Toplanmışlar. Kendilerine göre bir heyecan içindeler. Kafalarında bize uyan ya da uymayan fikirler var. Böyle bir durumda, fikirlerin doğruluğundan veya yanlışlığından bahsetmek ne kadar anlamsız!
Suruç'ta hava, her şey bir anda patlayacakmış gibi sıcaktı. Ve bir anda patladı her şey. Hava tutuştu.
Yandı insanlar.
Nedir bu? Kelimenin her anlamıyla terördür. Kim yaparsa yapsın, kime yapılırsa yapılsın.
Güneyimizdeki hudut, neredeyse mağrip ile maşrık arasında, her tarafından alevler çıkarabilen dev, upuzun bir yılan gibi. Yılan değil, ejderha!
Öyle uzun ki Çin masallarında bile bu kadar büyüğünü bulamazsınız.
Hatay'ın en güney ucundan Hakkari'nin köşesine kadar. 911 kilometresi Suriye'yle. 331 kilometresi Irak'la. Toplam 1242 kilometrelik bir hudut.
Ve kim bilir kaç başlı ejderha.
Irak tarafı nisbeten güvenli bulunabilir. İyi kötü, Kürdistan yönetimi var, muhatap alınabiliyor.
Fakat, işte gördük, Musul'u dünyanın en büyük terör örgütü sayılan IŞİD işgal etti. Gördük, Ezidi'ler, geçen sene oralardan geldi, kapımız mazlumlara açıktı ve girdiler açık kapıdan.
Kürtler, Türkmenler, Araplar... Geldiler.
Yabancı değil bize, akrabalarımız, kardeşlerimiz, bizim insanlarımız.
Ve yine malum, dünyanın en büyük terör örgütlerinden PKK da hududun o tarafında, Kandil'de konuşlanıyor.
Ya Suriye?
Üç senedir hesapsız ve sınırsız bir şekilde insan öldüren Esat rejimi, dünyanın kaçıncı büyük terör örgütüdür acaba?
O da orada. Ama işler o kadar karışık ki, Suriye'yle hududumuzun çok azı Baasçılar'ın kontrolünde. Eğer kontrol sayılırsa!
IŞİD, komşumuz.
PKK, PYD suretinde komşumuz.
(İçinde 7-8 farklı unsur barındıran Hür Suriye Ordusu da komşumuz ama aynı sıralamaya tabii ki koymam onu.)
Bu koca ejderhayı Türkiye zaptedebilir mi?
Dünya zaptedemiyor, biz başedebilir miyiz?
Zor.
Türkiye, şunca şeytana, ifrite rağmen, iyi bile geldi bu günlere kadar.
Yanıyor orası.
Bize kalsa, savaşa kafamızı sokmuyoruz.
Dikkatliyiz. Ülkemizi ateşin içine atmıyoruz.
Ama ne oluyor?
Türkiye savaşa girmiyor, savaş Türkiye'ye giriyor.
Daha önce, Reyhanlı'da gördük bunu.
Geçen sene, IŞİD'in Kobani'yi kuşattığı sıralarda, 6-8 Eylül çatışmalarında da gördük.
Şimdi de Suruç'ta gördük.
Manzara, çıplak gözle şöyle görünüyor:
PYD'ye Türkiye'den, Türk vatandaşı gönüllüler gidiyor.
IŞİD, bu gönüllüleri hedef alıyor.
Bunu söylemek kolay. Peki IŞİD ağaç kovuğundan mı çıktı?
Hayır. Amerika'nın bölgedeki politikalarından çıktı.
Kazayla mı çıktı?
Fikirler muhtelif.
IŞİD, Müslüman gelenekle kavgalı, çarpıtılmış, şiddet kültürüne dayalı bir 'hizip.'
Yeni nesil bir savaş aracı.
Bazılarına göre, bölgeyi istikrarsızlaştırmak için, Amerika ve İsrail tarafından çıkarıldı.
Böyle olmamıştır belki ama görüyorsunuz, şu anda bu işe yarıyor.
IŞİD'i gösterip İslam'ı vuruyorlar.
İşte, paralel örgüt de, CHP de buna çalıştı. IŞİD'i gösterip mesela AK Parti'yi vuruyorlar.
Bir çözüm süreci başlatmıştı Türkiye. Bölgede sağlıklı bir zemin olacaktı Türk-Kürt dostluğu.
Batı'nın, İsrail'in, Avrupa'nın, Amerika'nın... Bölgedeki oyunlarını bozabilirdi bu dostluk.
IŞİD sahneye çıkınca ne oldu?
Zemin, Kürtler'in doğru yerde durmalarını neredeyse imkansız kılacak kadar kaygan hatta kaypak bir karakter kazandı.
Suruç'taki vahşet, 'kötü şeyler'in son örneğiydi.
Sosyal medyada, siyasi beyanatlarda, söylemler, aynı ezber üzerine bina ediliyor.
'Siz IŞİD'çisiniz, Kürtler'in iyiliğini istemiyorsunuz hatta kötülüğünü istiyorsunuz.'
Yani AK Parti Kürtler'e hala meramını anlatamadı. Durum bunu gösteriyor.
Anlamayanın bir kusuru olabilir. Ama kabul etmek lazım, anlatamayanın da bir kusuru olabilir.
Koca hudut, koca ejderha nasıl zaptedilecek?
Her hadisede, o hadiseye mahsus bir söylem üretilerek böyle 'yerleşik' bir sorunla başetmek imkansız.
Bir 'kurmay akıl'ın, şu bin iki yüz küsur kilometrelik hududa, hududun iki tarafına yeniden bakması gerekiyor. (Yanlış anlaşılmasın, 'kurmay' dedim, 'asker' demedim.)
Sınırların ötesine de bakması gerekiyor. Amerikasına, İsrailine, Avrupasına, hepsine.
Kim, kimdir?
Biz kimiz?
Kim olmamız gerekiyor.
Evet, iyi 'retorik' üretildi bu sorunlarla ilgili. İşe yaradı da.
Dünyada emsali olmayan, çok iyi, çok faydalı işler de yapıldı.
Fakat retorik yetmiyor demek ki. Bunun ötesine geçmek gerekiyor.
'Yanlışı nerede yaptık?' sorusunu da içeren bir vizyonla.
Türkiye'nin bölge siyasetinin 'bilişimci' tabiriyle 'update' edilmesi, onarılması lazımsa onarılması gerekiyor.
Bence yeni anayasa kadar, bu da lazım.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.