Postmodernizm lafı ilk telaffuz edilmeye başlandığında, sanatta, edebiyatta, kültürde, siyasette, teknolojide, yönetimde, gerçekten, farklı, yepyeni bir çağın gelmekte olduğunu düşünmüştük.
Doğruydu da, teknoloji, internetin getirdiği imkanların da etkisiyle uçakların ses duvarını aşması gibi, ''modern'' duvarını aştı. Bu bir açılımdı.
Ama sanatta, edebiyatta aynı şey olmadı. Ne Balzac, ne Dostoyevski, ne Rimbeaud ne Tanpınar, ne Necip Fazıl geldi. Önce bir kısırlık arız oldu sanata; sonra sağanak halinde basit numaralarla yapılmış ''kolaj'' mamuller yağdı.
En çok ''siyaset''i hırpaladı postmodern.
Dünyada, terör kadar kötü, ''antiterör'' bahaneli savaşlar çıktı. Postmodern siyaset terörle savaşabilmek için kendi terörünü de üretmek zorundaydı, üretti ve savaştı!
İçeride, edebiyatı, sanatı, düşünceyi çok fena bastırdı, ''darbe'' ile birlikte kullandığımız ''postmodern'' kelimesi. Maşallahları var, siyasetçilerimiz de çok kolay intibak etti yeni döneme!
Eskiden, dümdüz darbeler olurdu. Siyaset susardı. Darbeciler ülkede işleri mümkün olduğu kadar içinden çıkılmaz hale getirdikten ve masanın üstüne içinden çıkılmaz bir anayasa ve mevzuat koyduktan sonra çekilirdi ortadan.
Postmodern darbe, masanın üstündeki anayasa ve mevzuatı farklı farklı maksatlar için kullanmanın yöntemini geliştirdi.
Son ''modern'' darbenin paşası bile 28 Şubat''ta şaşırmış, “Bizim zamanımızda MGK tavsiye ederdi” demek zorunda kalmıştı. Salih Memecan''ın, MGK''ya “Tavsiyeniz olur efendim” diyerek selam çakan siyasetçi karikatürü, ne güzel anlatıyordu, ''dil''in bile ne kadar değiştiğini!
Dil öyle değişti ki, artık tedbirli olmanız gerekiyor. “Aslında başörtülü kızların okula alınmamasına karşıyım” diye başlayan bir konuşma, mutlaka “Başörtülü kızlar okumamalı” anlamına gelen bir ''hüküm''le bitiyor.
''Kaos istemiyorum'' diyorsa birisi, dikkat edin; onun ''kaos''tan bir beklentisi vardır.
''Darbeye karşıyım'' sözüne de, postmodern dönemde ihtiyatlı yaklaşmalı. Yılmaz Erdoğan''ın, ''Ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim'' demesi gibi, söze ''darbeye karşıyım'' diye başlayan arkadaşlar da, ''Memlekette darbenin olabilme ihtimalini seviyor''dur.
Hele hele, ''demokrasilerde partiler kapatılmamalı'' cümlesini paragraf başında kullananlar. Paragraf bittiğinde görürsünüz ki onlar, ''partilerin kapatılabilme ihtimaline'' bile değil, ''partilerin kapatılmasına'' delicesine âşıktırlar. Çünkü, siyaset üreterek, fikir üreterek, milletin teveccühüyle iktidar olma ihtimalleri -bu gidişle- ''sıfır''dır.
AK Parti''nin ''kapatılmama'' ihtimalini de hiç sevmezler ama belki ''uyuturuz'' belki inanırlar diye ''kapatılana kadar kımıldamazsanız belki kapatılmaz'' demeyi ihmal etmezler.
Laf u güzaf şeklinde söyleseler de, ciddiye alınabilecek bir şekilde ne söylerler, ne söyletirler.
Baksanıza, partinin ''kapatılmama'' ihtimalini ciddi bir üslupla söylemeye teşebbüs eden babaları yaşındaki Şükrü Elekdağ''a nasıl hücum ettiler, nasıl susturdular!
Ne kadar konuşulursa konuşulsun, ne kadar tartışılırsa tartışılsın, bir ''parmak hesabı''yla sonuçlanacak bu postmodern öykü.
Hukuk mu? 27 Mayıs''tan beri çok mesafe katetti. 28 Şubat brifinglerinde ''doktora'' yaptı, 367 kararıyla ''profesör'' oldu.
Bugünlerde AK Parti, ''ihtimaller''i tartışacak, bir ''yol haritası'' çizecek. Bu aşamada, ''postmodern aktörler''in karakterini, reflekslerini, ''siyaset''in imkanlarını, çok iyi tahlil etmek gerekiyor. Karar vermek elbette çok zor. Çünkü ''sorumluluk'' diye bir şey var.
''Sorumluluk'' Başbakan Erdoğan''ın ''Türkiye kazanacaksa biz kaybetmeye hazırız'' yaklaşımında gizli.
Sağduyu sahiplerinden şu cümleyi işiti-yorum: Zor olacak, belli. Ama, sonunda millet kazanacak.
Bence de, Türkiye, süreç çok zor, çok sancılı olacaksa bile, demokrasi kalitesini bir derece daha yükseltmeyi başarsın.
Millet kazansın.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.