Leeds"de bir kilise

Leeds Otogarı''nda indiğimizde karanlık iyice çökmüş zaten puslu havasıyla tümüyle şehir iyice gizemli bir görünüme bürünmüştü. Sabah olunca şehir merkezine doğru bir yürüyüşe çıkıyorum.

Tipik bir İngiliz şehri diyorum içimden tepeden aşağıya doğru inerken iyice ortaya çıkan şehrin tek katlı çatılı evlerine bakarak. Okumak için burayı seçmek Ahmet Şirin''in aklına nereden gelmişti?

Gerçi hemen hemen tüm İngiliz şehirleri ilk bakışta sizi, Ortaçağ''a olmasa bile hemen Sanayi Devrimi''nin gerçekleştiği yüzyıla götürür. Yağmurun ve nemin kirli bir renge büründürdüğü, kararttığı, olduğundan eski görünen tuğla evler, dik çatıların siyahlığı, ip gibi dizilmiş düzgün sokaklarda tek katlı bahçeli evler. Şehir merkezinde bu görüntüyü bozan ve tam bir kontrast oluşturan tek unsur modern mimarinin uçarı uygulamaları. Birkaç çok katlı iş merkezi, modern mimarinin gelişim evrelerinin dönemsel izlerini taşıyan yapılar, geçmişten bugüne fırlamış gibi aykırı durur.

Vadinin aşağısında kalan şehir merkezine doğru yürürken yağmura yakalanıyoruz sık sık. Şehre bakıp "Vadim O Kadar Yeşildi ki" filmini hatırlıyorum ister istemez. Görünüm filmin (daha doğrusu romanın) geçtiği tipik İngiliz ortamıyla bire bir örtüşüyor. Maden işçileri görünürde yoktu ama sanki evlerine henüz çekilmiş gibiydiler.

Yağmur arasıra şiddetleniyor... Bazan da tümüyle kesiliyor ve beklenmedik anda birden boşalıyor. İngilizler vücutlarının bir uzvu, bir organları gibi yanlarından hiç ayırmadıkları şemsiyelerini ve şemsiye taşıma alışkanlıklarını bu yağmurlara borçlu olmalılar.

"Neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı/Yağmurlu bir gece vakti bir dostu uyandırmak" gibi bir mısrayı (yanlış mı okudum yoksa) mırıldanıyorum bir yandan. Ahmet Şirin mırıldandığım mısraya beklenmedik bir cevap veriyor; "Yağmurlu bir gece vakti hangi dostu uyandırdı acaba?"

Cuma günü üniversiteye gidiyoruz. Cuma''yı üniversitede kılacağız. Cuma''yı kılacağımız cami eski bir kilise. Camiye çevrilmiş çok kilise olduğu için pek şaşmıyorum duruma, ama hem de üniversite kampüsü içindeki bir kilisenin camiye çevrilmesi daha çok ilgimi çekiyor.

Namaz vakti yaklaştığında üniversiteden Müslüman öğrenciler birer ikişer kilise camiye girmeye başlıyorlar. İçeri girdiğimde gördüğüm manzara beni daha da şaşırttı. Gençler iki ucundan tuttukları beyaz örtüleri ikonaların üstüne seriyor. Anlaşılan burası cami değil hâlâ kilise olarak kullanılıyor. Sıralar kenara çekilerek namaz kılmak için alan açılmış, ikonalar yerli yerinde duruyor. Namaz kılınacağı vakit beyaz kumaş örtüler bunların üstüne örtülerek mescide dönüştürülüyor. Namaz sonrası örtüler toplanarak kilise eski haline iade ediliyor.

Her renkten ve ırktan Müslüman gençlerle Cuma namazını kıldıktan sonra durumun hikmetini Ahmet''ten öğreniyorum. Bu kilise Cuma günü Müslümanlar için cami, Cumartesi günleri Yahudiler için havra, Pazar günleri Hıristiyanlar için kilise olarak kullanılıyor.

Kilisenin hoşgörüsüne mi bağlamak gerekir? Yoksa müşterisi kalmamış pekçok kilise gibi kendine yeni bir işlev mi kazandırıyor? Ama her halükarda hoşuma gidiyor uygulama.

UEFA aldığı bir kararla Galatasaray taraftarlarının Leeds Stadyumu''nda yapılacak maça alınmamalarını kararlaştırdı. Kiliseyi Müslümanlar''a, Yahudiler''e açan liberal yapı nereye gitti?

Yoksa kilise stadyumlara mı taşındı modern dönemde.

Maç seyretmeye niyetlenen Müslüman Türkler''den kilise-camiye gitmeyi akıllarına getiren olacak mı acaba?