FP, ideoloji, sınıf çıkarları

Fazilet Partisi''nin kapatılması karşısında kimin nasıl tepki gösterdiğine bakarak Türk siyasetinde kimlerin söz sahibi olduğu ve nasıl bir bilinçaltının egemen olduğunu okumaya çalışmak, mahkeme kararının hukuki ya da siyasi analizini yapmaktan daha açıklayıcı olabilir. Siyasal partilerin timsahın gözyaşı anlamında tepkilerini geçiniz. Siyasetin, siyasi aktörler tarafından bile ciddiye alınmadığı bir ülkede siyasi sorumluluğu olmayan "derin yapılanma"ların siyasi mülahazalarla hukuku etkilemeye girişmelerini kimse yadırgamaz.

Medyadaki tepkilerden hareketle Fazilet Partisi''nin kapatılması ne anlama gelmektedir? En ilkeli demokrat yazarların bile kapatma kararı karşısında açık biçimde jakoben şövalyeliğe soyunmaları ortak bir memnuniyetin yüzlerinden yazılarına dökülmesinden başka bir şey değil gerçekte. Eğer bu yazar ve yayın organlarının bir şekilde hissettirmeye çalıştıkları gibi, sistemi elinde tutan güç merkezlerini temsil etme konumunda olma iddialarını ciddiye alarak/esas alarak yapılacak bir çözümleme siyasetin doğasını çözümleme noktasında hayli açıklayıcı olabilir.

İdeolojik saplantı

Bu tespitten hareketle FP''nin kapatılması karşısında gösterilen ortak sevinç tavrının ideolojik bir savunma mekanizmasını devreye soktuğu hemen ortaya çıkıyor. Demokrasi ve laikliğin kendini savunma ihtiyacından hareket eden en demokrat yazarlar bile bu ideolojik gerekçeye yaslanıyor. Hatta kimileri Avrupa Birliği''nden gelecek tepkilere ya da, Kopenhag Kriterleri''nden bahsedeceklere karşı "boş veriniz", "Avrupa ülkeleri siyasi İslama bizden daha fazla allerji duyuyor" şeklinde ifadesini bulan bir rahatlık dışa vuruyor.

Kapatılmaya karşı ideolojik ön yargı o kadar kesin ve açık bir şekilde ortaya konuyor ki insanların özel hayatlarına müdahale etme hakkını (pervasızlığını) kendilerinde görebiliyorlar. Bu pervasızlığın haklı olmaktan çok gücü arkaya almaktan kaynaklandığı, varsaydıkları irtica tehdidini yok etmenin verdiği bir mağrurluk kendini hemen ele veriyor.

Şu satırlar nasıl bir bilinçaltının siyasal ideolojiye dönüşebileceğinin eşi görülmez bir demokrasi örneği olarak tarihe not düşüyor: "Ailesinin çağdaş kıyafetlerle dolaşmasını, kadınlı erkekli toplantılara katılmayı, gerektiğinde dans edip eğlenmeyi, kamuya açık yerlerde denize girmeyi bırakın içki içmeyi içkili toplantılara bile katılmayı dini inançlarına aykırı olarak gören bir insan, böyle bir dünya görüşü ile Türkiye''yi çağdaş dünyada temsil edebilir mi?"

Başörtüsünü irtica gören anlayışın arkasında yatan ideolojik, çağdaşlık saplantısı ve insanları adam etme hakkını kendinde gören seçilmişlik/seçkincilik hastalığının son versiyonları.

Yukarıdaki ifadelerin değiştiklerini beyan eden yenilikçi ekibe karşı kullanılmasının açıklaması ise, olayın ideolojik boyutu ile sınıfsal boyutunun nasıl iç içe geçtiğinin; sınıfsal konumlarını korumak dürtüsüyle toplum mühendisliğine soyunanların eylemlerini meşrulaştırmak için modernlik, çağdaşlaşma, bazan demokrasi ve her zaman laiklik gibi kavramların kullanılmasıdır. Bunun yöntemi olarak da jakobenliğe, McCartisme başvurmaktan hiç çekinmediklerinin beyanıdır.

"Türbanlı öğrencinin okuma hakkı ile belediye tesislerinde bir kadeh içki istemeyi" aynı katogoride değerlendirerek türban pazarlığı yapan yazıları ise; Amerika''dan yeni dönmüş zihni beyaz kadrosuz filozoflarımızın son aforizmalarına bir örnektir.

Sınıfsal dayanışma

Türk elitinin en büyük özelliği kendini toplumu adam etme makamında görmesi olduğu kadar topluma yabancılığıdır, yalnızlığıdır. Fildişi kulelerinden toplumu hakkında karar almaya alışmış bir seçkinler grubunun entellektüel sefaleti aslında tam bir akıl tutulmasını yaşadıklarını, tükenmişliğini fark eden elit kesimin psikolojik savunma hattı olarak güç gösterme hattına çekilmenin dramatik çırpınışlarından başka bir şey değil tanık olduğumuz bu ifadeler. Taşralılığa, köylülüğe mahkum ettikleri sessiz çoğunluğun çevreden merkeze yürümesinin, çıkar ve ayrıcalıklarını tehdit altında görmelerinin ve konumlarını sınıfının dışındakilerle paylaşmaya razı olmamanın direnişinden başka nedir ki? Çağdaşlaşma ideolojisi görünümün altında sınıfsal ve ekonomik ayrıcalıklarını elden çıkmaya niyetli olmayan; insanları okuma dahil siyasal ve ekonomik hayata katılımlarını ideolojik gerekçelerle engelleyerek meşrulaştırmaya çalışan toplumsal histeriye dönüşen bir grup psikolojisi... Türkiye''yi kendi çevrelerinden ibaret gören, ülkenin geleceğinden çok kendi hayat tarzlarının ne olacağını önceleyen ve batılı anlamda sınıfsal karşılığı olmayan, her zaman için aidiyet/meşruiyet sorununu gizliden gizliye duyan, yabancılığın beslediği korku ile ekonomik, kültürel ve sınıfsal olarak korunma adına kendini toplumdan yalıtan azınlık psikolojisi Türkiye''nin kaderini elinde tuttuğunu sanmaktadır.

Türkiye''nin varlığı, geleceği bu toplumun Müslümanlıkla kurabileceği sağlıklı ilişki ile mümkündür. Müslümanlığın hem dini hem de sosyolojik imkanlarını gözardı ederek bu ülkenin dünyada bir yerinin olması mümkün değildir. Müslümanlık gerçeği ile sağlıklı ilişki kurma zorunluluğu sadece kendini İslamcı, Müslüman sayan kitlelerin sorunu değil bu ülkede yaşayan her kesimden insanın ortak sorunudur. Kişisel inanç, ideoloji ve hayat biçimini ne olursa olsun bunları aşan bir gerçekten söz ediyoruz. Bu ülkenin geleceği, dünyanın hiç bir yerinde eşi görülmemiş seçkinci azınlık psikolojisiyle hareket eden, siyaseti belirlediğini zanneden kendi kendini "yalnızlığa mahkum" bir zümreye bırakılamaz.