Terörle mücadelede doğru yolda mıyız

Ülkemiz birçok farklı terör örgütü ile mücadele etme mecburiyetinde kalsa da, PKK terörüyle 30 seneye yakın mücadele etmekte olsa da, terörün neye hizmet ettiğini anlama ve terörle mücadelede dengeyi sağlayabilme bağlamında hala millet olarak kafamızda önemli soru işaretleri bulunmaktadır.

Osmanlı,Batı ile mücadelesini kaybettikten sonra bizim milletimiz adım adım geri çekilerek son karakol olan Anadolu'ya sığınmış ve bu son sığınakta Türkiye Cumhuriyeti kurulmuştur. Fakat bu yeni cumhuriyetin güçlenmemesi, dünyada dik duramaması, dünya dengelerinde bir küresel güç olarak denge unsuru haline gelememesi için ciddi çabalar sarf edilmiş ve edilmektedir. Bu çerçevede her ne kadar Türkiye Cumhuriyetinin kurucusu “Yurtta sulh, cihanda sulh” prensibini ortaya atsa da, bu ülkede devlet- toplum barışıklığının sağlanmaması, tam demokrasinin, hukuk devletinin, şeffaflığın gerçekleşmemesi, kısacası bu milletin enerjisinin kendi içerisindeki kısır kavgalarla harcanması için ciddi çabalar sarf edilmiş ve başarılı da olunmuştur.

Bu millet sağ-sol, ilerici-gerici, Alevi-Sünni, Kürt-Türk gibi bloklara ayrılmaya çalışılmış, psikolojik harekâtlar yapılmış ve ülke insanının enerjisi içeride kısır kavgalarla tükettirilmiştir. Ülke içerisinde ziyadesiyle meşgul edilen milletimizin ufku karartılmış ve dünyada iddialı olma iradesi törpülenmiştir.

Periyodik aralıklarla düzenli olarak gerçekleştirilen darbeler, bu millete çok boyutlu zararlar vermiş, hem demokrasinin güçlenmesi, devlet-halk barışıklığı engellenmiş, hem siyaset mekanizması zayıflatılmış, hem de ekonomik olarak ülke her seferinde onlarca yıl geriye götürülmüştür. Hukuk sistemi başta anayasalar olmak üzere vesayetçi bir anlayışla dizayn edilmiş, siyasal ve toplumsal yapıda kırılmalara sebebiyet verilmiştir. Böylece darbeler bu milletin enerjisinin bilerek ya da bilmeyerek ülke içinde harcanmasına, patinaj etmesine hizmet etmiş, bu ülkenin dünyada dik durabilen, belirleyici küresel bir güç haline gelmesi engellenmiştir.

Bu milletin enerjisini bitirmesi için içerde kullanılan araçlardan biri olan PKK terörü halen devam etmektedir. Devletimizin terörle mücadelede hangi araçları kullanması gerektiğine dair geçmişte ciddi tartışmalar yaşanmış ve yaşanmaktadır. 'Teröre karşı asker mi kullanılmalıdır, yoksa polis mi kullanılmalıdır? Ekonomik araçlar mı kullanılmalıdır, yoksa hukuksal araçlar mı kullanılmalıdır?' gibi bir sürü soru sorulmakta ve farklı kesimlerce tartışılmaktadır.

Genellikle, bir görüş silahlı bir mücadeleyle teröristlerin tasfiye edilmesi gerektiğini savunurken, diğer bir görüş ise, takip edilecek ekonomik, sosyal politikalarla, gerçekleştirilecek reformlarla halkın kazanılabileceğini savuna gelmiştir. Oysa tabiat bir denge üzerine kurulduğu gibi, insan ilişkileri ve devlet politikaları da bir denge üzerine oturtulmalıdır. Meseleler bir bütün olarak ele alınmalı, resmin tamamını hesaba katmayan reçetelerden ve uygulamalardan kaçınılmalıdır. Öyleyse terörle mücadelemizde dengeli bir strateji nasıl olmalıdır?

Eğer benzetmekte hata olmaz ise, “yaratıcımızın bir taraftan rahmeti sonsuz, diğer bir taraftan ise gazabı çok şiddetlidir.” Yaratıcımız hem cenneti, hem de cehennemi yaratmıştır. Benzeri bir şekilde sıhhatli bir devlet hem caydırıcılığa, hem de cazibeye sahip olmalıdır.Yani terörle mücadelede devlet, takip ettiği ekonomik,sosyal politikalarla;gerçekleştirdiği reformlarla yumuşak yüzünü göstermesi gerekirken aynı zamanda “ben pişman değilim” diyen, sonuna kadar şiddet ve terör kullanma azminde olanlara karşı caydırıcılığını ve gazabını göstermelidir. Başka bir deyişle Milli Birlik ve Kardeşlik Projesi çerçevesinde yapılanlar ve yapılacaklar, silahlı mücadelenin alternatifi değildir. Tam tersine silahlı mücadele ve halkımızın kalp ve kafasını kazanmaya yönelik politikalar eş zamanlı ve eş güdüm içerisinde takip edilmesi gereken politikalardır. Tam da bu çerçevede hükümetimiz, bu kısır ikileme takılıp kalmadan, hem Milli Birlik Kardeşlik Projesi çerçevesinde çalışmalara devam ederken, hem de silahlı mücadelede devletin caydırıcılığını, gücünü gösterme bağlamında somut adımlar atmakta, karalılığını açık bir şekilde ortaya koymaktadır.

Diğer taraftan ise, silahlı mücadelede asker polisin, ya da polis askerin alternatifi değildir. Önemli olan ihtiyaçlara ve şartlara göre uygun gücün kullanılmasıdır. Demokrasilerde iç güvenlikten,polis;dışarıdan gelen tehditlere karşı ise ordu görevlidir. Fare avlamak için mantıklı olan kedi kullanmak olup, otomatik silah kullanmak olmadığına göre, az sayıdaki teröristlere karşı, az sayıdaki profesyonel güçlerin mücadele etmesi daha akılcıdır. Diğer taraftan, çok sayıda düzenli ordu gibi hareket eden terörist gruplara karşı, ya da ülke dışındaki terörist odaklara karşı düzenli ordunun kullanılması gerekli olabilir. Bu bağlamda hükümetimiz, silahlı mücadelede profesyonel ve küçük gruplar halinde hareket eden güçleri kullanma ve polise daha fazla rol verme bağlamında somut adımlar atmaktadır. Zaten akılcılık, verimlilik ve geçmişten ders alma bunları elzem kılmaktadır.

Ayrıca, uzun süre terörle mücadele etmek zorunda kalan bu ülke istihbaratının, hem ülke içinde, hem de dünyada kendi ayakları üzerinde durabilen, kendi kendine yeterli, operasyon kabiliyetine sahip hale gelmesi bir zarurettir. Bu çerçevede istihbarat toplamakla yükümlü birimlerin aralarındaki koordinasyon büyük önem arz etmektedir. Bu nedenle kaynak israfını önleyecek, verimliliği düşüren gereksiz uygulamalar kaldırılmalıdır. Devlet, halka hizmet için vardır mantığı çerçevesinde yapısal düzenlemelere gidilmelidir. Hükümetimiz istihbaratın öneminin farkında olup, gerekli çalışmaları yapmaktadır.

Sonuç olarak bir kuş iki kanatla, dengede uçtuğu gibi, terörle mücadelede de dengeli bir yaklaşım ve mücadele esas alınmalıdır. Bir taraftan halkın kalp ve kafasını kazanma ve mağduriyetleri ortadan kaldırma politikaları devam ederken, diğer taraftan silahlı mücadele de başarılı bir şekilde yürütülmek mecburiyetindedir. Bunlardan biri diğerinin alternatifi değildir. Hükümetimiz de tam da bu çerçevede çalışmalarına devam etmektedir.