Başbakan Erdoğan değişik vesilelerle bir iki kez anlattı. Ben, şu anda İstanbul''dan milletvekili adayı olan, Güreş Federasyonu eski Başkanı Osman Aşkınbak''tan dinledim. Bir kez de, yine İstanbul milletvekili adayı, uzun süre Büyükşehir Belediyespor Asbaşkanlığı yapan Harun Karaca''dan…
Hüseyin Besli''yle Ömer Özbay''ın birlikte kaleme aldıkları ''Bir Liderin Doğuşu'' kitabında da bahsi geçiyor.
Erdoğan, 1987''de, bir konuşma yapmak için Zile''ye gidecek. Yolda, Gerede yakınlarında kaza geçiriyorlar. Kan revan içinde hastaneye gidiyorlar. Hastane, belki de hayati tehlike içinde olan Erdoğan ve arkadaşlarını, kabul etmiyor.
“Orada serumu tutan bendim” diyor Osman Aşkınbak, olayı anlatırken.
Başbakan Erdoğan dışında herhangi bir siyasi liderin böyle bir hatırası var mıdır, bilmiyorum. Zannetmiyorum da.
Ben de yaşadım, benzer şeyleri.
Kızım balkondan düşmüştü. 3 yaşındaydı. İmanım gevredi, Dışkapı SSK Hastanesi''yle, Kızılay''daki, Ulus''taki, Bakanlıklar''daki SSK birimlerinden, herbirine birkaç sefer yaparak gerekli evrakı tekemmül ettirene kadar. (Erol Göka''nın dostane ilgisine rağmen.)
Yanlış hatırlamıyorsam, üç günlük yoğun bir mücadele sonunda işin tedavi kısmını hallettik. Ama, ilaçları almayı başaramadık.
Ben, gazeteciydim sonuçta. Ağzım laf yapıyordu, beni fazla istiskal eden olursa, ben de bir şeyler söyleyebiliyordum. Ya millet ne yapıyordu? Millet, nasıl aşıyordu, o saçma sapan ve bitimsiz bürokrasi duvarlarını?
Şimdi de, annem ve babam ve başka yakınlarım vesilesiyle hastane kapılarına yolum düşüyor. Aradaki farkı farkediyorum.
Çok iyi farkettiğimi zannediyormuşum. Çok eksik farkettiğimi, önceki gün başka gazeteci arkadaşlarla birlikte Sağlık Bakanı Recep Akdağ''la Erzurum''da yaptığımız görüşmeler sırasında anladım.
Evet, büyük iş. Hasta, istediği hastaneye gidiyor. Muayene oluyor. İstediği eczaneden ilacını alıyor. Türkiye''yi böyle bir noktaya getirmeyi, bugüne kadarki sağlık bakanları ne düşünmüş, ne de denemişti. Ama konunun başka boyutları vardı.
Yaşam süresi, orta gelir grubu ülkelerin üzerine çıkmış, 74 olmuştu. Bebek ölümleri, 8 yılda binde 28,5''tan binde 10''a düşmüştü. Anne ölümleri, yüz binde 61''den yüz binde 16''ya inmişti. Aşılama oranları yüzde 67''den yüzde 97''ye ulaşmıştı.
Bunlar, Türkiye''nin sağlık hizmetleri alanında aldığı mesafenin somut göstergeleriydi.
Başka göstergeler de vardı. Bana, ''Yoğun Bakım Yatak Sayısı''yla ilgili rakamlar çok çarpıcı geldi.
2002''de, Türkiye genelinde 2 bin 214 yoğun bakım yatağı vardı. Bu rakam, 2010''da 18 bin 983''e çıktı. Artış trendi devam ediyor.
“Peki” diyor Bakan Akdağ, “O dönemde yoğun bakım hastaları ne yapıyordu?”
Çok basit. “Yeteri kadar yoğun bakım yatağı olmadığı için ölüyorlardı.”
Diyaliz araçları ve hizmetleri yaygınlaşınca, diyalize muhtaç hastalar köylerinden alınıp diyalizleri yapıldıktan sonra tekrar köylerine götürülünce, bu hastaların yaşam süreleri uzamıştı.
Yine çok güzel bir gösterge.
2002''de, Ankara''da 2 bin on yedi kişiye bir uzman hekim düşerken, Ağrı''da 26 bin 883 kişiye bir uzman hekim düşüyordu.
Bugün, Ankara''da bin 323 kişiye bir uzman hekim düşüyor. Ağrı''da ise 4 bin 168 kişiye.
İller arasındaki uçurum, ortadan kalkmış.
Ben bu kadar teknik detayların insanlara anlatılmasının kolay olmadığını söyledim Akdağ''a. “Evet”, dedi, “Zor. İnsanlar yaşayarak öğreniyor.”
Evet yaşayarak. Göz muayenesi olmuştum geçenlerde. Muayene parasını öderken, ''Sigortalı mısınız'' diye sordu veznedeki delikanlı. ''Evet'' dedim. Vatandaşlık numaramı istedi, sonra verdiğim paranın 60 lirasını bana iade etti.
Aynı şeyi gözlükçü de yaptı. Ben de, bir gözlük yerine aynı parayla iki gözlük aldım.
Millet farkında mı bu gelişmelerin?
Bana göre, en azından damdan düşenler farkında.
Erzurum''u da konuşuyoruz Recep Akdağ''la. Rekor için çalıştıklarını söylüyor Akdağ. AK Parti''nin en yüksek oy aldığı il olmayı hedeflediklerini anlatıyor.
Erzurum''da 6-0''ı zorlayacaklarını, ancak MHP''nin 1 milletvekili kazanma ihtimalinin mevcut olduğunu ilave ediyor.
Erzurumlular, çok seviyor Akdağ''ı. Halkla aralarında bir engel, bir mesafe yok. Şehirde dolaşırken, insanlar, dua ediyorlar.
Ben, 80''lerden beri zaman zaman giderim Erzurum''a. Yerinde sayıyordu Erzurum. Şimdi koca bir şehir olmuş. Güzelleşmiş. Cumhuriyet Caddesi, pırıl pırıl, cıvıl cıvıl bir cadde olmuş. Tarihi eserler görünür hale gelmiş. Yeni yapılan tesisler, hastaneler, şehrin rengini açmış. Ve yemyeşil bir şehir olmuş Erzurum.
''Bir Liderin Doğuşu'' kitabında, Harun Karaca''nın verdiği bir detay daha var.
Yola çıkarken, “Durun” demiş Başbakan Erdoğan, “Eve kömür çıkarmam lazım.”
Sonra eve dönmüş, kömürlükten kömür alıp eve çıkarmış ve yola çıkmışlar.
Bu da, Erdoğan''ın neden farklı bir lider olduğunu açıklayan bir başka detay.
5 kat aşağı inip eve kömür taşıyan ''Ayşeler''in, ''Fatmalar''ın halini miting meydanlarında hatırlatması boşuna değil yani.
Bakalım, bu farklar sandığa nasıl yansıyacak?
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.