Başbakan Erdoğan ve Deniz Baykal"ın benzer demeçleri üzerine

Başbakan Tayyip Erdoğan, “Seçimde ikinci olursam AKP Genel Başkanlığını bırakırım” şeklinde bir beyanda bulunmuştur. Bunun üzerine CHP Genel Başkanı Baykal da, “Oylarım düşerse CHP Genel Başkanlığını bırakırım” şeklinde bir konuşma yapmıştır.

Bu iki konuşmanın ortaya çıkardığı iki sonuç vardır: CHP seçimi kazanamazsam değil de, oylarım düşerse şartını, AKP ise iktidar olamazsa yerini bırakacaklarını ifade etmiştir. Yani, AKP''nin hedefi iktidarda kalmak, CHP''nin hedefi ise oyu artmış bir muhalefet partisi olarak kalabilmek.

Bu güne kadar birçok siyasi parti liderimiz, bir değil, birkaç seçim kaybettikleri halde, yerlerini kimseye bırakmamaktadırlar. Siyasi tarihimize bu açıdan baktığımız zaman, iki liderin de beyanları yeni bir unsur olarak ortaya çıkmaktadır.

İki beyanatın ortak noktası, kamuoyundaki itibarının azalmasıdır. Oysa liderlerin yerlerini bırakacakları zaman gerçekte itibarının en yüksek seviyede iken olmalıdır. Bu durumda ise, bazı şartların oluşması gerektiği bir gerçek olarak önümüze gelmektedir.

Siyasi partilerde, ikinci adamların birincisinden daha önemli olduğunu söylemek yanlış olmaz. Liderin bıraktığı zaman, bayrağı alıp götürecek kimseler yoksa siyasi partiler, nesli tükenmiş ailelere benzerler. Hayatları, liderlerinin hayatıyla ve hatta onun hayatının bir dönemiyle sınırlıdır.

CHP ve AKP ülkemizin önde gelen iki büyük partisidir. İkisinin de benzer yönü, liderleri dışında ikinci veya üçüncü adamlarının kim olabileceğinin bilinmemesidir.

Amerikalı bir ilim adamı tarafından verilen bir konferansta, liderliğin vasıfları sıralanırken, bunlardan birisinin, yerini dolduracak adam yetiştirmesi olduğu söylenmiştir. Bu konferansı dinleyenler arasında, birkaç kişiden “Olmaz öyle şey” diye yüksek sesle itiraz gelmiştir.

Bu itirazdan bir şey anlamayan konferansçı, “Neden olmaz” diye, itiraz edenlere sorduğu zaman, aldığı cevap çok dikkat çekicidir: “İkinci adam, onun ayağını kaydırır da ondan” diye cevap almıştır.

Kendi yerini dolduracak kimseleri yetiştiremeyen veya bunun yetişmesinden korkan kimsenin liderlik vasıflarının var olup olmadığı tartışılmalıdır. Gerçek lider, yerini bırakabileceği kimseleri yetiştirememişse lider olmak vasfını taşıyamaz.

Derler ki, bir ressamın en önemli fırçası, en son kullandığıdır. Aynı şey yazarlar için de geçerlidir. Yazarın en önemli cümlesi son cümlesidir. Hatta başarının en güzeli de, neresinde durulabileceğini kestirebilmektir.

Bu basiret gösterilmediği takdirde, başarılar hezimete dönebilir. Bunun en güzel misalini Musul ve Kerkük konusunda, “Neden oraları işgal etmeye çalışmadınız” diye tenkit eden kimselere Atatürk''ün verdiği cevap olmuştur: Kazananlar, nerede durması gerektiğini bilmelidirler…

Yukarıda anlattığımız gibi liderlerin itibarlarını yitirmeye başladıkları zaman yerlerini başkalarına bırakmayı düşünmesi iyi bir vasıf gibi görülebilir. Ancak bunun sonu çoğu zaman başarısızlıktır.

Gerçek liderler, başarılarının zirvesinde oldukları zaman bayrağı başkalarına verebilen kimsedir. Bunun da asgari şartı, önceden yerini dolduracak kimseyi veya kimseleri yetiştirmesidir. Onun yetiştirdiği kimse, ayağını kaydırmaya çalışmayan, aldığı bayrağı daha yükseklere çıkarabilen kimseler olmalıdır.

Yukarıda da dediğimiz gibi, etkinliğinin azaldığını hissettiği anda, yerini başkasına bırakmak sadece iyi bir davranıştır. Fakat asıl cesaret, başarısının zirvede bulunduğu bir anda, bayrağı başkasına verebilmektir. Bunun vazgeçilmez şartı ise, bayrağı ondan daha yüce noktalara taşıyabilecek kimselerin yetişmesinin önünün kesilmemesidir.