Ne Leyla Juliet, ne Romeo Mecnun

Geleneksel halk hikayelerini yeniden kaleme alma projesine katılmayı göze alırken -çünkü bu bir manada cesaret işi- sizi motive eden en önemli sebep neydi?

Kültür altyapımızı oluşturan eserlerle gönlümüz, muhayyilemiz arasındaki kopukluk, yaşamımızı, kültürümüzün bize özgü zenginliğinden, güzelliğinden koparıyor. Bu arada Batı kültürünün pazarladığı müfredatın hüküm sahibi oluşunu sindirmek mümkün değil. Zira Leyla'dan boş olan mahmili Juliet ile doldurmaya kalkışmak zavallılık. Mecnun'un karasevdasıyla Romeo'nunkini bir tutmak da öyle. Cesaret bir idrak hamlesi. Motivasyon: fani gökkubede hoş bir sadâ bırakmak arzusu.

Tahir ile Zühre; Yusuf ile Züleyha, Ferhat ile Şirin'e göre daha sıradan motiflere sahip olmasına rağmen siz çok başarılı bir şekilde modernize etmişsiniz. İmajlar etkileyici ve orjinal. Bu manada Tahir ile Zühre'yi ne kadar taşıdınız içinizde?

Onları hiç tanımamış da olabilirdim. Ama bu onların hallerini anlatmama mani değil. Olmamalı. Zira kahramanlar yaratan sözler gönülde yerleşiktir; varolmalıdır. Kahramanlar ise, o ilham ve yordamın sergilenişinin vesilesi. Dolayısıyla kahramanlara aşinalığımı zamana kayıtlı tutamıyorum.

Tahir ile Zühre hikayesi, olay örgüsü bakımından çok sade, ve kısa bir hikaye. Saz şairlerinin dilinden aktarılan maninin malik olduğu metinler yada şiirin zayıf tutulduğu varyantlar modern zamanlara hitap edemiyor. Modern bir bütünlük, estetik, muhteva kazandırılmış metin yok. Yazılmamış. Bu açıdan, hikayenin unutuluşa terk edilmiş bir gariplik içinde yaşaması daha çok etkiledi beni.

Bilinen bir aşk hikayesini yeniden yazmak mı daha kolay yoksa, sanal alemin aşklarını yazmak mı?

Hafız der ki: "Aşk ancak bir hikaye, ne ki daima tekrarlanmamış, daima yepyeni." Aşk eksilmez, eskimez, değişmez, yok olmaz... Ve gönül gibi kalem de nasibine düşeni yüklenir ancak. Aşka benzemeyen aşka gelince, bahse değmez elbet.

Aşk hikayelerini yeniden kaleme almak günümüz okuyucusu için sizce ne anlama gelebilir? Bu soruyu, okuyucu kimliğinizle cevaplar mısınız?

Kıymetli bir mirasın varislerine ulaşması sevindirici. Ayrıca unutulmaması gerekeni hatırlamanın, yitirilmemesi gerekeni muhafaza etmenin bereketi canı da, cihanı da ihya edecektir.

Dervişin Mülkleri adıyla kitaplaştırdığınız öyküleriniz de bariz bir hüzün ve hüznün o kendine has lezzeti var. Ayrılığı, yalnızlığı ve hüznü "birer evlat gibi" basıyorsunuz bağrınıza. Ve birer hikaye olarak anlatıyorsunuz. Nasıl bir şey sizin için hikaye anlatmak?

Hikaye anlatmayı tek bir sebebe dayandırmak zor. Sebeb değil sebebler vardır; çünkü, insan olma hallerini, yaşamı ve bunlara dair esrarı sahneleyen hikayeler tek bir hal'e kayıtlı değil. Bana gelince, kalabalığın ve kargaşanın içinde kaybolmaktan korkuyorum. Hikayeler ise, içime tuttuğum bir ayna, beni görünür kılıyor ve böylece ben kendimi izleyebiliyorum. Uydurulmuş bir ben'le kendimi ve bende karşılığı olan yaşamı kelimeleştirmek beni zenginleştiriyor... Hem kendimi, yazmadan yaşamanın sıkıcılığına inandırdım bir kez.

"Anlatıyorum, ama anlattıklarımdan murad alamıyorum" diyorsunuz. Bir hikayecinin anlatarak aradığı murad nedir? Sizin ki ne?

Asıl olan söylenemeyen galiba. Kelimeler bir sınır çizemiyor ona. Anlatıyorsunuz, ama hep anlatılmamış bir şeyler kalıyor geride. Yaşam insana yarım kalmışlıklar ekleyip duruyor. Yaşananla yarım kalan ya da hiç yaşanamayan arasındaki hüzünlü 'gerilim'i aşmaya uğraşıyorsunuz. Oysa o gerilim, dünyanın ta kendisi. Böylece yaşamak murad alamamışlık duygusunu besliyor. Yazmak da bu hüzünlü kadere bir teselli belkide.