Dün de yazmıştım, bana sorulsa, millet reyini vermiş, ''ben, bu adamı vekilim olarak seçtim'' demiş. Yapacak bir şey yok. Üçüncü şahıslara, milletin oylarına saygı göstermek düşer.
Bana sorulmaz elbette. Ama kanaatim bu.
Demokrasilerde, ''oy'' denilen şeyin bir kıymeti olması gerektiğini düşünüyorum. Bu, demokrasinin itibarı açısından lüzumludur diye düşünüyorum.
Oy almamış biriyle oy almış biri arsında, alınan oy kadar bir fark olmalı diye bakıyorum meseleye.
Altının kıymetini sarraf bilir, denilir ya.
''Oy''un kıymetini de siyasetçi takdir etmeli diye düşünüyorum.
Hatip Dicle''nin vekilliğinin düşürülmesinde, Yüksek Seçim Kurulu''nun kusuruna dün değinmiştik.
Aday adayı, vekillik etme şartlarını haiz değilse, etme onu vekil. Adaylığına izin verme. Oy pusulasına adını koyma. Millet de ona oy vermesin.
Koydun, millet de oy verdi, şimdi ''vekilliğin sakıt oldu'' diyorsun. Manav tezgahında bile bu yüzden kavga çıkar, bırak siyaseti.
BDP de bu konuda masum sayılmaz, o da biliyordu sorun olduğunu, tabir caizse krize yatırım yaptı. Ama, asıl sorun YSK''da.
Dicle''yi tartışırken, aynı tartışmaya eklenebilecek bir başka yargı kararı geldi.
Mustafa Balbay''la Mehmet Haberal''ın tahliye talepleri reddedildi.
Mahkeme, ''Balbay''la Haberal Milletvekili seçildi, buna bir diyeceğim yok ama, ben onları hapisten çıkartmam diyor'', özetle.
''Mazbatalarını aldılar, maaşlarını da alsınlar, vekillikten emekli de olsunlar, beni ilgilendirmez; bu insanlar tutuklu, tutuklu olmaları ciddi sebeplere mebnidir, vekil olmaları, bu sebepleri ortadan kaldırmıyor.''
Mahkeme böyle düşünüyor. Haklı olabilir mahkeme.
''Madem tahliye edilebiliyordu, şimdiye kadar neden içeride tuttun'' sorusuna muhatap olmaktan kaçınmış olabilir.
Benim, bu iki vekil hakkında diyeceklerim, Hatip Dicle hakkında dediklerimle aynı.
Partileri, risklerini ve faydalarını göze alarak, aday göstermiş.
Adaylıklarına bir itiraz vaki olmamış. Demek ki seçilme ehliyetleri var.
Millet de, reyini vermiş, onları kendisine vekil yapmış.
Bu durumda, üçüncü özel ve tüzel şahıslara durumu sineye çekmek düşer.
Ben, bu düşüncelerimi ifade etmekle sadece duygularımı, niyetlerimi ortaya koymuş olurum. Bu da bir şeydir ama, ''kıymet-i harbiye''si pek azdır.
''Kıymet-i harbiye''si olan şey, yasalardır.
Yasaları öyle yaparsın ki, seçim bittikten sonra yargı da bir şey diyemez, bürokrasi de.
Yasalarda, kimin seçilebileceği, kimin seçilemeyeceği ayan beyan yazılır. Adaylığını koyan, ne olacağını bilir. Meclise alınacak mı alınmayacak mı, tahliye edilecek mi edilmeyecek mi, bundan haberi olur.
Adaylığını koyamayacak olan da koyamaz. YSK gibi bir ''merci'' de, yanlış yaptığı zaman, yaptığı yanlışın faturasını kendisi öder.
Muhtemel bütün boşlukları doldurursun, böylece vakitli vakitsiz saçma sapan krizlerle uğraşmaktan kurtulursun.
Bu konuda diyeceklerim bitti. Lafı da lüzumsuz yere uzatmak istemiyorum.
Ama bir paradoks, dolaşıp duruyor kafamda.
Balbay ve Haberal''la hiçbir ''fikir akrabalığı''mız yoktur.
Yarın, Balbay ve Haberal Meclis''e girdiğinde, bir sürü edebiyat üreteceklerini, üretecekleri edebiyatın bana ve benim dünyama hardal tanesi kadar katkıda bulunmayacağını da biliyorum.
Buna rağmen, oturmuş, milletin onlara oy vermesinin bir değeri olması gerektiğini yazıyorum.
Ve bu ''paradoksal durum'' bana rahatsızlık vermiyor.
''Şuraya yazıyorum'' derler ya.
Ben de bu ''paradoksal durum''u ''şuraya yazmak'' istedim.
Yazdım. Bitti.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.