Depremin Hakk'a yürüyen öğretmenlerinden son dersler

Van ve ilçesi Erciş'te yaşanan deprem azaldığını zannettiğimiz insana ait değerlerin ve erdemlerin hala diri olduğunu bize gösterdi. Sanki deprem kaybolmayı yüz tutmuş kardeşliğin, fedakarlığın, diğergamlığın, sevgi ve hoşgörünün milletimizde ne kadar yerleştiğini göstermek için gönderilmişti. Depremin olması sanki insanları yeniden merhamete ve sevgiye davet ediyordu. Bir taraftan yaşanan bu duygusallık diğer taraftan ölenler için yaşadığımız üzüntüye karıştı. Depremden dört gün önce öğretmenlere ve okul yöneticilerine seminer vermek için Erciş'teydim. Deprem benim açımdan da önemli bir ders oldu. Ders vermek için gittiğim Erciş'te yaşanan deprem bana büyük bir ders oldu.

Depremden bir ay önce tüm öğretmenlerle seminerde birlikte olmuş sonra birlikte yemek yemiş ve sohbet etmiştik. O gün seminerde, yemekte birlikte olduğumuz, sohbet ettiğimiz öğretmen ve okul idarecilerinin yüze yakını vefat etti. Yıllardır seminerler için farklı şehirlere giderim. Ancak Erciş'te sanki herkes eğitim için seferber olmuş gibi bir hava vardı. Bölgenin çocuklarını yetiştirmek için Kaymakam öncülüğünde İlçe milli eğitim müdürlüğünün organize ettiği öğretmen eğitimleri ilk defa yapılıyordu. Öğretmen ve idarecilerdeki heyecan beni çok etkilemişti. Gazetelerde öğretmenlerin vefatlarına ilişkin haberler çok dramatik biçimde verilince, Erciş'te öğretmenlerle yaptığım ve eğitimin sonunda yazdıkları mektupları paylaşmak istedim.

'Etkili İletişim ve Beden Dili' konulu seminerimin sonunda, öğretmenlerden önce gözlerini kapatıp, fon müziği eşliğinde içsel bir yolculuğa çıkmaları istemiştim. Kendilerini hayal kurdukları bir ülkeye bir haftalık bir tatile göndereceğimizi söyledim. Uçak havalandıktan otuz dakika sonra Pilot “uçağın 10 dakika sonra düşeceğini” anons ediyor. Gözleri kapalı olan öğretmen arkadaşlara “şu anda önünüze bir kağıt kalem konuyor ve ömrünüzün son 10 dakikasını yaşıyorsunuz. Kime ve ne yazmak istersiniz? sorusuyla gözlerini açtırmıştım. Önlerindeki kağıtlara on dakika içinde duygularını yazmalarını istemiştim. Duygularını rahat ifade etmeleri için öğretmenlerden mektuplarına isim yazmamaları istedim. Sonra o mektupları toplamıştım. Şu anda öğretmen arkadaşların son 10 dakikasında yazdığı iki yüze yakın mektup var elimde. Bu mektupları okudukça öğretmen kardeşlerimizin hakka güzel duygular içinde yürüdüklerini düşünüyorum. Eminim ki o mektuplarda dile getirilen güzel duygularla emaneti teslim ettiler.

Öğretmenlerimizden evli olanlar daha çok eş ve çocuklarına hitaben, bekar olanların ise anne ve babalarına hitaben yazdığı duygu yüklü bu mektuplar çok şey anlatıyor. Bu mektuplar gidenlerin güzel atlara binip gittiklerini müjdelerken geride kalan bizlere de öğretmenlerimiz son derslerini veriyorlar. O mektuplardan bazıları....

Son 10 dakikamı yaşıyorum. Ağlamayın ve üzülmeyin. Allah ömrümüzü bu kadar belirlemiş. Arkamdan ağlamak yerine çok dua edin, buna ihtiyacım var. Biz ölümden sonra her şeyin bitmediğini biliyoruz. Orada buluşacağımıza inanıyorum. Anne sana yaşattığım üzüntüler için pişmanım. Beni affet bu kızına hakkını helal et. Biliyorum sen kıyamazsın bana. Seni seviyorum....

Her mektup ayrı bir duygunun ifadesi gibi görünse de ortak bir nokta var: Hepsi bizi merhamete ve şefkate davet ediyor. Şiddetin ve öfkenin yaygınlaştığı bir zamanda insanlığa çağrıdır bu mektuplar. Gelin bizlerde ömrümüzün son 10 dakikasını yaşıyormuş gibi yaşayalım. Kendi mektuplarımızı yazalım. Erciş'te öğretmenlerimize bir şeyler anlatmak için gitmiştim ama hayatımın derslerinden birini aldım. Rahmetli öğretmenlerimiz son dersiniz için teşekkürler.