İki dönem, iki Özal

Orta yerde iki iktidar vardı sanki. Biri İstanbul hükümeti, diğeri Ankara gibi!.. Dışarısı nisbet ediyor durmaksızın. Hanginizi muhatap alayım?

Rahmetli Özal''a düzenlenen suikast ile (17 Haziran 1988), kendisinin Cumhurbaşkanı seçilişi arasında yaklaşık bir yıl gibi bir süre vardır. Dün, Ziya ül Hak''ın uçağının düşürülmesi ile Özal''a yönelik suikastın hemen hemen aynı tarihlere denk düştüğünü (1988) yazmıştık. Ve bu siyasî tasfiye denemelerinin, doğrudan doğruya, İran ile Irak arasında gerçekleşen "ateş-kes"te bağlantılı olduğunu söylemiştik.

Afganistan''da batağa saplanan Ruslar''ın daha fazla ilerleyemeyeceği anlaşılınca, Ziya ül hak eliyle devreye sokulan lojistik/İslâmî destek programlarının da bir sonu gelmeliydi. Bunu, Afganistan''daki mücadeleyi yürüten "mücahid" kadrolara ihtiyaç kalmadığı biçiminde de anlayabilirsiniz.

Yani savaş gücünü yitirerek ateş-kesi bizatihi kendisi istemek durumunda kalan İran''ın hem ideolojik, hem güce dayalı muhtemel yayılma politikaları bertaraf edilirken; Rus yayılmacılığı tehlikesi de bütünüyle ortadan kalkmış oluyordu. İşte bu sebeple, Pakistan ve Türkiye gibi ülkelerde, mevcut bir zarûret üzerine bina edilen politikaların tasfiyesi zaruretinin duyulduğu anlaşılıyor. Buradaki tasfiye politikalarının acımasızlığına da dikkat gerekir. Yani uluslararası sistem, kendi politikalarına râm olanlara bile ilânihâye sahip çıkmıyor, onları kendi omuzlarında bir yük olarak görmeye başlayabiliyor.

Burada tasfiye edilmek istenen şeyin; o kişilerle birlikte, onlar vasıtasıyla icraya konulmuş politikalar olduğunu unutmamak icabeder. Bize göre İran devriminin etkisini kırmak, İslâmizasyon politikalarıyla amaçlanan tansiyonu düşürmek ve İslâmî-toplumsal gelişmeye bir dur demekti buradaki amaç. İşte bunun için Pakistan''da Benazir Butto politikaları, 1989 mahalli seçimleri fırsat bilinerek Türkiye''de de sosyal demokrat görüşler alabildiğine desteklendi, arkalandı. 1989 mahalli seçim sonuçlarının ortaya koyduğu gerçek bu değil mi?

Bu dönemlerde rahmetli Özal''ın ve ANAP''ın popülaritesi iyice zayıflamıştı. Toplumsal sevgi tükenmiş; bütün Türkiye Zeynep Özal, Papatyalar, hayalî ihracat ve sülâle saltanatı şamatalarıyla dolup taşıyordu. Dolayısıyla da ne ABD, ne asker, ne büyük basın ve sermaye Özal''ın Cumhurbaşkanı olmasını istiyordu.

Fakat 1987 genel seçimlerinden kalma güçlü bir Meclis grubu da vardı ANAP''ın. İşte bu güce dayanarak Özal, rahatlıkla Cumhurbaşkanı seçildi. Ama unutmayalım ki Özal''a tam bir işgalci muâmelesi yapıldı. Asla kendisine sindirilmedi. Sindirmeyenlerse, hem içerisi hem dışarısı!.. Daha ziyade dışarısı.

Süleyman Demirel''in istiskalci tutumlarını, Köşk''e çıkmayışlarını, uluslararası güçlerin kimi muhatap alacağız tartışmalarını, (Hükümet mi, Köşk mü) şantajlarını hatırlamak gerekir. Bunu yapanlar bizatihi ABD''liler değil miydi? Necdet Uruğ''a ve ekibine karşı takınılan yanlış tutum dolayısıyla Ordu da kendisine muhalif olunca, varın gerisini siz hesap edin. Özal gerçekten yapayalnız kalmamış mıydı?

Bu dönemi Türkiye''nin tam bir harakiri denemesini andırır. Orta yerde iki iktidar vardı sanki. Biri İstanbul hükümeti, diğeri Ankara gibi!.. Dışarısı nisbet ediyor durmaksızın. Hanginizi muhatap alayım?

Özal ve Demirel, ikisi de gözlerini faltaşı gibi açmış, karşıdan uzatılacak lûtfa teşne!.. Meşrûiyeti, yani kendini güce dönüştürmenin yolunu burada arıyorlar. Yani herkes tavize hazır bir psikolojide. Manzara bu olduğu için, uluslararası sistem ve güç odakları bu zafiyeti ballandıra ballandıra kullandılar.

Fakat Süleyman Bey öncesinde garip bir durumda doğmuştu. 1990 Ağustosu''nda, Saddam''a ışmar çeken ABD, doğrudan veya dolaylı vasıtalarla yeni bir savaşın kapılarını araladı. Saddam Kuveyt''i işgale yönlendirildi. Arkasından da Körfez Savaşı patlayıverdi.

İşte bu savaştır Özal''ı yeniden dirilten!.. Türkiye toplumunun hafızasında yeni bir Özal doğuyordu. ABD''nin Özal''a duyduğu ihtiyaç tekrar nüksediyordu. Bu dönemde ordu, gözden düştü. Muhalefet gözden tekrar düştü ve müthiş bir Özal rüzgârı esmeye başladı her yerde ve basında.

Neticede Körfez savaşıyla Türkiye de önem kazanmaya başladı. Sebebi malûm ve işte şimdi, o yıllarda boğazına saplanmış bir zokayı çıkarmakla meşgul Türkiye. Fakat bu dönemde, Türkiye''deki İslâmî gelenek bakımından tarihî ikinci kırılma yaşandı. Birincisi, İran devriminin rüzgârıyla ortaya çıktı ise; ikincisi de Körfez Savaşı''nın etkisiyle.

Bu iki tarihî kırılmanın farkına varmadan zihnî salâbete erişilemez.