Bir tüneldi. Çoğu zaman zifiri karanlık, kimi zaman loş, ''ışığa yaklaştık'' dediğiniz anda kendisini yeniden tazeleyen, adeta yeniden uzayan bir gerilim tüneli.
Geçen yıl Nisan''a doğru, Cumhurbaşkanı seçimi yaklaşırken girdiğimizi varsayarsak, neredeyse bir buçuk yıl oldu tünele gireli.
Cumhurbaşkanını o günlerde seçebilir, yoluna oradan devam edebilirdi Türkiye. Olamadı. Ardı ardına geldi, biri bitmeden öteki başladı krizlerin.
Erkan Mumcu ve Mehmet Ağar Cumhurbaşkanı seçimi yapılmak üzereyken ''Ergenekon'' menşeli bir rüzgarın etkisiyle mi ekrana çıkıp endişeli, gergin yüz ifadeleriyle, ''biz Meclis''e giremeyiz'' dediler, bunu henüz bilmiyoruz. Ne Ağar aydınlattı o günlerin karanlıkta kalan tarafını, ne Mumcu…
367 saçmalığı, 27 Nisan bildirisi, Anafartalar faciası, Hudson senaryoları, ''Türkiye''ye seçim bile yaptırmazlar'' korkuları üst üste geliyordu. Bir el, belki de YÖK binasının önündeki adama silah sıktıran elle aynı el, terörü tırmandırıyordu.
Sonra yakın zamanların en gergin ve en sıcak seçim sath-ı maili.
AK Parti''nin 22 Temmuz zaferi de dağıtmaya yetmemişti memleketin üstüne çöken kasveti.
Yağmurun yağmamasını bile kullanmak isteyen bir tarz-ı muhalefet vardı. Yağmur yağınca canı sıkılan, Melih Gökçek seçim öncesinde Ankara''nın suyunu kesmedi diye kızan, bir tarz-ı muhalefet.
O muhalefet, ortalığı su götürürken bile, şehirler sağanak yağmur altındayken bile, musluklardan su akıtamayacak kadar beceriksiz olduğu için, sandıkta sonuç alamadı.
Terörden bile medet uman bir muhalefet vardı. Bir, ''terör var, binanaleyh asker müdahale etsin, hükümeti devirsin'' demedikleri kalmıştı. Açıkça söylemiyorlardı ama, ima ediyorlardı.
Sonra yeniden Cumhurbaşkanı seçimi. Sonra yeniden terör. Sonra yeniden tırmanan sınırötesi harekat talepleri. Sonra gerçekten sınırötesi harekat. Önce, ''niye sınırötesi harekat yapılmıyor'' sonra, ''niye yapıp geri çekildin'' muhalefeti.
Arkasından Ergenekon. Arkasından AK Parti''ye kapatma davası.
Sonra, her biri ayrı ayrı fırtınalar üreten, memleketi hop oturtup hop kaldıran Ergenekon dalgaları…
Bütün bu süreçte, Erdoğan''ın ''kriz yönetimi''nde sağladığı ''fark''ı görmemiz gerekiyor.
Bugüne kadar hiçbir lider, hiçbir siyasi kadro, bu kadar şiddetli, bu kadar yoğun ve bu kadar çok taarruzla karşılaşmamıştı.
Bizim tanıdığımız, alışık olduğumuz lider tipleri, aynı şartlarda statükoya çoktan teslim olurdu.
Bir gazeteci için nedir bu fırtınalar? Gazetecinin içindeki ''insan''ı çıkarıp bir kenara koymak mümkün olsa, bunların hepsi haber. Bunların hepsi iş.
Yani haber sıkıntısı yok. Manşet de var, sürmanşet de.
Aynı ''iş bolluğu'' herhangi bir iş dalında olsa, ''işler iyi'' demektir.
Ama, hiçbirimiz sadece gazeteci değiliz. Ayrıca, bu ülkenin birer ferdiyiz.
Bu kadar fırtına, hepimiz için çok. Bu kadar fırtına, hepimizi taşıyan ''gemimiz'' için kötü.
Geçen hafta, neredeyse bir buçuk yıldır ilk kez, fırtınanın durduğunu, havanın durulduğunu hissettik. İlk kez, rüzgarsız bir gün geçirdik.
İnşallah, herkes, alması gereken ''ibret''i almıştır da, Türkiye doğru gündemlerle, doğru bir yönde yoluna devam eder.
Son bir buçuk yıl, bunca fırtına içinde, Yeni Şafak hep doğru yerdeydi.
Tartışmanın odağında ''hukuk'' varsa hukukun, ''demokrasi'' varsa demokrasinin yanında.
Yeni Şafak''ın, kuruluş günlerinden itibaren izlediği ''çizgi'' bu süreçte daha da güçlendi.
Şimdi, bu nisbeten ''mutedil'' havada, AK Parti''nin kapatılmasını isteyenler dahil, herkese ''geçmiş olsun'' dememiz gerekiyor.
Çünkü, bir ülkede iktidar partisinin kapatılması, hiç kimse için iyi değildir.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.