Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Evinizin bahçesindeki bir menekşenin benzerini dünyanın öteki ucunda görseniz, bir yakınlık hissedersiniz. Hele, içinizde bir ''daüssıla'' varsa, seversiniz onu, belki konuşursunuz onunla.

Ya da, uzak diyarlarda gördüğünüz, kendi kızınıza benzeyen, küçük bir kız...

Bütün çocuklar sevilir, bütün çocuklar sevilmeye müstehaktır ama, sizin kızınıza benzeyen kızı bir ayrı seversiniz.

Gazze''de öldürülen çocukların hepsi bizim çocuklarımıza benziyor.

Okulları bombalanan, bir gün önce okulun bahçesinde oynarken bir gün sonra İsrail''in yağdırdığı bombaların öldürdüğü çocuklar. Hani o yıkıntının altında can veren, toprağın üzerinde sadece güzel yüzü, kıvırcık saçları görünen küçük kız mesela.

O çocuğun, Nazım Hikmet''in şiirinde konuşturduğu "Yedi yaşında bir kızım büyümez ölü çocuklar" diyen kızdan ne farkı var?

Ben, daha önce yazmıştım, geçen Kadir Gecesi''nde Mescid-i Aksa''daydım.

Orada, Allah''la benim aramda kalmasını istediğim küçük bir hatıram oldu. Bugün, paylaşmak istiyorum, ajanslardan, ekranlardan üzerimize yağan Filistin acısı zorluyor beni.

Aksa''nın bitişiğindeki çarşıda dolaşıyordum, geceyarısından sonra. Çarşı hıncahınç dolu. Çarşıyı dolduran insanların hemen hepsi yoksul.

Zaten, varlıklı insanların satın alabileceği bir şey satılmıyor çarşıda.

Bir bağ kurmak istiyorum, etrafı utanç duvarıyla örülmüş köylerden, kasabalardan gelmiş Filistinli kadınlar ve erkeklerle.

En kolay yolu, çocuklara armağan vermektir diye düşünüyorum. Yetişkinlere bir şey vermek, belki yaralar onları.

Oyuncak tezgahlarında, satıcılarla pazarlık yapan insanlara yaklaşıyorum.

Lutfetmelerini istiyorum, çocuklarına alacakları oyuncakları benim armağan etmeme izin vermelerini rica ediyorum.

Beni anlıyorlar. Bana izin veriyorlar.

Gazze''de ya da Batı Şeria''da, küçücük evlerinde, daha bebekken, büyüklerin bile taşıyamayacağı büyük acıları tevarüs eden çocuklara, hiç olmazsa küçük bir plastik bebekle, ulaşmaya çalışıyorum.

Baba, beni anlıyor. Kucaklaşıyoruz. Anneler, teyzeler, beni anlıyor. Orada ulaşabildiğim üç beş kişiyle, tarife gelmez şeyler paylaşıyoruz.

Acılar, büyük bir afet gibi üzerimize yağarken, hiç tanımadığım o çocukları gözümün önüne getirmeye çalışıyorum.

Acaba, onları mı öldürdü İsrail? O çocuklardan birini mi?

Beyaz kefenlere sarılmış parmak kadar çocuklardır, İsrail''in ve Amerikan Başkanı Bush''un ''savunma'' dediği şey.

Ya benim armağan gönderdiğim, kurulunca yürüyen arabacıklar gönderdiğim, plastik bebekler gönderdiğim çocukları öldürdü İsrail, ya da hiçbir şey gönderemediklerimi...

Hiçbir şey gönderemediğim, hiçbir şey sunamadığım, hiçbir yarasına merhem olamadığım yüzlerce çocuğu öldürdü...

Artık o ölen çocuklara oyuncak gönderemeyiz.

Bir şey veremeyiz.

Nazım''ın Hiroşima''da yanan çocuğa söylettiği gibi:

"Benim sizden kendim için

hiçbirşey istediğim yok.

Şeker bile yiyemez ki

kağıt gibi yanan çocuk"

Onlara, sadece yalvarabiliriz, burada, çocuklarının arasında oturan anneler, babalar ve kardeşler olarak.

Sadece yalvarabiliriz: Sizin için bir şey yapamadık çocuklar, bizi affedin ne olur...

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...