Avusturya testi

Bu nasıl bir psikolojidir ki; bu ülkenin zulme giriftar olanları da, maruz kalanları da bir dış güce, uluslararası bir iradeye istinad ihtiyacından kendisini kurtaramıyor.

Avusturya''da Jörg Haider''in Özgürlük Partisi ile muhafazakâr Halk Partisi''nin kurduğu koalisyon karşısında, çoğu çevrelerin nutkunun tutulduğu malûm. Bir yandan İsrail ve uluslararası Mûsevî lobileri, öbür yandan Avrupa Birliği ve ABD çevreleri hop oturur hop kalkarken; hadisenin bizde tartışıldığı eksene bakın siz.

Bazıları diyor ki: Avusturya hükümetine, yani ırkçı olarak nitelenen Özgürlük Partisi''ne AB tavır koyduğuna göre, Fazilet Partisi de kendine düşen hisseyi çıkarmalıdır. AB açısından, bir partinin demokratik yollardan iktidara gelmesi, işte görüyorsunuz problemi çözmüyor. Demokrasinin şekil şartları kâfi değil; onun özü, görünür görünmez paradigmalarına mensubiyetin var mı, yok mu önemli olan burası demek istiyorlar.

Bu yaklaşım tarzını benimseyenlerin üretmek istediği sonuç: Demokrasilerde ırkçı ve dinî partilere geçit yok!.. İşte nihayet Avrupa Birliği de kırmızı ışığı yaktı diyorlar. Söyledikleri bir başka husus daha var: Demek ki Türkiye''de FP''ye ve yıllardan beri legalitesi kabul gören İslâmî telâkkilere karşı, birkaç yıldır uygulanan baskı politikalarının anti-demokratik bir tarafı bulunmuyormuş. Yani özet olarak, 28 Şubat yaptırımlarına, bundan böyle kimsenin bir diyeceği olabilir mi?

Avusturya hükümeti ile AB arasındaki krizi, bazıları da şu noktaya taşıyor: İşte görüyorsunuz, anti-demokratik tutumlar, AB çevrelerinde kesin kes onaylanmıyor. 28 Şubat yaptırımlarının AB kapılarında tasfiyeye uğrayacağı zamanlara az kaldı!..

Ama benim söylemek istediğim daha farklı: İnsanın, özellikle aydınların, kendi ülkesine ilişkin bir sorun karşısında, alabildiğine yılgınlaşmaları. Bunun da ötesinde, bir mahalle kabadayısına sığınma ihtiyacından hareket etmeleri!.. Daha daha, bir dış güce yaslanarak, aba altından sopa gösterme dürtüsüne kendilerini teslim edişleri!..

Bu nasıl bir psikolojidir ki; bu ülkenin zulme giriftar olanları da, maruz kalanları da bir dış güce, uluslararası bir iradeye istinad ihtiyacından kendisini kurtaramıyor.

Bazıları diyorlar ki, Türkiye Avrupa Topluluğu''na mutlaka girmelidir. Çünkü İslâmî fundamentalizm tehlikesinden, ancak AB''ye girerek ülkeyi kurtarabiliriz. Gizli gizli Batı Avrupa başkentlerinde kullandıkları gerekçe bu. Aman ne olur, Türkiye''yi adaylığa kabul edin. Eğer böyle giderse, Türkiye eninde sonunda ve mutlaka şeriat düzenine kendisini teslim edecek!..

Buradan sizce, tam bir müstemleke ruhu tezâhür etmiyor mu? Kendisine, ülkesine, halkına, tarihine saygısız, patalojik bir durum bu. Kendi ülkesinde kendisini eğreti gören, halkının sağduyusundan ürken ve her türlü jakoben tutuma, yılana sarılır gibi sarılmakta beis görmeyen tam bir işbirlikçi psikolojisi.

Ya diğeri?.. Bunların baskısından el-aman!.. Biz bu halimizle ne yaparsak yapalım; bu gidişin sonu görünmüyor. Şu Avrupa Birliği''ne, bir an evvel oltayı atsak da, şunların baskısından bir kurtulsak!.. 28 Şubat''ın şöyle bir hakkını bildiriverseler. Ah nerede o günler? Avrupa Topluluğu''na bir girsek var ya, insanlık orada, fikir hak ve hürriyetleri orada!.. İnsan olduğunun da, Müslüman olduğunun da şuuruna orada erebilirsin. Kimsenin kimseye ne karıştığı, ne karışacağı yok.

Buradan tezahür eden psikolojinin bize hatırlattığı da şu tarihî gerçeklik oluyor: Abdülhamid dönemi aydınlarının, hastalık derecesine varan bir "Paris" saplantısı vardı. Jön-Türkler''in hemen bütününde Osmanlı "siyah ve katı"; Avrupa ve Batı da "mâi ve hülyalı" ufuklarla kaplıydı. Hâşim''in tabiriyle "O Belde"; meşrutiyet aydınlarından sürüp gelen bir anlamla Peyamî Safa''da "simeranya"!.. Birşeyi reel şartlarından soyutlayarak, müphem ve mücerret hasretlere dönüştürmek!..

İkinci Meşrutiyet ve İttihat Terakki; siyasî, içtimaî ve ekonomik şarlardan soyutlanmış bu tutumun, ayaklarının yere bastığı acı bir deneme oldu bizim için. Problemi sisteme, rejime ve anayasaya kilitleyen bir aldanış, anlayacağınız.

Ne yaptım?..

Oturup konuşmak ve anlaşmak yerine; tarihine ve toplumuna yabancılaşan bazı sınıflar, durmaksızın dışarıda iğreti istinadlar arıyorlar. Bunun yerine, tarihinden ve toplumundan utanç duyan sınıfların demesi gerekiyor ki: "Ben ne yapıyorum böyle?.." Bir diğerinin demesi gereken de şu olsa gerek: "Vur, fakat dinle!.. Ama dikkat et: Bu kırbacı bana mı vuruyorsun, kendine mi? Bu söylediklerim ençok sana lâzım."