Üç doğru bir yanlışı götürürse bilim olmaz

Aslında tartışma Göktürk-2 uydusunun uzaya fırlatılması ile başladı. Bilimin gücünü, beyinsel çabanın ürününü, dolayısıyla yeterince övünç kaynağı olabilecek gelişmeyi konuşacakken, kas gücünün, şiddetin dayanılmaz hafifliğine esir olup önemli bir fırsatı yine kaçırdık.

Tıpkı bilimi, bilim adamını, bilimsel çabaların günlük yaşamımıza getirebileceği kolaylıkları ve dünyamızı yaşanabilir hale getirecek muhtemel sonuçlar yerine, futbol, şike, taciz, darbe girişimleri ve toplumu sürekli faydasız şeylerle meşgul ettiğimiz gibi.

Çoğu zaman, her yıl yapılan seçme sınavlarında test tekniği ile ''üç yanlış bir doğru'' neslinin ve özel dershanelerin kazandırdıklarını iddia ettiği ve isimlerini çarşaf çarşaf afişe ettiği en iyilerimiz. En iyilerin üniversitelerin de en iyi de ki kastın ''en iyi beyin gücü mü, yoksa kas gücü mü'', olduğuna dair derin şüphelerin olduğu, ucube sınavlarla ''seçilen'' birincilerin okuduğu iddia edilen üniversitelerimizin kaynaklık etmesidir.

Merak konusu olan, ilk ve ortaöğretimde kas gücünü eğitmeye yönelik çok az sayıda beden eğitimi dersine karşılık, bilimsel bilgiye ulaşmayı amaçlayan, beyini eğitmeye yönelik yeterli derece de fen ve matematik gibi derslerin ezici üstünlüğüne rağmen bu çıktıların oluşması. Hatta bunları uygun bir şekilde ifade edebilmek için yeteri kadar Türkçe, iletişim, halkla ilişkiler gibi dersler de varken, bu çocuklar dönüp dolaşıp kendilerini kas gücü ile ifade yoluna neden başvururlar!

Bu tür üniversiteli gençler dünyadaki gelişmeleri takip edip, değişimi, dönüşümü bilim, dolayısıyla beyin gücü ile gerçekleştirme yolunu izleyecekleri yerde, neden hep şiddeti yeğlerler.

Bir sistem düşününüz ki ders adı altında dizayn ettiği bütün etkinlikleri test sorularını çözmek üzerine inşa etsin. Öğrenme kavramı, merak uyandırmak, öğrendikçe öğrenmeyi teşvik eden, bilimsel gelişim sürecini özümsemeyi içermesi gerekirken, çoğu gereksiz bir takım bilgileri, sınavlarda sorulan soruların şıkları arasında tercihe zorlayan bir girdaptan ibaret anlaşılmış. En iyi test çözücülerin olduğunu sandığımız bu neslin oluşturduğu en iyi üniversitelerin çıktıları da gelişmiş dünyanın ulaştığı bilimsel bilgiye ulaşamamış ve hala bilimsel bilgiyi kullanma, üretme ve ona uygun hareket etme davranışını geliştirememiştir.

Bu sistemden geçinenler, aynı zamanda sistemin dönüşümüne veya farklı geçiş organizasyonlarına da güçlü bir karşı oluş yeteneği geliştirmişlerdir.

Sonuçta bu sistemin ürünü olan kas gücü yüksek nesillerin oluşturduğu üniversiteler, çoğunlukla içinde şiddet barındıran mekânlar haline gelmiş, beyinlerini aktif olarak kullanamadıklarından, bu uzvunu onlardan iyi kullanan odakların maşası haline gelmiştir.

İkinci tanıma uygun yapılandırılan sistemin ürünü olan nesillerin, tuttuğu takımlar sahada başaramayınca, önceden yeterince çalıştırılamayan beyni durur ve kaba kuvveti devreye girer veya en kestirme yoldan şike vb. kolay süreçlerle kazanma yoluna başvurabilirler. Eğer öğrenci ise kendini düşünmekten alıkoyan kullanıcılarının yönlendirmesi ile kolaylıkla kas gücünü harekete geçirip, taş, sopa ve molotof gibi araçları ile kendisini programlayanların amacına uygun en uzak hedeflere atabilirler.

Eğitim sadece kas gücünü güçlendirmeye yönelik bir dizaynın ötesinde, beyin üzerine odaklanmalı, beyin kıvrımlarını en üst düzeyde açmaya yönelik ortamlar oluşturmalıdır. Eğitim programları ezberlenmiş tabular oluşturmamalı. Öğrenme yöntemleri en keskinleri bile yumuşatıcı bir iklim oluşturabilmeli, ezberletmemeli, sevdirmeli, öğrenmeyi teşvik etmelidir. Kas gücünü kullanma bilincini, olimpiyatlar gibi uluslararası karşılaşmalarında sadece spor amaçlı ve sağlıklı bir beden için kullanma kültürü ile sınırlı olmalıdır.