Necef kâsesi seyretmekten bıktık

Hayal gücünüzü sınırlandırmayın. Mahallenizin muhtarından başlayarak, seçme ve seçilme hakkına sahip bütün vatandaşlarımızı hayalinizde canlandırabilirsiniz.

Ah! TRT televizyonlarının o ihtişamlı günlerini Turgut Özal devrinde yetişen gençler pek hatırlamaz.

Evinizin başköşesinde, çeyiz sandıkları kadar büyük bir sandık. Sandığın önünde kocaman bir pencere. Pencerenin içinde siyah-beyaz görüntüler.

Televizyon ekranlarındaki tekdüzeliği bozan yegane görüntü, İstiklal Marşı''ndan önce ''Güne Bakış''ta haber okuyan Can Akbel''in gülümsemesi.

Nerde o zamanlar bugünün kanlı canlı haber programları... Nerde Tayfun Talipoğlu, Uğur Arslan, Coşkun Aral, hatta Saadettin Teksoy gibi olayları yerinden anlatan programcılar.

Olacak O Kadar''ın komedyeni Levent Kırca, Türkiye''nin değişik yörelerini tanıtmaya çalışan bir programda rol alıyordu. Bir trenin makinisti ile kömürcüsü, uğradıkları istasyonlarda o yörenin insanlarıyla hoş beş ediyor, sonra o yörenin folklor ekibi gelip bir halay çekiyor veya horon tepiyordu.

Bütün bu olanlar, TRT''nin Ankara''daki stüdyosunda cereyan ediyordu. Değişen tek şey, uyduruk trenlerin yanına konulan Adana, İzmir gibi şehir tabelalarıydı.

Devir, Demirel''in veya Ecevit''in başbakanlık yaptığı devirdi. Bu yüzden, ikide bir elektrik kesiliyordu.

Türkiye ile İtalya''nın 0-0 berabere kaldığı bir maç oynanıyordu. Maç Roma''daydı ve kaleci Sabri Dino, müthiş kurtarışlarıyla beraberliği İtalya''nın ağzından almıştı. O gün maçın en heyecanlı yerinde elektrikler kesilmişti. Kahvede, her ağızdan ayrı bir ''iltifat'' çıkıyordu.

O devirde, TRT''nin Ankara stüdyolarında da sık sık elektrik kesilirdi.

Ankara stüdyolarında elektrikler kesildiği zaman ekranlara gelen Necef Kâsesi, o yıllarda meşhur oldu.

Mesela, Komiser Kolombo''yu seyrediyorsunuz. Kolombo katili tam yakalayacakken ekranda TRT diye bir yazı ve Necef Kâsesi''nin donmuş görüntüsü. Ondan sonra Necef Kâsesi''nin karşısında bekle babam bekle.

Çoçukluk yıllarından beri Demirel''i seyreden bir vatan evladı olarak, Necef Kâsesi''ni seyretmek ile Demirel''i seyretmek arasındaki fartı takdir edebiliyorum.

Bu farkın, hangisinin lehine olduğunu lütfen sonmayın.

Ama, batılı bir ülkenin bir bakanı, başbakanı veya devlet başkanı Türkiye''ye gelip de "Aaa! Benim çocukluğumda da Türkiye''yi aynı amcalar yönetiyordu" deyince moralim bozuluyor.

"Çankaya Köşkü''ne, milletin gönlüne göre bir adam otursun" diye bir kaygı taşımanın 28 Şubat Türkiyesi''nde lüks olduğunu tabii ki ben de görüyorum.

Piyasada Çankaya Köşkü''ne yerleşmeye aday veya meraklı olduğu söylenen isimlerden herhangi birisinin tarafını tutmuyorum.

İstiyorum ki bir değişiklik olsun. Necef kâsesinden bıkmış bir adamın halet-i ruhiyesi deyin, ne derseniz deyin.

Bir değişiklik olsun da kim olursa olsun.

Hayal gücünüzü sınırlandırmayın. Mahallenizin muhtarından başlayarak, seçme ve seçilme hakkına sahip bütün vatandaşlarımızı hayalinizde canlandırabilirsiniz. Hani, Çevik Bir Paşa, Ali Şen ile Rasim Cinisli''nin alkışları arasında diyordu ya, "Hiçbir Türk vatandaşı böyle bir onurdan kaçınamaz" diye.

İşte öyle...

İsterlerse "ucuza gidiyorsun" desinler. Önemli değil.

Yahya Demirel''e bile razıyım!