Mesire gibi mezarlıklar

Yüksek apartman ve gökdelenlerden gökyüzünün artık görünmediği, çocukların koşuşturup oynadığı bahçelerin yerini otoparkların ve kasvetli asfalt kaldırımların aldığı İstanbul'da, insanlar nefes alacakları bir alan arıyor. Şehrin kilometrelerce uzağındaki ormanlara gidemeyenler veya doğa özlemini giderebileceği bir köyü olmayanlar, baharın tadını kentin değişik yerlerindeki mezarlıklarda çıkarıyor. Havaların ısınmasıyla birlikte ağaçları ilk meyvelerini vermeye başlayan, mor, turuncu, sarı ve kırmızı çiçekleri kasvetli binaların inadına açan Zincirlikuyu, Karacaahmet ve Bayrampaşa Mezarlığı gibi mezarlıklar, bahar aylarında tabiatla başbaşa kalmak isteyenlerin, apartman aralarında bunalan çocukların, çiçekçilerin hatta piknikçilerin mekanı haline geldi.

Aysenem Andiç, şehir koşullarında yaşanamayan baharın keyfini sürmek için, haftada bir kaç defa mezarlığı ziyaret eden gençlerden biri olduğunu söylüyor. "Burada kentin stresinden arınıyorum, trafiğin boğucu seslerinden ve egzoz dumanlarından uzaklaşıyorum" diyen Andiç yaşadığı duyguları şöyle özetliyor:

"Burası büyük bir metropolün ortasında kurtarılmış bölge gibi bir yer. Burdan bakınca gökdelenler görünüyor ama yine de çok uzakta olduklarını hissediyorum. Burada sanal dünya gibi başka bir dünya kurup onun içinde huzur buluyorum. Önceleri bu huzurun mezarlıktan kaynaklandığını sanırdım ama aslında çok basit bir sebepten kaynaklanıyor; ağaçlardan ve çiçeklerden. Mezarlığın kapısından girdikten sonra şehre ait tüm kötü düşünceler aklımdan siliniyor. Baharın büyüsüne kendimi kaptırıyorum."

Doğa Demir ise Gayrettepe'de oturan ve anlattığına göre çocukluğundan beri yeşile hasret olan şehir gençlerinden biri. Demir bize şunları anlatıyor:

"Önceden binde bir temiz hava alabilmek için Belgrad Ormanı'na giderdik. Ama orası çok uzak, hayatın bu kadar hızlı yaşandığı bir zamanda insanın kendine böyle keyif için vakit ayırması biraz lükse kaçıyor. Bir yıl önce, yine böyle güzel bir havada mezarlığa gelmiştim, o zaman farkettim ölülerin bizden daha şanslı olduğunu ve bizden çok daha güzel bir ortam içinde bulunduklarını. Şimdi fırsat buldukça hava almak ve bu güzel çiçeklerin, ağaçların arasında rahatlamak için Zincirlikuyu Mezarlığı'na geliyorum. Yarım saat gezsem tüm dertlerimden arındığımı hissederek hayatıma devam ediyorum."

Nejla Teyze de, Zincirlikuyu Mezarlığı'nın girişinde ziyaretçilere çiçek satıyor. Ama işin ilginç yanı yine mezarlıktan topladığı çiçekleri satıyor olması. Nejla Teyze, "Burada, kendiliğinden yetişen o kadar çok çeşit çiçek var ki, çiçekleri koparıp saplarını temizledikten sonra, kokusu rengi kaçmadan ziyaretçilere taze taze sunuyorum" diyor. Ziyaretçiler de, mezarlığa girip az önce satın aldıkları çiceklerin aynısından etrafta yüzlercesini görünce bir hayli şaşırıyor.

Alkan, Ali, Kaan ve Arda İstanbul'da oturup da şehrin karmaşasında çocukluğuna bir yer açabilen az sayıdaki çocuktan birkaçı. Zincirlikuyu'da bir apartman dairesinde oturuyorlar ve söylediklerine göre oyun oynayabilecekleri tek yer Zincirlikuyu Mezarlığı. Onlar şimdiki şehir çocuklarının çoktan unuttukları bir nostaljiyi gerçekleştiri- yorlar mezarlıkta; eriği ağaçtan kopararak yiyorlar, dallara tırmanıyorlar ve tişörtlerini yaprak yeşiliyle, ağaç kabuğu kahvesiyle kirletiyorlar. Karınları ağrıyana kadar erik, çağla yedikten sonra mezar taşlarının arkalarında da saklambaç oynuyorlar.

ÜRÜN DİRİER / İSTANBUL

----------------- imza------------------

----------------- imza------------------