Yeni türkiye ne anlama geliyor?

AK Parti''nin seçim propagandasında kullandığı ve yerel bir seçim olmasına rağmen Başbakan''ın oylanmasıyla netleşen ''Yeni Türkiye'' ne anlama geliyor?

Türkiye 30 Mart seçimleriyle yeni bir döneme tam anlamıyla geçiş yaptı. Bu geçiş için ülke 34 yıl bekledi. Aslında geçtiğimiz 12 yıl bu dönemin son hazırlıklarının yapıldığı bir süreçti, ancak değişim kolay ve bir anda olamayacağı için bu süreç yoğun ve sancılı geçti. Elbette bir anda geçiş yapılmış, hızlı bir değişime başlanmış olsaydı toplumun bel kemiği kırılır ve bu kırılma ciddi bir travmaya sebep olur ve keskin tepkiler oluşurdu.

Bu günlere gelebilmenin bedelleri vardı ve bu bedellerin ödenmesi ve Yeni Türkiye''nin kurulması kolay değildi. Toplumun bu gelişe hazırlanması ve ikna edilmesi gerekiyordu. Kurulu eski sistemin paradigması sopalı-silahlı tekdir usulüne dayalıydı ve toplum, cahil olduğu sürekli kendisine ifade edilerek hep dışlanırdı. Ötekileşmiş Anadolu, ötekileşmiş toplum, ötekileşmiş kırsal daima bir tehditti ve üretebilen bir yapısı ve kendine yetmenin ötesinde dış pazarlara açılabilecek cesarete sahip olması kabul edilebilir değildi. En zengini bayi konumunda kalabilir, toplumun kahir ekseriyeti ise toprakla-tarımla uğraşırdı. Sadece egemen sistemin içindeki devlete dayalı sermaye sahiplerinin kurmaya başladığı fabrikalar işçiye ihtiyaç duyuyordu ve bu ihtiyaç şehirlere göçü başlatıyordu. Tam da bu dönemde, toplum çeşitli başlıklar altında kutuplaştırılıyor, ülke genelinde yaygınlaşmaya yüz tutan sol hareketlilik siyasi gündemi ele geçirmeye başlıyordu. Bu hareketlilik öyle bir hal aldı/rıldı ki, insanlar sokak ortasında birbirlerini katletmeye, parça parça kurtarılmış bölgeler, hatta polisin bile girmeye cesaret edemediği iddia edilen bağımsız(!) noktalar oluşturulmaya başlandı. Ülke öyle içinden çıkılmaz hal almıştı ki gelen askeri bir darbe alkışlarla kabul edilmişti.

Darbe sonrası dönemlerde insanlar her periyotta daha fazla özgürlük kazanmaya ve kazandıkça daha da fazlasını istemeye başladı. 83 yılının Kasım ayında başlayan Özallı yıllar toplumu tekdir etmek yerine onlara özgürlük vaat ediyor, Anadolu''nun insanını sadece toprakla uğraşan, zenginin de sadece bayi olduğu bir anlayıştan kurtarıp fabrikalar kuran, işletmeler açan, mal ve hizmet üreten bir ufka taşıyordu. Ülkenin her yanı şantiyeye dönmüş, Anadolu insanı gelişmeye, zenginleşmeye ve devlete dayanmadan kendi ayaklarının üstünde durabilen bir sermayenin var olabileceğinin ispat eden(bundan önceki sermaye varlığını devlete borçludur ve üretmekten çok ülkenin kaynaklarını tüketmeyi bilirler ve hala bu sermaye aynı şekilde ayakta durmaktadır) bir yapıya dönüşmüştü. Görünen yüzü asker olmakla beraber derininde egemen sistemin sermaye sahiplerinin vesayetini kıran bu anlayış daha o günlerde bir yapısal dönüşüm başlatıyordu.

Ancak bu dönüşüm eski Türkiye''nin sahipleri tarafından hiç hoş karşılanmıyordu. Bu dönüşümü toplum nazarında olumsuzlaştırmak adına çok çalıştılar ve bu dönüşümü ''İkinci Cumhuriyet'' ve bu dönüşümü talep edenleri de ''İkinci Cumhuriyetçi'' olarak tanımlayarak anlamsız korkular ürettiler. Barbarların istilası, gericiliğin toplumu ele geçirmesi, İran''a benzeme, karanlık günler gibi bir çok metaforik tanımlamayla kamuoyunda olumsuz bir algı oluşturdular.

Bu vesayet sisteminin sahipleri de uluslar arası gidişatın bu yönde olduğunu görüyorlardı ancak bu gidişatı ülkeye ne kadar geç sokabilirlerse kendilerini o derecede şanslı saymaya başlamışlardı. Bu yüzden yapısal değişim sık sık kesintiye uğradı. Bu kesintiler esnasında toplum birkaç kez alenen soyulmuş, Anadolu sermayesi gerici sermaye tanımıyla üretemez hale getirilmeye çalışılmıştı. Ancak her ne tavır koyulursa koyulsun toplum eskisi gibi kanmıyor, özellikle iletişim teknolojilerinin ülkede yer etmeye başlamasıyla beraber insanlar her şeye kolay inanmaz hale geliyorlardı. Artık daha rafine daha komplike yalanlar, planlar hazırlamak gerekiyordu, nitekim karşılarında sadece dikkati artmış bir toplum değil uluslar arası değişim ve küresel sermaye de vardı.

Bu kesintileri yapanlar halkı o kadar canından bezdirmişti ki bir yazar kasa başbakanın önüne fırlatılıyor, anayasa kitabı atıldı diye borsalar çöküp küçük ve orta büyüklükteki esnafın batışı gerçekleşiyordu. Halk bunalmıştı, dayak yemekten, itilip kalkılmaktan, soyulmaktan bıkmış usanmıştı. İşte böyle bir ruh haliyle 2000''li yıllara girildi ve insanlar kendilerine özgürlük vaat eden, hayatlarını kolaylaştıran, işkence ve ölümlere itiraz eden bir yapıyı, AK Parti''yi, ilk kuruluş yılında iktidar yaptı.

12 yıldır iktidarda bulunan AK Parti gelinen noktada büyük işler yapmasının yanında insanların özgürlük alanlarını genişletti, inançlarına, fikirlerine saygı duyulması, etnik aidiyet bilincinin oluşturduğu ötekileştirilmeye karşı olunması gerektiği gibi toplumun kanayan yaralarına ilaç olmaya çalıştı. Küresel sermayenin ülkenin ekonomisini canlandırmasına, cari açığını kapatmasına izin verdi ve böylelikle finansal spekülasyonlarla, çeşitli yalanlarla, oluşturulan hezeyanlarla ortaya çıkarılan ekonomik dalgalanmaların önüne geçti. Eski sistemin tüm oyuncaklarını elinden alarak toplumla paylaştı ve toplumun refah seviyesini arttırdı.

Önce kendi içinde gelişen bir Türkiye başlattı ve daha sonra bölgesel ve küresel etkinliği olan bir güç haline getirdi. İmparatorluk bakiyesi bir toplumun hayallerini süsleyen o eski şatafatlı günlere göndermeler yaparak günün şartlarında kendi alanında yapılabilecek en üst düzey temsili sağladı ve sadece Batıya yönelen değil dünyanın her yerine açılan ve her yerde etkin olan bir Türkiye''yi oluşturdu. Bunların tümünün kendi gücüyle olduğunu düşünmek elbette çok anlamlı değildir, ancak küresel güçlerle ve konjonktürün imkânlarından yararlanarak kendi iş yapabilme alanını genişletmiş olması gelinen nokta itibarıyla önemlidir. Kendinden mülhem olmasa bile elindeki gücü tekrar güçlü bir ülke ve millet olabilme imkânlarına yönlendirmiştir. Böylece sadece Türkiye''ye değil, ezilmiş, sömürülmüş, tüketilmiş, hayatları çalınmış, aşağılanmış bütün mazlum halklara ve İslam âlemine umut olmuştur.

Evet, artık yeni bir sistem kuruluyor, Özal''lı yıllarda ifade edilen ikinci Cumhuriyet bu. Eski sistemin sahiplerinin yanlışlarından batmaya yüz tutmuş, tüm saç ayakları yıkılmış bir ülkeyi/sistemi yeniden inşa eden, yeniden kurgulayan ve yeniden canlandıran bir sistem. Dinamik, üret(k)en, çağdaş, güçlü, demokrat, özgür aynı zamanda seküler bir ülkeyi inşa eden bu yapı sanıldığının aksine bir şeriat devletini seslendirmiyor.

Sistem yeniden kuruluyor, devlet yeniden dizayn ediliyor, sorunlar yok edilip, yıkık yerler onarılıyor. Tayyip Erdoğan, son çeteyle savaştığını da ifade ederek Yeni Türkiye''nin tam anlamıyla yerine oturduğunu, 30 Mart seçimlerinden sonra artık geri dönülmez bir yapının varlığını ortaya koyuyor. Doğal olarak eski sistemin kalıntısı muhalefet, birbirine yıllarca düşmanlık etmiş olsa bile aynı sistemden beslendikleri için yeni sisteme karşı durabilmek adına ittifak yapabiliyor.

31 Mart itibarıyla bizler Yeni Türkiye''ye uyandık. Her yönüyle kurulmuş, çalışan ve geleceğe bakan bir Türkiye''ye. Eski sistemin sahipleri elbette can hıraş feryat edecektir ama devlet gücünden taviz vermez ve devlet acziyet göstermez. Sistemin içinden bir yapıyla sistemi yıkmak mümkün değildir ve yaratılışa terstir. Çünkü hiçbir hâkimiyet kendisine ortak istemez. O halde sistem içi çatışmaların gelip dayandığı nokta sistemi güçlendirmek, yolunda gitmeyen yönlerin rayına oturtulmasını sağlamaktan ibarettir. İşte bu operasyonlar ve seçimler kendisini sistem içinde tanımlamak ve kamuoyunun önüne çıkmak için Yeni Türkiye''ye bir imkân tanımış ve seçimin sonucu Yeni Türkiye meşrulaşmıştır.