Zulme karşı iman

Rus sömürgesine karşı Çeçen direnişi 300 yıldan beri devam ediyor. Çarlık Rusyası'nda ilk olarak Korkunç İvan, daha sonra da I. Petro'nun Rusya için büyük stratejik öneme sahip Kafkasya'yı ele geçirme çabaları, Çeçenler'in direnişi karşısında başarısızlıkla sonuçlandı. Direnişin lideri de Kafkas Kartalı Şeyh Şamil'di. Rusya ancak 1821-28 yılları arasında Ermenistan, Gürcistan ve Azerbeycan'ı işgal ettiğinde işi biraz kolaylaştırdı ve 1817-64 yılları arasındaki savaşlardan sonra Çeçenistan'a girdi.

1921'de Çeçenistan'ın bir bölümü Gorskaya SSCÖ (Sovyet Sosyalist Özerk Bölgesi) yapıldı. 1922'de Çeçenistan'a otonom bölge statüsü verildi. 1934'te Çeçen- İnguş özerk bölgesi, 1936'da da Çeçen- İnguş SSCÖ oluşturuldu. 1944'te Stalin'in emriyle SSCÖ ortadan kaldırıldı.

II. Dünya Savaşı sırasında 1943'teki Tahran toplantısından sonra 500 bin kişiyi toplu imha etmeyi planlayan Stalin, 1944'te bundan vazgeçerek, Çeçenler'i, Sibirya, ve Kazakistan'a sürgüne yolladı. Gerekçe, savaş esnasında Hitler Almanyası'yla işbirliği yapmalarıydı. Oysa, savaş boyunca bir tek Alman askeri bile Çeçenistan'a ayak basmamıştı. Çeçenler, hayvan vagonlarına doldurularak bilmedikleri yerlere sürgüne gönderildi. Bu sürgünde 100 bine yakın Çeçen ve Karaçaylı öldü.

Bugün Çeçenistan ve diğer Kafkas cumhuriyetlerinde yaşayan yaşlı Kafkaslılar, ya sürgünü yaşayan çocuklar ya da sürgünde doğmuş ve ailelerinden sürgünü duymuş insanlar olarak yeni kuşaklara, yapılan zulmü anlatıyor.