TR
EN
AR
FR
RU
UR
Alternatifsizlik ve din eğitimi
1993 YILINDA
Bosna'da Gorajde'ye yönelik baskıların arttığı günler de değişik dini grup temsilcilerinden, siyasetçilerden ve aydınlardan oluşturduğumuz bir heyetle BM Güvenlik Konseyi üyesi ülkelerin Kuala Lumpur'daki elçiliklerine bir protesto ziyaretinde bulunmuştuk. Bize değişik açıklamalar ve mazeretler sunan elçilik mensuplarına sorumuz son derece açıktı: "Tarihin gördüğü en acımasız etnik kıyımlardan birine uğrayan savunmasız Bosnalılar şu anda katledilirken bu açıklamalarınız bize hiçbir anlam ifade etmiyor. Onlar bırakın bizi silah alalım ve kendimizi savunalım diyorlar; hayır olmaz BM kararlarına aykırı diyorsunuz; o zaman siz bizi savunun diyorlar, hayır o da olmaz, böyle bir BM karan da yok diyorsunuz; o zaman bırakın bizim yanımızda yer alan ülkeler bize silah göndersinler diyorlar, yine olmaz eliyor ve Bosna'yı abluka altına alıyorsunuz. Yapmak istediğiniz şey nedir? İslam inancına göre intihar da haram olduğuna göre Bosnalılar'a sunduğunuz alternatif nedir? Yoksa bu yolla Bosnalılar'ın kademeli bir şekilde yok olacağını ve meselenin kökünden halledileceğini mi düşünüyorsunuz?" Doğrusu din eğitimi ile ilgili tartışmaları dinlerken o günkü atmosfere benzer bir psikoloji içine giriyorum. Gittikçe ANAP'a da hakim olan CHP'nin tavrım anlamaya çalışıyorum; bir anlam veremiyorum. ANAP'ın hitabet kabiliyeti yüksek Yılmaz Karakoyunlu ve Agah Oktay Güner gibi sözcülerinin etkileyici olmakla birlikte ikna edici olmayan üsluplarının arkaplanını çözmeye çalışıyorum; yine nasıl bir din eğitimi öngörüldüğünü çıkaramıyorum.
Bugün kaygılı ve tepkili olan halkın sorusu çok açıktır "Dişimizden, tırnağımızdan artırarak yaptırdığımız okullar elimizden almıyor, çocuklarımızın nasıl yetiştirilmesi gerektiği üe ilgili bize hiçbir söz hakkı tanınmıyor. Bırakın din eğitimini biz kendi açtığımız okullarda kendimiz özgürce verelim diyoruz, hayır bu Tevhidi Tedrisat Kanunu'na aykırı diyorsunuz; o zaman MEB bizim çocuklarımıza bu eğitimi versin diyoruz, hayır din eğitiminin örgün eğitim içinde yer almaşım zinhar istemiyoruz diyorsunuz; peki bari Diyanet bu konuda yetkili kılınsın diyoruz, hayır o da olmaz laikliğe aykırı diyorsunuz. Peki yapılmak istenen şey nedir? Güdükleştirilmiş ve dar meslek okulu haline getirilmiş İmam-Hatipler'in lise kısmı dışında başka meslekleri icra etmek ve bu arada da din eğitim almak isteyen geniş talebe kitlelerine alternatifiniz nedir? Müslümanlar kültürel olarak da intihar edemeyeceklerine göre çatışma ve yasal alan dışına itilmiş eğitim dışında hangi alternatif din eğitimi kanalı kalıyor? Yoksa az sayıda ve toplumdan ayrıştırılmış din adamı zümresi dışında din eğitimini kademeli bir şekilde tümüyle kaldırmak mı istiyorsunuz?"
Sekiz yıllık kesintisiz eğitime yönelik tepkilerde benzer bir alternatifsizlik sözkonusu. Bir politika konusunda halkın yüzde yüz mutabakata içinde olması ancak totaliter rejimlerde göstermelik bir şekilde olabildiğine göre bir toplum kesiminin bu konuda farklı düşünmesini normal görmek gerekir. Bu farklı düşünen toplum kesiminin demokratik tepkisini dile getirmek istemesi de en tabii hakkı. Bu kesimler yasal gösteri yapmak için izin istediğinde, olmaz deniyor, izin almadan tepki göstermeye kalktığında da yasal olmayan gösteri yapmak suçuyla gözaltına alınıyor. Peki, o zaman bu insanlar tepkilerini nasıl ve nerede dile getirebilecekler? Bunun cevabı yok. O zaman kaygılar daha da yoğunlaşıyor Acaba tek parti döneminde olduğu gibi susan ve kendi çocuğunun geleceği ile ilgili bile söz hakkı olmayan sessiz bir Türkiye mi isteniyor?
Sosyalist sistemleri çökerten, bir zamanların karşı konulmaz süper devleti olan SSCB'yi dize getiren temel sebep toplumun alternatifsiz yani iradesiz bırakılması idi. Düşünce üretmekten çok seçilmiş bir elitin ürettiği düşünceye uymakla yükümlü olan, kendi iradesini kullanma yeteneğini kaybetmiş tek tip insanların oluşturduğu toplumlar her şey olabilirler; ama özgür, yenilikçi ve atılımcı asla olamazlar.
Sıradan bir bireyi de, bir toplumu da en tehlikeli kılan nokta alternatifsiz bırakıldığı noktadır. Kendisinin bir köşeye itildiği ve her türlü çıkış yolunun kapatıldığım düşünen bir insanın, siyaset felsefecisi Hobbes'un tanımladığı anlamda bir varoluş tepkisi göstermesi beklenmedik ürkütücü sonuçlar doğurabilir. Bugün, ciddi bir ümitsizlik ve alternatifsizlik hali toplumun her kesimine yayılmaktadır. CHP'nin ve tek parti zihniyetindeki seçkinlerin alternatif bir çıkış yolu bırakmak istemediği açıktır. Asıl şaşırtıcı olan ANAP'ın bu kervanın öncülüğünü yapması ve sadece kendi parti geleceğini değil, Türkiye'nin iç huzurunu da tehlikeye atmasıdır.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.