Yakında çocuklarını da sevmeyecekler...

Dünkü yazım şöyle sona eriyordu: "Bir süredir birileri, Anayasa Mahkemesi Başkanı''nı sevmiyor, Yargıtay Başkanı''nı sevmiyor, başbakanları, parti başkanlarını, sivil toplum kuruluşlarını, hatta halkın büyük çoğunluğunu sevmiyor...

Nereye varacak bu sevgisizliğin sonu?"

Yargıtay Başkanı''na gösterilen tepkilere baktığımızda, "sevgisizliği sonu"nun nereye varacağını tahmin edebiliyoruz. Hiç şüpheniz olmasın, yakında çocuklarını bile sevmemeye başlayacaklar. Çünkü çocukları bile, yepyeni düşünce açılımlarıyla onların çizgisinden kopacak...

Bir ara, Adnan Oktar''ın çalışmalarından etkilenen bir çocuğun annesi "Çocuğum böyle olacağına ölseydi daha iyiydi" demişti. Sebebi çocuğun, anne-babasından daha farklı bir "hayat tarzı"nı tercih etmesi, meselâ içki içmemesi, İslâm''ın benimsemediği bir kıyafet içinde denize girmemesi idi... Anne, duygu olarak çocuğundan kopmuş, adeta evladlık ve sevgi alanından çıkarmıştı.

Sami Selçuk''un aldığı tepkilere bakıyorum, ilk gün sadece Hürriyet "kılçık atmış"tı. İkinci-üçüncü gün müthiş bir koro başladı. Sami Selçuk, Cumhuriyet''te yazıları çıkan bir insandı, şimdi Cumhuriyet''in boy hedefi olmuştu. "Fethullahçılar''ın Abant toplantısına katıldı" diyerek mi vurulmalıydı, "İkinci Cumhuriyetçiler''in söylemini seslendirdi" diyerek mi? Yoksa "Ona hep şeriatçılar sahip çıktı" demek daha vurucu mu olurdu? Keşke Sami Selçuk konuşmadan önce bize, "Ben bir konuşma yapacağım ama lütfen siz sahip çıkmayın, diye bir mesaj gönderseydi. Çünkü siz sahip çıkarsanız, birileri hiç dinlemeden karşı çıkabilirler."

Türkiye çok garip bir ülke... Değil mi ki Recai Kutan, "Bu konuşmanın altına imza atarım" dedi, o konuşma peşinen reddedilmeyi hakediyor. Birileri için "mutabakat - konsensüs alanı" diye bir şey yok... Dogmalar ve boyun eğme var sedece... Sizin payınıza da onların doğrularına boyun eğmek düşüyor...

Anayasa Mahkemesi Başkanvekili Güven Dinçer, Yargıtay Başkanı''nın "İstanbul''da yuvalanmış teokratik ve kozmopolit bazı görüşler tarafından fazla etkilenmiş" olduğunu, "Başkan''ın en tehlikeli düşüncesinin de din eğitiminin serbest bırakılması önerisi" olduğunu söylüyor. Hayret!

Eğer gerçekten böyleyse, yani bu ülkenin Yargıtay Başkanı, "İstanbul''da yuvalanmış teokratik ve kozmopolit görüşlerden fazlaca etkilenip", bu görüşleri bir adli yıl açılışında ve devlet erkânının huzurunda dile getirecek karakterde ise, o ülke gene de bir "devlet reformu" na muhtaç değil midir? Eğer Yargıtay Başkanı''nın konumunu bu üslupta tartışabilecek isek, aynı şeyi Anayasa Mahkemesi Başkanvekili için de yapamaz mıyız?

Hayır, doğru ve sağlıklı olan bu değil. Bu kendi evladlarınıza yönelik "redçi" yaklaşımla bir yere varamazsınız.

Kavga en çok nerede kopuyor?

Laiklik alanında?

Öfke o kadar ayakta ki, akıl nereye gitmiş bilemiyorsunuz...

Belki Sami Selçuk''un önerilerini en çok İslâmî muhitlerin tartışması lâzım... Diyor ki Yargıtay Başkanı : "Diyanet devlet örgütlenmesi içinden çıksın. Bu, devlete teokratik görüntü veriyor. Devlet Diyanet''e bütçe ayırmasın... Anayasa''daki zorunlu din dersleri kalksın. Devlet bir dini desteklemesin?"

Ama buna karşılık, "devletin din eğitimi üzerindeki tayin edici tutumunun da ortadan kalkmasını, her dinin mensuplarına özgürce eğitim verilebilmesini" istiyor. Devletin dine biçim vermesinin laikliğe aykırı olduğunu söylüyor.

Bunun nesine karşısınız?

Zorunlu din derslerine karşıydınız. Diyanet''e, bütçeden pay ayrılmasına, devletin İmam Hatip Okulları açmasına karşıydınız. İşte Başkan da onu söylüyor.

Ama başkan bir şey daha söylüyor, o da "Din üzerindeki devlet kontrolünün kalkması..." İşte burada, oyun bozuluyor. "Dini devlet kontrolünde tutan bir laiklik" formülünde tıkanıyor her şey... "Din eğitimini özgür bırakırsak, İslâm''ın insanların kafasında ne tür değişiklikler yapacağını kestiremeyiz" yaklaşımı, Türkiye laikliğini problemli bir alan, Yargıtay Başkanı''nı da bu alanda yeni açılımlar önerdiği için çarmıha gerilecek bir insan haline getiriyor.

"Dinin nefes alma hakkı devletin elinde olsun, bu arada da devlet, oksijen tüpünü temin etsin." Şu andaki laiklik anlayışı bu. Ya da başkan Selçuk''un ifadesiyle "Bize göre demokrasi" bu.

İşte Türkiye, üçüncü bin yılın eşiğinde, bu anlayışın her kesimden insanlarca reddedildiği ve daha özgür bir toplumun arandığı süreci yaşıyor. Ülkenin çocukları, tayin edilmiş, belirlenmiş bir kafa yapısına mahkûm olmayı sorguluyor. Ve orada, kendilerini memleketin vasisi olmaya inandırmış bulunanlar, sorgulayanlar kendi çocukları bile olsa, üzerine çizgi çekmeyi tercih ediyorlar... Oysa bu yolun sonu yok.