İsrail"in gizli savaşlarına Fransızlar destek vermişlerdi!

“The Guardian” gazetesinin Ortadoğu editörü Ian Black ve Ben-Gurion Üniversitesi Tarih profesörü Benny Morris''in kaleme aldığı “İsrail''in gizli savaşları” isimli araştırmada İsrail gizli servislerinin bölgedeki faaliyetleri anlatılıyor.

Araştırmanın yazarları gizli kalmış raporları ve özel günlükleri kullanarak İsrail gizli servislerinin başta Fransa olmak üzere gizli servislerle kurdukları kirli ilişkilere de ışık tutmuşlar. Araştırmaya göre İsrail ve Fransız gizli servisleri arasındaki ilişki “stratejik” bir ilişkiydi.

Devletlerin birbirlerine karşı niyetleri ve planları da hiç şüphesiz devletlerin gizli faaliyetleriyle anlaşılıyor.

Gizli servis faaliyetlerini bir yüzü o yana, bir yüzü bu yana bakan iki yüzlü Roma tanrısını simgeleyen Janus''a benzetmek de mümkün. Roma paralarında yer alan Janus resminde yüzlerden biri kentten içeri girenlere, öteki ise kentten çıkanlara bakar. Böylece kent güvenlik içinde yaşamasını sürdürür.

Bu yüzden gizli servislerin örtülü operasyonlarını anlatan araştırmalar, hatıratlar yakın tarihin olayları hakkında daha gerçek bilgiler sunuyor. Örneğin, Siyonist terör örgütleri Filistin''deki İngiliz manda yönetimine karşı savaşırken, aynı örgütler bir taraftan da İngiliz gizli servisleriyle ilişki içerisindeydiler.

Sonuçta, gizli ilişkilerle tasarlanan planlar galip gelmişti.

Gizli servislerle siyasi hareketlerin ilişkileri her zaman siyasi hareketlerin amaçlarının tamamlanması gibi bir sonuç verdiği de söylenemez. Çünkü bu tür ilişkiler taktik seviyede kaldıklarından stratejik değillerdir.

1970''lerde İsrail''in Kuzey Irak''taki Kürt gruplara destek vermelerindeki amaç Irak ordusunun yıpratılmasıydı. Aynı şekilde İran kendi Kürtlerine göz açtırmazken Irak Kürtlerine verdiği destek de “düşmanımım düşmanı dostumdur” çerçevesinde kalan taktik bir ilişkiydi.

İran ve Irak bir sınır sorununun çözümü konusunda anlaşmazlığa vardıklarında Kürtlere verilen destek de son bulmuştu. Böylece Irak 1975''de Kürt isyanını bastırmıştı.

İran ile birlikte Kürtlere destek veren ABD''nin Dışişleri Bakanı Henry Kissinger de Molla Mustafa Barzani''nin yardım taleplerine kulak tıkamıştı. “CIA” Başkanı William Colby, “Kürtlere ne olacak” diye sorduğunda Kissinger''den “Gizli servis operasyonları misyoner çalışması değildir” cevabını almıştı.

İran da, Amerika da, İsrail de “inek öldü ortaklık bitti” diyerek Kürtleri Saddam''ın karşısında yalnız bırakmışlardı. Molla Mustafa Barzani de Amerika''da yalnız ve hasta bir adam olarak ölmüştü.

Fransızların Lübnan''da Maruni hıristiyanlarla kurduğu ilişki yüzyıllar öncesine kadar giden tarihsel arkaplana sahipti ve bu yüzden stratejik bir ilişkiydi. Buna karşın İngilizlerin Lübnanlı Dürzilerle kurduğu ilişki ise hep taktik mahiyette kalmıştı.

Aynı şekilde Fransızların, Birinci dünya savaşının sonrasında Suriye''nin omurgasını teşkil eden Sünni grubu zayıflatmak amacıyla “Nusayriler” ve “Dürziler”le kurdukları ilişki de keza taktik düzeydeydi. Yani, işlerine geldikleri sürece kullandıkları bir ilişki türüydü.

İsrail''in gizli savaşları kitabında örneklerle anlatıldığına göre 1950''lerde Fransa İsrail''in en yakın müttefikiydi. Bu stratejik ilişki 1960''ların ortasında zirvedeydi.

1950''lerde Süveyş istilasından birkaç hafta önce İsrail Savunma Kuvvetleri istihbaratından Yehoşafat Harkabi ile Fransa gizli servisi “SDECE”nin başkanı Pierre Bouriscoıt Paris''te yaptıkları bir toplantıda anlaşmaya varmışlardı. Harkabi bu toplantıyla birlikte Fransa''nın İsrail askeri istihbaratına bütün kapılarını açtığını söyleyecekti.

İşbirliği başta Mısır ve Cezayir olmak üzere Arap dünyasını kapsıyordu. İsrail Kuzey Afrika''da Yahudi diasporasından elde ettiği mahrem bilgileri Fransa ile paylaşmaya başlamıştı. 1954''de Cezayir isyanı patlak verdiğinde İsrail gizli servisleri Fransa''ya paha biçilmez istihbarat ve operasyonel bilgiler sağlayacaktı.

İsrail, “Cezayir Milli Kurtuluş Cephesi” liderlerinden Ahmet Ben Bella ve arkadaşlarının isyanda oynadıkları rollerin yanı sıra bu liderlerin yolculukları , isyanı yönetme tarzları ve gerillalara silah sevkiyatı gibi konularda Fransa''ya başka yollardan elde edemeyecekleri çok kıymetli bilgiler yağdırmıştı.

Bunun karşılığında Fransa ise İsrail''in bir savaş aygıtına dönüştürülmesine büyük katkılar sağlayacaktı. Fransa İsrail''in ilk sıradaki silah tedarikçisi rolünü üstlenmişti.

Mısır''daki Albay Nasır yönetimi Cezayirli direnişçilere yardım ediyordu.

İsrail askeri istihbaratının verdiği bilgiler sayesinde 1956 ortalarında Mısır''ın İskenderiye limanından hareket eden “Athos” adlı Sudan bayraklı bir gemi Fransızlar tarafından durdurulmuştu. Gemide üçbin Cezayirliyi donatacak ölçüde 70 ton silah bulunmuştu.

Bu olaydan bir hafta kadar sonra Fransız uçakları Cezayir üzerinde, Fas''tan Tunus''a uçan Ahmet Ben Bella''nın uçağını kaçırmışlardı. Bella ve arkadaşları 1956''dan 1962''ye kadar Fransa''da cezaevinde tutuklu kalmışlardı.

Öyle ki İsrail Cumhurbaşkanlarından Şimon Peres 1955''de “Gazze şeridinde ölen her Mısırlı gibi Kuzey Afrika''da öldürülen her Fransız da, bizimle Fransızlar arasındaki bağları biraz daha güçlendirdi” diyecekti.

Mart 1961''de eski bir Fransız subayı, Paris''teki İsrail Büyükelçiliğinde görevli askeri istihbarat yetkilileriyle temasa geçmişti. Fransız subayı, İsraillilerden bir Arap ajanlarını kullanarak Fransa Cumhurbaşkanı Charles de Gaulle''yi öldürmelerini istemişti.

Gaulle tasfiye edildiği takdirde yeni Fransız yönetimi İsrail''e ihtiyaç duyduğu bütün silahları verecekti. İsrail askeri istihbaratı bu teklifi kabul etmeye hazırdı ama İsrail''in yöneticileri bunun yerine Gaulle''yi uyardılar. Sözkonusu Fransız subayı yargılanarak idam edildi.

Paris''teki İsrail Savunma Kuvvetlerinin kıdemli askeri ateşesi Uzi Narkiss daha sonra şöyle diyecekti:

“Fransa dünyada, gizli servisle İsrail arasındaki bağlantıların İsrail Savunma Kuvvetleri vasıtasıyla yürütüldüğü tek ülkeydi”.

Mossad''ın 1950''lerde, 1960''larda Kuzey Afrika''da yürüttüğü gizli operasyonlara destek veren de Fransız bağlantısı olmuştı. Bu operasyonların en önemlisi “gizli göç” operasyonlarıydı. Fransız sömürgesinden kurtulan Arap ülkelerinde yaşayan Musevilerin İsrail''e göçürülmesinde en büyük rolü Fransızlar oynamıştı.

İsrail için bu göçler hayati önemdeydi, hem Filistin''in nüfus yapısını bozuluyordu, hem de her gelen Musevi Araplara karşı savaşan bir asker oluyordu. Bu yüzden yeni kurulan Arap rejimleri göçü önlemeye çalışıyorlardı.

Siyonistler göç operasyonları için Kuzey Afrika''da gizli Yahudi savunma teşkilatı olan “Misgeret”i kurmuşlardı. Fas''taki Fransız sömürge yönetimi de Misgeret''e koruma sağlamıştı. Misgeret''in Cezayir, Tunus ve Fas''taki üyeleri İsrail ve Fransa''daki eğitim kurslarında askeri eğitim alıyorlardı.

Sömürge sonrasında Fas Kralı II. Hasan da Fransızların baskısıyla İsrail''in göç politikasına destek verdi. Fas''taki yüzbin kadar Musevinin İsrail''e intikali Kral Hasan''ın verdiği pasaportlare sayesinde gerçeklemişti. Mısır''daki Musevilerin İsrail''e kaçırılmasıyla ilgili operasyonlarda da Mossad, “Fransız Yabancılar Lejyonu”nun örtüsüne bürünmüştü.

Tunus''teki Musevi toplumu da işgalci Fransız yönetimini desteklediklerinden Araplarla araları açılmıştı. Tunus''taki Museviler Fransız ordusunun koruması altında Tunus''tan çıkabilmişlerdi.

Uzun lafın kısası, Kuzey Afrika''da İsrail ve Fransız gizli servisleri arasındaki strattejik ilişki çeşitli alanlarda devam etti. Bu ilişkinin zarar gören tarafı Araplar olmuştu. Yakın Doğu''yu zehirleyen Siyonist savaş aygıtının teşekkülünde Fransızlar çok önemli bir rol oynamışlardı.

“İsrail''in gizli savaşları” kitabında detayları anlatılan bir başka gizli operasyon da Fas''lı muhalif lider ve yazar Mehdi ben Barka''nın İsrail ve Fransız gizli servislerinin işbirliğiyle kaçırılarak Fransa''da katledilmesiydi.

“Ben Barka Olayı”, hem İsrail, hem Fransa''da soruşturma konusu olmuştu. Olay yüzünden “Mossad”ın başı belaya girmiş ve İsrail gizli servisler arasında bir krizin çıkmasına sebebiyet vermişti.

1961''de Fas''ta Kral II Hasan''ın tahta çıkışından sonra İsrail ve Fas istihbaratları arasında “özel bir ilişki” kurulmuştu.

Mısır devlet başkanı Albay Cemal Abdünasır her iki ülkenin de baş düşmanıydı.

Fas istihbarat servisinin elamanları da İsrail tarafından eğitiliyorlardı. Kralın İçişleri Bakanı ve gizli sersivinin başı General Muhammed Oufkir, 1965''de Mossad''dan David Kimche tarafından gizlice İsrail''e götürülmüştü..

General Oufkir, kısa bir süre sonra Mossad''dan muhalif lider Mehdi Ben Barka''nın yakalanarak öldürülmesini istemişti.

Ben Barka, Kral Hasan''ın eski özel hocasıydı ve bir süre “Milli Danışma Kurulu”nun başkanlığını yürütmüştü. Kralı devirerek Fas''ta demokratik bir rejim kurmak istemiş ve bu yüzden gıyabında iki kez yargılanarak idama mahkum edilmişti.

İsrail, Fas ve Fransız ajanları İsviçre''de sürgünde yaşayan Ben Barka''yı takibe almışlardı. Mossad''ın bir planıyla kandırılarak Paris''e getirilen Ben Barka 29 Ekim 1965''de Fransız ve Fas ajanları tarafından kaçırıldı. Barka, yasadışı işler çeviren bir zengin Fransızın Paris banliyösündeki villasında işkence altında sorgulanarak öldürüldü.

Önce villanın bahçesine gömüldü ve sonra da cesedi çıkarılarak Seine nehri kenarındaki bir mezarlığa nakledildi. Barka''nın kaçırıldığı ortaya çıkında Fransız parlamentosunda muhalefet partileri harekete geçtiler. Cumhurbaşkanı De Gaulle de büyük bir soruşturma başlattı.

De Gaulle bu fırsattan yararlanarak, Fransız gizli sersivi “SDECE” içindeki, “Cezayir Fransız” günleri sırasında “OAS(Cezayir gizli ordusu)” ile işbirliği yapmış olan sağcıları temizledi. Daha sonra iki dava daha açıldı ve bizzat Barka''nın sorgusuna katılan General Oufkir gıyabında mahkum edildi.

Fransızlar olayda İsrail''in rolü olduğunu biliyorlardı, ama servisler arası işbirliği nedeniyle konu kapatılmıştı. İsrail''de de bu operasyonun 1956''dan beri İsrail dış politikasının temel taşı olan İsrail-Fransız ilişkilerine zarar verdiği öne sürüldü.

Bu ilişkilerin önemli bir parçası, Fransa''nın İsrail''in ana silah tedarikçisi olmasıyla ilgiliydi ve eleştirilere göre bu konu tehlikeye atılmıştı. Eleştiriler üzerine Mossad, Faslı ajanlara sadece bir pasaport ve bir kaç araç sağladığını iddia edecek ama Barka olayındaki rolünün bunlarla sınırlı olmadığı daha sonra ortaya çıkacaktı.

Barka Olayında Mossad''ta emri kimin verdiği bir sır olarak kalmıştı, çünkü konu kapatılmıştı. Eylül 1966''da Mossad çevresindeki iç çekişmenin bir yansıması olarak “Ben Barka olayı”na ilişkin hikaye, sansasyon uyandıran, yarı-pornografik, haftalık “Bul” dergisine sızdırıldı. Dergi toplatılmış ve iki editörü de casusluk yasasına göre yargılanarak bir yıl hapis cezasına çarptırılmışlardı.

Sıkı sansüre rağmen gerçek meydana çıktı, Şubat 1967''de “New York Times”, hikayenin perde arkasındaki gerçekleri yayımladı. Herşey gün gibi ortadaydı, Fransız, İsrail ve Fas gizli servisinin ortaklığıyla bir muhalif lider yok edilmişti.

Geçenlerde nükleer uzmanı bir bilim adamının Tahran''da öldürülmesi olayıyla ilgili tartışmalarda ilginç bir ayrıntı ortaya çıkmıştı. Buna göre İsrail ajanları “CIA ajanı gibi görünerek” İran''daki rejim karşıtı terörist gruplarla bağlantı kurmuştu.

Mossad ajanları bazı örgüt üyeleriyle Londra''da temas kurmuşlar, Amerikan doları ve pasaportları kullanarak kendilerini “CIA ajanları” olarak tanıtmışlardı. İran''da onlarca insanın öldüğü patlamalar da bu örgüt tarafından gerçekleştirilmişti.

Mossad''ın CIA paravanası altında yaptığı işleri öğrenen dönemin ABD Başkanı George W. Bush deliye dönmüştü.

“Foreign Policy” dergisine açıklama yapan “Beyaz Saray” ve “CIA”dan bazı yetkilier İran''daki suikat ve bombalama eylemleriyle ABD''nin ilgisinin bulunmadığını belirterek Mossad''ın CIA paranavasını kullanmalarını sert şekilde eleştirmişlerdi.

İlk kez olmuyordu bu, Mart 1987''de Mossad ajanlarının sahte İngiliz pasaportu kullanmaları da İngiltere''de skandala yol açmıştı. Batı Almanya''da bir telefon kulübesinde bulunan ve çok iyi hazırlanmış sekiz sahte pasaportın Bonn''daki israil Büyükelçliğinden çıktığı anlaşılmıştı.

İngilizler tam yedi kez İsrail''den bu tür olayların gerçekleşmeyecepğine ilişkin garanti istemişler ama her zaman da yarım ağızla bir garanti almışlardı. “İsrail''in gizli savaşları” kitabında Mossad''ın daha sonra da düşman teşkilatlara sızma ve ajan kullanma operasyonlarında kullandığı tekniklerin net olarak ortaya çıktığı örnekleriyle anlatılıyor.

Düşman teşkilatlara ve bilhassa “FKÖ”ye sızılarak gerçeekleştirilen eylemlerin amacı da bu teşkilatları diğer ülkeler nezdinde zora sokmaktı. Öte yandan Filistinli grupları biribirine düşürmek amacıyla da “sahte bayrak” operasyonları da gerçekleştiriliyordu.

Kitapta yer alan bir analize göre, FKÖ''nün en önemli adamlarından “Ebu İyad”ın Tunus''ta öldürülmesi de bir “sahte bayrak” operasyonuydu. Ebu İyad''ı öldüren Filistinli Hamza Ebu Zid, sansasyonel eylemlere imza atan ve diğer Filistinli gruplar tarafından kuşkuyla karşılanan “Ebu Nidal”in örgütündeydi.

Güya Ebu Nidal''ın örgütünden ayrılarak El Fetih''e geçmişti.

Ebu Zid, yapılan sorgusunda Ebu Nidal adına çalıştığını itiraf etmişti ama bazı analizcilere göre durum farklıydı. Katil, Ebu Nidal''in talimatını uyguladığını sanırken, aslında farkında olmadan gizli bir İsrail emrini yerine getiriyordu.

1985''de Yeni Zelenda''nın “Auckland” limanında demirleyen, Fransa''nın nükleer denemelerini engellemeye çalılşan çevreci “Rainbow Warrior” gemisini kundaklayarak bir Portekizli fotoğrafçının ölmesine sebebiyet veren Fransız ajanları da hatırlayacağınız gibi İsviçre pasaportları kullanmışlardı. Herhalde İsrailliler Fransızlardan ziyadesiyle esinlemiş olmalılar.