Yüz akı ile göçenler kervanı

Altınoluk dergisinin Ağustos sayısının kapağında, kısa süre önce beka alemine uğurladığımız muhterem Musa Topbaş Efendi Hazretlerinin bir fotoğrafı var. Altında da, merhuma ait bir söz:

"Ne mutlu yüz akı ile ahirete göçebilene..."

Merhum üstad Necip Fazıl Kısakürek, onlar için "Sonsuzluk Kervanı" ifadesini kullanmıştı... Onlar için "Yüz akı ile göçenler kervanı" da denebilir, diye düşünüyorum.

Allah dostları, Kur''an insanları...

Ahirette yüzleri ağaracak olanlar...

Bunlar dergilerde kapak olmalı, gazetelerde büyük büyük fotoğraflarla birinci sayfa haberi... Televizyonlarda hayatları belgesellere dönüşmeli.. Onların yüzlerine bakmalı ve mü''minin güzelliğini yudumlamalıyız.

İki gün önce Rahmet-i Rahman''a doğru sefere çıkan Abdurrahman Gürses Hocaefendi de onlardandı... Gazetelerdeki fotoğraflarına doya doya bakın, çünkü onun gibi Kur''an insanlarını özleyeceksiniz.

93 yıllık ömrünün hemen tamamını Allah kelamı ile içiçe, iki aşık gibi koyun koyuna, yürek yüreğe geçiren bir güzel insan...

"Hemen tamamını" diyorum, çünkü, zaten 7 yaşında Kur''an hafızı olmuş... Biz biliriz ki, o güzel insanlar, daha beşikte "Hu, Allah" ninnileriyle buluşurlar... Konuşmaya başlarken "Sübhaneke"yi, "İhlas"ı, "Fatiha"yı öğrenirler. 5 yaşında hıfza başlarlar. Ve ondan sonrası Kur''an''la içiçe bir ömürdür... Damarlarda Kur''an''ın sırrı seyreder, gözde Kur''an''ın ışığı şavkır, dudaklarda kelamullahın kıpırtısı, yürekte Kur''an''ın canlılığı atar... Abdurrahman Hoca, Kur''an''la yaşayan bir insandı. Onunla soluklanan, onunla nefes alıp veren...

Abdurrahman Hoca ile Kur''an arasındaki aşkı anlamak için, gerçek bir mü''minin, inanç adamının, Kur''an aşkını kavramak lazımdır.

Nerdeyse her hafızlık merasiminde bulunurdu. Yaşının çok ilerlediği, rahatsızlıkların fizik bünyesini olabildiğince yıprattığı son zamanlarda bile, koltuğunun altından iki kişi tutarak getirmişti Hocaefendi''yi icazet merasimlerine... O zor günlerde bile, icazet için önünde diz çöken nur yüzlü çocuklara baktığında, eminim ki, asırlık bir çınarın, uç dallarda filiz verirken duyduğu sevinci, heyecanı yaşardı. Gözleri pırıl pırıl yanar, sesi tarif edilmez bir coşkuyla dolardı.

Onu dua ederken görmeliydiniz. Cemaati "Amin" diye haykırmaya çağırırdı. "Amin, deyin, derdi. Daha yüksek, daha yüksek sesle amin deyin. Amin duaya dahildir." Hafızlık merasimi, Abdurrahman Hocaefendi''nin duasıyla Allah katına yükselen çığlıklara, yakarışlara dönüşürdü.

Binlerce çocuğa hafızlık icazeti vermiş...

Haseki Eğitim Merkezi''nde 126 kişiye, Kur''an talimi yapmış... Yani Kur''an''a dair edindiği birikimi aktarmış, bir nevi kişilik intikal ettirmiş...

Düşünün bir, Ramazan Pakdil Hoca''da yaşıyor Abdurrahman Hoca... Böyle, herbiri zaten günümüz Türkiyesinin yıldız Kur''an karileri olan insanlara kişiliğinizden izler taşımışsınız... Dünya zirvelerinden olmak için bu yetmez mi?

40 yıl, Bayezit Camiinde mihraba çıkmış... Rasulullah''ın makamında Divana durmuş. Milyonlarca kişinin önünde, tekbir getirmenin sorumluluğunu üstlenmiş... Bir imamın emanet duygusuyla yüklü yaşamış 40 yıl...

Kur''an''la içiçe, namazla, cemaatla tekbirle, tesbihle içiçe asırlık bir ömür... Saklısı gizlisi olmayan, şeffaf bir ömür... Ömrümüzde nasıl bir telaşla günleri kurtarma çabası içinde olduğumuz düşünülürse, asırlık arı-duru hayatlara gıbta etmemek mümkün mü? Rabbin huzuruna 93 yıllık bir ömür götürüyorsunuz ve her bir güne deste deste güzellikler derlemişsiniz... İcazetine katıldığınız çocukları şahit gösterseniz yeter... "Amin" diyenleri şahit gösterseniz, Kur''an sayfalarını şahit gösterseniz... "Konuş" dendiğinde yürekleriniz, gözleriniz, kulaklarınız, Kur''an sayfalarını çeviren elleriniz şahitlik etse...

"Yüz akı ile göçmek..." bu olmalı...

"Ahdine vefa göstermek" bu olmalı...

Abdurrahman Hoca, Menemen acılarını yaşamıştı, ama anlatması istendiğinde "sükut geçerdi." "Unuttuk o günleri" derdi... Nasıl unutabilirlerdi oysa? Kaybedilenlerin yarası kapanır mıydı? Ama, Kur''an tahsili için açılan ümit kapısından girip, bu memleketin çocuklarının Kur''an''la buluşmasını temin etmek, geçmişe ağlamaktan önemliydi... Can havliyle çocuklara sarıldı ve onların gönlüne Allah Kelamının sürurunu ne kadar çok taşıyabilirse, onu teselli kabul etti.

Hastalığı sebebiyle, iki yıldır yaşananlara ne kadar muttali olabildi, bilemiyorum. Kur''an eğitiminin aldığı darbeyi, Hocaefendi''nin hassas yüreği mutlaka hissetmiştir. Kur''an kurslarında yaşanan hüzün, onun rakik kalbine mutlaka ulaşmıştır... Kurs binalarının çocuk cıvıltılarına hasret dünyası onun gönül tellerine, Menemen günleri gibi dokunmuştur muhakkak.

-Memleketim, ah memleketim... Acılı günleri yeniden mi yaşayacaksın?

yollu bir yangın dağlamıştır muhakkak yüreğini...

O bir Kur''an çınarı idi... 93 yıl yaşadı ve dünya hayatına veda etti. Ama derin kökler saldı. Onlar uç vermeye başladı... Rabbimiz ona bereketli bir ömür verdi, o da o nimetin şükrünü eda etti... O ömür, Kur''an aşkının taşındığı yepyeni nesillerin hayatında bereketlenecektir. Yüz akı ile yaşadı ve göçtü, geride kalanlara yüz akını miras bıraktı... Dilerim herbirimizin alnına, o yüz akından bir ışık yansır...

Muhterem Hocaefendi''ye Allah Teala''dan rahmetler, Kur''an dostlarına başsağlığı diliyorum. Kur''an''la başı dertte olanları da, azıcık, Abdurrahman Hoca üzerinde düşünmeye davet ediyorum...