Toplumsal mühendislik ve Hizbullah

Tarif belirsiz bir siyasal İslam ve irtica gibi cıvıklaştırılmış bir kavrama sığınarak, Türkiye''yi var kılan temel dinamiğin berhava edilmesi projesi ile laik/ci çığlık a tanların amaçları gün gibi açığa çıkıyor.

28 Şubat postmodern darbe süreciyle birlikte toplumsal mühendislik kavramı daha sık kullanılmaya başladı. Oysa toplum mühendisliği yeniden sürümne girse de Türk modernleşmesi açısından bakıldığında hiç de yeni bir kavram değil. Kimi sosyal bilimcilere göre Batı toplumlarında doğup gelişen modernitenin batı dışı (üçüncü dünya) ülkelerinde yerleşmesi, yaygınlık kazanması tümüyle bir toplum mühendisliği işidir. Ve batı dışı toplumlarda modernite ancak toplum mühendisliği marifetiyle yürürlüğe konabilmiştir. Bu anlamda Türkiye''deki son uygulamalar da hiç de yeni keşfedilmiş bir proje değil.

Hafızalarımızı biraz yoklarsak, 28 Şubat sonrası Türkiye''nin iç tehdit değerlendirmesine yönelik olarak brifingler dizisi vardı. Bu amaçla bürokrasiden üniversite çevrelerine, yargıya kadar devletin kilit noktalarında bulunan isimleri aydınlatmak, bilgilendirmek amacıyla brifingler verildi. Ve devletin önemli noktalarında yetkiyi elinde tutan koca koca saygın kişiler de bu davete (!) koşar adım gidiyor ve kendilerini aydınlatan toplum mühendislerine alkış tutuyordu. Aradan üç yıl geçti; birinci tehditi bertaraf etmek amacıyla kimi siyasiler yasaklandı, kimileri hapse girdi, hatta ülkenin en büyük partisi bile kapatıldı. Yapılan iç tehdit değerlendirmesinin baş köşesine oturtulan irtica böylelikle adım adım ortadan kaldırılıyordu.. Okullar kapatılıyor, üniversite kapıları önünde gencecik kızlar coplanarak okuldan atılıyordu. Gazeteciler, yazarlar aydınlanma projesi uğruna mahküm oluyor, hapse giriyordu.

Ama birdenbire Hizbullah kampanyası başlamış, devlet tüm gücüyle kanlı cinayetleri ortaya çıkarmaya başlamış; aylar hatta kimileri yıllar önce katledilerek toprağa gömülen cesetler teker teker ortaya çıkarılmaya başlamıştı. Oysa yakın zamanlarda brifing veren de olmamıştı. Üniversite kapılarında coplanan kızlarla mücadele eden yetkililer bu vahşeti nasıl olmuştu da o zamanlara hatırlamamıştı?

Yoksa, her şeye menfi (!) tarafından bakmaya alışkın muhalif reflekslerimizin etkisiyle başka sonuçlar mı çıkarmamız gerekiyordu? 12 Eylül darbesini gerçekleştiren paşalardan birinin, "ihtilali daha önceden kararlaştırmıştık ama olgunlaşmasını bekledik" şeklindeki tarihi açıklamasını hatırlamadan edemeyeceğiz.

Kendilerini olayları aydınlatmaktan çok halkı adam etmeye adamış kalamşörlerin yazdıklarına üstün körü göz atanlar bile, ortaya çıkan cinayet şebekesinin işledikleri karşısında satır aralarındaki gizli sevinci okuyabilirler. "Boşuna mı irtica demiştik, okulları boşuna mı kapattık" diye açıkça yazan mantalite ile "12 Eylül''ün olgunlaşmasını bekleyen" mantalite arasındaki ilişkiyi görmemek mümkün değil. Son on yıllık geçmişini bir yana bırakalım son üç yılda işlenen cinayetler karşısında otorite eli kolu bağlı dururken ne oldu da birden bire çorap söküğü gibi çözülüverdi, toprak altındakiler yeryüzüne çıktı?

Demirel''in 12 Eylülcülere sorduğu gibi "Bir gecede anarşiyi durdurabiliyordunuz da bu zamana kadar neden beklediniz" diye adama sormazlar mı? Evet, Türkiye''de olup bitenleri anlamak anlamında bir siyaset okuması yapanlarca gereken sorular bunlar. İcrayı elinde tutanların görevi ise bu sorulara demogojiye kaçmadan cevap vermektir. Bir zamanlar kımıldayan her yaprağın arkasında kontrgerillayı gören Ecevit''in, Hizbullah''ın devlet tarafından kullanılıp kullanılmadığına ilişkin soruya verdiği cevap gibi değil elbette.

Hele hele Ecevit''in tabiriyle kontrgerilla, bazılarına göre de devlet içine çöreklenmiş kimi şebekelerini işlediği karanlık suçların bu fırtınada temizlenme operasyonuna da dikkat çekmek gerekir. Susurluktan Hizbullah''a hatta PKK ilişkilerine kadar bir yığın kirli ilişkinin Hizbullah operasyonuyla ört bas edilmesi birilerinin işine gelebilir.

Bundan daha vahimi, kendilerine haklılık payı çıkarmak için bu olaydan gizli bir haz duyanların akıttığı timsah gözyaşlarının arkasında yatan toplumsal bakış tarzı... İşin polisiye tarafı bir yana, toplum mühendisliği açısından bakıldığında Türkiye''de Müslümanlık ve İslamlıkla ilişkilendirilebilecek her tür söylemin bu tür vahşetlerle paralellik kurularak kamu vicdanında boğulmaya çalışılmasıdır. Tarif belirsiz bir siyasal İslam ve irtica gibi cıvıklaştırılmış bir kavrama sığınarak, Türkiye''yi var kılan temel dinamiğin berhava edilmesi projesi ile laik/ci çığlık a tanların amaçları gün gibi açığa çıkıyor.

Türkiye''de modernleşmeden anlaşılan şey daha çok jakobenizme yakın bir elit totalirizmi olmuştur. Bu totaliter elit, kendi ürünleri olan toplum mühendisliğinin her olumsuz şartta bile dayatılması için haklı bir gerekçe olarak kullanılmasını bilmiştir. Bu toplumun ne geleneğinde ne de inanç sisteminde var olan şiddet (kültürünün) bir şekilde Anadolu''nun geleneğini temsil eden İslami duyarlılıkla örtüştürülmek istenmesi, bundan, laik ve laikleştirme projelerine pay çıkarılmak kullanılmak istenmesi bu cinayetler kadar ahlak dışıdır.

Öte yandan bu projelerin boş hedefi olan özellikle İslamcı kesimlerin açık bir kamuoyunun olmaması, kendi otokritikleri dahil her şeyi açıkça tartışabilecekleri zemin oluşturamamaları en büyük zaaflarını oluşturmaktadır. Bu zaafı gidermedikçe, her şeyden önce kendilerini, inanan insanları hedef alan bir cinayet şebekesinin günahını bile üzerlerine yapıştıranlara karşı mahçup görüntü vermeye devam edecekler demektir.