Gözyaşlarına mahkûm muyuz?

Dün sabah arkadaşlarımı, Altınoluk için görüşmeler yapmak üzere Kırklareli kampına gönderdim. İçlerinde bir de Kosovalı genç bilim adamı vardı. Onlara, "Kamptan sonra Pınarhisar''a, Tayyip Bey''e de uğrayın" dedim. Kosovalı arkadaşım çok heyecanlandı.

-Annem, dedi, Tayyip Bey cezaevine girdiğinde çok ağladı. Bana telefon etti, "Oğlum, dedi, Tayyip Bey cezaevine giriyormuş. Şimdi ona bakan eden olmaz, bize bildir de, ev kirası ne kadarsa onu biz ödeyelim."

Bugün bizim, çektikleri acılar için gözyaşı döktüğümüz insanlar, Tayyip Bey için ağlıyor, bugün bizim kendilerine yardım için seferber olduğumuz insanlar, Tayyip Bey''in ev kirasını ödemeye kalkışıyor.

Nasıl oldu bu iş?

Bu acı çelişki nedendir?

Kosova''ya kadar Tayyip Bey sevgisini ve acısını taşıyan nedir?

Zaman zaman düşünüyorum, acaba Kosova''daki zulmü anlatmak 312''ye girer mi diye... Kosova''da Müslümanlar var, onlara yapılan Sırp zulmü var.. Bu zulmü anlatmak, Sırp vahşetine tepki göstermek, "din farkı gözeterek halkı kin ve düşmanlığa tahrik etmek..." olarak algılanır mı?

Tayyip Bey cezaevinde... Ama sanki seçimlerin favori ismi gibi her ortamda ondan söz ediliyor..

-Tayyip Bey olsaydı-lı cümleler o kadar çok kuruluyor ki...

Pınarhisar, bir sevgi odağı haline geldi. Tayyip Bey''in kasedi milyon satıyor, milyonlar satacağı anlaşılıyor. Bir pop yıldızı değil o, bir standapçı değil... Bir halk lideri... Şiirden mahkûm oldu, şiir okuyor ve şiiri halkla buluşuyor. "Beş milyon satabilir Tayyip Bey''in kasedi" deniliyor.... Beş milyon, kaç milletvekili eder? Kaç parti barajı aşar beş milyon oyla?

Neden yararlanamayız biz bu insanlarımızdan? Neden yararlanamayız da, cezaevlerine tıkarız? Siyasî yasaklı hale getiririz?

Türkiye lider sıkıntısı çekiyor, çetin şartları aşarak lider olabilenleri de "siyasi yasaklı" hale getiriyor?

Bu Türkiye''nin açmazı...

Tayyip Bey''i cezaevine koyacağınıza, "Hadi Kosova''ya git, mültecilere hizmet et" deseydiniz... Anadolu''ya gönderip, Kosovalılar için yardım toplatsaydınız...

Olmaz değil mi?

Biz illâ mahkûm etmeliyiz...

Önceki gün, dergideki büroma bir grup öğretmen hanım geldi. Sürgün öğretmen, açığa alınmış öğretmen, soruşturma geçiren öğretmen... Acılı öğretmen... Bir tanesi, bana sunduğu bir yazıda, "öğretmen olmak" için çocukluktan beri yaşadığı aşkı, mücadeleyi ve sonunda "çocuklarından ayrılışı"nı anlatmış... Ayrılırken, çocukların gözlerindeki hüznü, kızarıklığı anlatmış... Onlar gittikten sonra okudum, Kosovalı annenin gözyaşı kadar içim yandı, ağladım...

Böyle binlerce öğretmen var...

Tek suçları başörtülü olmaları...

Birisi şablonlarımıza uymadı mı, ilk aklımıza gelen cezalandırmak oluyor...

Onun o birikime ulaşmak için verdiği emeğin üstüne kolaylıkla çizgi çekiyoruz. "Başka" mısın, "öteki" misin, "farklı" mısın, egemen ilkeler, egemen kılık-kıyafet şablonu adına çek üstüne çizgiyi...

Boş geçecek dersleri, öğretmen bekleyen okulları, çocukları hiç düşünmeden, çek üstüne çizgiyi... Üstüne çizgi çektiğin varlık insan mı, eşya mı hiç düşünmeden... Çek ki şablon kurtulsun...

Diyarbakır''da, HADEP mitingine katılanlara atılan dayağı izledik ekranlardan... Yaşlı kadınların nasıl coplandığını, sandalyelerle dövüldüğünü, kadınların saçlarından tutulup yerlerde sürüklendiğini, yere düşenlerin tekmelendiğini gördük. Bu, hukuk devleti manzarası mıdır? "Yasal olmayan miting" bile olsa, onu dağıtmanın yolu bu mudur? Geçenlerde Cumhurbaşkanı Demirel, "karakollarda işkencenin önlenemediği"ni söylemişti... Meydanlarda, üniversite kapılarında dayak önlendi mi Sayın Cumhurbaşkanı? Bir ülkenin güvenlik kuvvetleri, kendi insanını böyle dövebilir mi? Dövülenden saygı bekleyebilir mi? Bunu gören bir devlet yetkilisi bulunmaz mı? Şu ana kadar Sayın Cumhurbaşkanı, Sayın Başbakan neden isyan etmedi bu görüntülere? Bu görüntülerin önemsenmesi için illâ Avrupa''dan insan hakları kuruluşlarının gelmesi mi gerekiyor? Gözlerimizi kapadıkça coplar daha bir sert inip kalkıyor, yerlerde sürüklenen kadın görüntüleri daha bir ekranı dolduruyor...

Çok acı birikti yaşanan süreç içinde...

İmam Hatipliler feryad ediyor. Okuma hakları ellerinden alınan başörtülü öğrenciler feryad ediyor. Başörtülü öğretmenler feryad ediyor. İşsizler, kepenk kapatan esnaf, faize boğulan, iflas eden, tezgâhları susturan işadamı feryad ediyor... Sessiz çoğunluk, acıyı sessizliği içinde yudumluyor. Bunu birileri görmeyebilir, ama Anadolu''nun acı gerçeği bu...

Oysa bu ülke gözyaşına mahkûm olmamalı... Buna doydu bu ülke artık...

Dr. Oktar Babuna için şehir şehir ortaya konan insanî duyarlığa bakın...

Kosova için her evde yaşanan ortak acıya bakın...

Toplum, ortak bir insanî hamurda yoğrulmak ve oradan barış içinde, sevgiyi yaşayan, geleceğe umut dokuyan bir ülke inşa etmek için her fırsatı heyecanla değerlendiriyor...

Öte yanda kartel medyası, seçimler sonrası için, süreci kalıcı kılmaya yönelik denklemler arayışında...

Hayalhanelerde kartel idealizmine yaraşır hükümet formülleri geliştiriliyor.

İnanıyorum ki, pazara sandığa acılar ve ümitler de yansıyacak.

Bir sürecin vebalini üstlenenler, onunla bütünleşenler çok üzülecek...

Reşat Petek, yargının siyasallaşma sancıları yaşadığı bir süreç içinde, YÖK uygulamalarını yargı huzuruna çıkaran, tarafsız bir hukuk adamı kimliğinde parlayan bir isimdi. Herkesin yaşadığı baskılardan nasibini aldı, sürüldü. Sonra istifa etti ve mücadelesini Meclis''te sürdürmek üzere siyasete atıldı. Şimdi Burdur''da Fazilet adayı... Kendisini yetiştirmiş, bulunacağı her ortamda ağırlığını duyaracak bir yıldız insan Reşat Petek... Burdur''un her tondaki duyarlı insanlarının ona sahip çıkacağını ümid ediyorum. Meclis''te Reşat Petek''e çok iş düşeceğinden herkes emin olmalı...