Kürt sorununu PKK"sız çözmek mümkün mü?

Demokrat kesim Kürtleri görmeyen, görmek istemeyen, Kürt sorununu terör ve isyana indirgeyen anlayışla yıllardır mücadele eder.

Kabul etmek gerekir ki Türkiye bu konuda çok mesafe aldı. "Kart kurt seslerinden" Kürt''ün, Kürtçe''nin varlığının kabulü ve sindirilmesine giden yolda epey ilerledik.

Ancak mesele Kürt siyaseti ve Kürt siyasi aktörleri, velhasıl siyaset olunca, baskın eğilim hala inkarcıdır, öfke ve siyaset karşıtlığı önde yer almaktadır.

Bu durum temel mesele olmayı sürdürüyor.

Zira siyaset ve onu mümkün kılan zemin demokrasiyi sorunların "çözüm"ünün ana yatağı, gerekli koşuludur. Aksi durumlarda ortaya çıkan tablo, deneyimle sabit, kan, kutuplaşma ve otoriter dalgalar üzerine kuruludur.

Sorunla ilgili tutumumuz belli:

Sorunun çözümüne doğru hangi yöntemlerle ilerleneceği, sorunun en az çözümü kadar önemlidir, çözüm açısından belirleyicidir.

Somut ifade edelim:

Devlet alanının demokratikleşmesi, Türklerin bu sorunu görmesi ve sindirmesi, buna paralel olarak Kürt siyasi alanının da çoğullaşması, Kürtlerin de ilkeci bir tutumla demokrasiye yönelmeleri her şeyin önünde gelir.

Kürt sorunu dinamik bir sorun, değişimin kurallarına tâbi…

Bu sorunu, hızlı döngüsü içinde "nasıl ele almak gerek" meselesi kaçınılmaz olarak politik ve entelektüel tartışmanın eksenlerinden birisini oluşturuyor.

PKK''nın dile getirdiği demokratik özerklik meselesi bir kez daha bu tartışmayı etkilemiş görünüyor.

Bu tartışmalarda gerek olup biteni anlamak gerekse çözüme ilerlemek açısından mesafeli durduğumuz ve kaçınılması gerektiğini düşündüğümüz dört nokta var.

Bunlardan birincisi, Kürt sorununda son yaşanan tüm tıkanıklıkların faturasını da, Kürt politikasını koltuğunun altına alarak, sadece siyasi iktidarın yetersiz ve eksik politikalarına bağlamaktır…

İkincisi mağduriyet "duygusu"na, mağduriyetçi tutuma dayanan bir siyasi "Kürt sorununa hakim Kürt politikasına ya da örgüt tutumuna kilitleyerek tartışma ve tanımlama eğilimi" olarak karşımıza çıkan pozisyon refleksidir...

Üçüncüsü, PKK''nın sosyolojik yönünün diğer yönlerini, özellikle politik ve şiddet yönünü adeta örtüp doğruladığı bir yol tutturarak "şiddet-siyaset-hukuk arasındaki sınırlar"ın belirsizleşmesini meşrulaştırmaktır.

Dördüncü özellik, diyalog dilinin altında temel olarak çatışmacı bir tutumun yatmasıdır.

Nitekim Mağdurculuktan güç alan, zımni bir şekilde yapılan, satır aralarına ve analizlere sızan haklı-haksız, zorunlu-keyfi, meşru-gayrimeşru, doğru-yanlış milliyetçilik ya da kimlik tanımları, hukuk okşamaları, şiddet analizleri kuvvetli bir şekilde faydacılığın altını çizmektedir.

Siyasanın toplum karşısındaki, hedef ya da ütopyanın ilke karşısında hâkimiyeti öne çıkmaktadır.

Son özerklik tartışmasında bu yönlere dikkat edilmezse, zihinler yine savrulacaktır.

Türkiye''nin Kürt meselesine ilişkin olarak ilkesel ve farklı duran bir politik tutuma gerçekten ihtiyacı var...

Aksi halde çatışma derinleşecektir…

Siyasi iktidarın ve devletin hala tek başına alabileceği çok yol var.

Mesele bunların talep edilmesi, bunların gerçekleşmesidir…