Futbol bir sonuç oyunudur derler. Eyvallah öyledir; kazanmaya odaklanır; oyuncu, antrenör ve taraftar. Övgü, dikkat, ilgi kazananadır. Kazanan yüceltilir ve tüm uğraşlar kazanmak içindir. Velhasıl maddi manevi "kazananların kazandığı" bir oyundur futbol.
Ama bazen öyle kaybedenler olur ki kazandıklarında kazanacaklarından çok daha fazlasını kazanırlar kaybederken...
Daha önce bir şekilde dile getirmiştim sanıyorum; Trabzonlu olmayıp Trabzonspor"u tutanların bordo-mavili renklere vurulma tarihleri 1990"ların ortasına tekabül ediyor daha çok. Oysa bir "kaybeden" idi o takım. Ama kaybederken gösterdiği duruşla gönülleri kazanmıştı...
Her anlamda muhteşem bir Dünya Kupası seyrediyoruz. Hayatın her alanına denk düşen hikâyeler var. Şike soruşturmasından, şüphe uyandıran hakem hatalarına, organizasyon aleyhinde sokak gösterilerinden, tribünlere; kaçan gollerden, atılanlara, kazananlardan kaybedenlere kadar... Fena halde hayata benzeyen bir Dünya Kupası seyrediyoruz yani ve bunun nedeni sadece gol ortalamasının yüksekliği de değil. Sıcaklar takımların karşılıklı presi abartmıyor olmasının etkisi de olduğu söyleniyor. Ama ben en çok işin hikâye tarafındayım ve evvelki akşam muhteşem bir "kaybedenler" hikayesi seyrettim. Önce Şili, ardından Hocasından taraftarına, kalecisinden golcüsüne kadar Cezayir... Futbolun, kaybederken bile çok şey kazandırabilecek bir oyun olduğunu tekrar hatırlattılar bize.
Tam da bu yüzden çok seviyoruz bu oyunu... Kaybetmek adam gibi yenilmek utanılacak bir şey değildir, üzüntü verir sadece. Cezayir"e üzüldük ama utanmadık. Mağlubiyet utandırmaz, üzüntü verir ve utanmakla üzülmek farklıdır. Ne yazık ki Türk futbolunda utanılacak meselelere üzülüyor, üzülecek meselelerden utanıyoruz. Yani iftara henüz çok varken ve ben kafamı toparlayamıyorken demek istiyorum ki; adam gibi yenilenlere saygıyla, hürmetle muhabbetle....
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.