sınıfı) ehliyet dahi alamayacağını, bir tokat gibi yüzüme vurdu.

O an hissettiklerimi kelimelerle ifade etmem mümkün değil.

Bana deniyordu ki; ''sen asla bir arabanın direksiyon koltuğuna geçemezsin.''

Halbuki ben manuel vitesli araç kullanmıştım. Otomatik vitesli araç da kullanmıştım. Çocuk oyuncağı gibi gelmişti. İyi futbol oynadığım için ayaklarıma da hakimdim.

Üstelik normal ehliyet de istemiyordum fakat ''sen araba kullanamazsın'' deniyordu.

Hastanenin bahçesinde oturup hüngür hüngür ağlayacaktım ki Allah''tan bana bir sabır bahşedildi. Ben bile anlayamadım sırrını…

Sonra da birileri ''Şişli Etfal''e git, sor. Belki orası verir'' dediler.

O an pes etmekle mücadele etmek arasında gittim, geldim.

Konumum gereği mücadele etmek zorunda olduğumu hissettim ve Şişli Etfal''in yolunu tuttum.

Ortopedi doktorunun kapısı çaldım ve durumu izah ettim.

Doktor bana, "Sol elin sağlam mı, sağlam. Ayakların sağlam mı, sağlam. O zaman neden kullanamayasın?" karşılığını verince dünyalar benim oldu.

Randevu aldım. 3 gün sürse de heyet doktorlarının onayıyla ehliyet ve özel tertibatlı araç alabilir raporumu aldım.

Bunları neden yazıyorum biliyor musunuz?

Çünkü aynı durumla, hatta çok daha kötüleriyle karşılaşan yüzlerce, binlerce özürlü insanımız var.

Kim bilir kaç kişi hüngür hüngür ağladı, içine kapandı, toplumdan koptu, gitti…

Kim bilir kaç kişi o hastane senin, bu hastane benim sürünüp durdu.

Halbuki bir çoğunun tahlile bile ihtiyacı yoktu, özrü(!) zaten ortadaydı.

Rapor sürecinde bir çoğuna şahit oldum.

Bir kadıncağız vardı, kızı zihinsel engelli. Aynı zamanda biri yardım etmeden yürüyemiyor. Malüllük maaşı alabilmesi için belli bir oranın üzerinde özürlü gösterilmesi gerekiyormuş ama doktorlar daha düşük bir oran vermişler.

O doktorlar acaba yanlarına alıp da çalıştırırlar mıydı o kızı?

Bir genç vardı, şeker hastası, kalp sorunu var, aynı zamanda psikiyatri tedavisi görüyormuş. Bütün rahatsızlıkları birleştirdiğinde çalışması mümkün değil ama rapor alamıyor.

Çelişkiler o kadar çok ki…

Sağ elinde özrü olan kişiye özel tertibatlı araçta ÖTV indirimi veriliyor, sol elinde özrü olana verilmiyor.

Geçtiğimiz günlerde öğrendim; daha önce sol ayağında problem olanlar da alamıyormuş ama Başbakan Recep Tayyip Erdoğan''a şikayet gidince durum düzelmiş.

Eminim benzer sıkıntılar gündeme geldikçe çözülecek ama illa da Başbakan Recep Tayyip Erdoğan''ın mı devreye girmesi lazım…