Evet, Portekiz'in finale gelmesini, Ronaldo'nun kaçırdığı penaltı ile başlayan bir kura kısmeti olarak görmek mümkün. Normal sürelerde tek maç kazanarak kupayı kaldırmış olmaları da ilk cümleye ilave edilebilir. Keza turnuva boyunca “kupayı alırlar” dedirtecek tek maçları da yok. Ama bu ve benzeri cümlelere verilecek ve onlardan çok daha gerçekçi cevap şu olsa gerek: Portekiz, Avrupa futbolunun üretim çiftliği…
2004 senesinde, kendi evlerinde, Lizbon'da Yunanistan'a yenildiklerinde rakiplerinden çok daha iyi oynamışlardı. O gün de Ronaldo ile birlikte sahada Figo, Deco, kulübede ise Rui Costa, Nuno Gomez gibi yıldızları vardı Portekiz'in. Yaklaşık 10 milyon nüfusu, Avrupa Birliği'nin genişlemesi sonrası pek de parlak olmayan ekonomisi, -İbn-i Haldun'a selam olsun- insanı rehavete sürükleyecek iklimine rağmen Portekiz, futbol anlamında yıllardır üretiyor ve bunun karşılığını alıyor. Sadece altyapı anlamında değil, erken keşif anlamında da Portekiz kulüpleri bakıp ders çıkarmak isteyenler için yalın bir model olarak senelerdir orada bekliyor Türk kulüplerini. Üstelik bunları yaparken yarışmacı kimliklerinden de vazgeçmiyor, arada Şampiyonlar Ligi, genelde “Kupa 2” de mayıs ayına kadar yer alıyorlar. Sadece futbolcu değil evrensel alana teknik adam da sunuyorlar. İşte bütün o üretimler, an geliyor biraz da kısmetin yardımıyla bir kupaya, milli gurura dönüşüyor.
Şimdi Uğur Meleke'nin yıllar önce hatırlattığı “Biz alt yaş kategorilerinde Quaresma'lı Ronaldo'lu Portekiz'i yenmiştik” cümlesini tekrar hatırlayıp “ilerlemek” ve “geriye doğru ilerlemek” mukayesesini yapmanın tam zamanı. Diyoruz ama biz daha kendi gerçeklerimizle yüzleşmeye bile cesaret edemiyoruz. En son kaldığımız yer: “Milli takımı buraya ben getirmedim…” Milli takımı “buraya” kimin getirdiği sorusunun cevabı verilmeden, meseleler “biraz ortam soğusun” ve “önümüzdeki maçlara bakarız” anlayışına terk edilerek çözülmez. Böyle giderse, onlar muradına erecek biz de kerevete çıkıp uyumaya devam edeceğiz.
2004 senesinde, kendi evlerinde, Lizbon'da Yunanistan'a yenildiklerinde rakiplerinden çok daha iyi oynamışlardı. O gün de Ronaldo ile birlikte sahada Figo, Deco, kulübede ise Rui Costa, Nuno Gomez gibi yıldızları vardı Portekiz'in. Yaklaşık 10 milyon nüfusu, Avrupa Birliği'nin genişlemesi sonrası pek de parlak olmayan ekonomisi, -İbn-i Haldun'a selam olsun- insanı rehavete sürükleyecek iklimine rağmen Portekiz, futbol anlamında yıllardır üretiyor ve bunun karşılığını alıyor. Sadece altyapı anlamında değil, erken keşif anlamında da Portekiz kulüpleri bakıp ders çıkarmak isteyenler için yalın bir model olarak senelerdir orada bekliyor Türk kulüplerini. Üstelik bunları yaparken yarışmacı kimliklerinden de vazgeçmiyor, arada Şampiyonlar Ligi, genelde “Kupa 2” de mayıs ayına kadar yer alıyorlar. Sadece futbolcu değil evrensel alana teknik adam da sunuyorlar. İşte bütün o üretimler, an geliyor biraz da kısmetin yardımıyla bir kupaya, milli gurura dönüşüyor.
Şimdi Uğur Meleke'nin yıllar önce hatırlattığı “Biz alt yaş kategorilerinde Quaresma'lı Ronaldo'lu Portekiz'i yenmiştik” cümlesini tekrar hatırlayıp “ilerlemek” ve “geriye doğru ilerlemek” mukayesesini yapmanın tam zamanı. Diyoruz ama biz daha kendi gerçeklerimizle yüzleşmeye bile cesaret edemiyoruz. En son kaldığımız yer: “Milli takımı buraya ben getirmedim…” Milli takımı “buraya” kimin getirdiği sorusunun cevabı verilmeden, meseleler “biraz ortam soğusun” ve “önümüzdeki maçlara bakarız” anlayışına terk edilerek çözülmez. Böyle giderse, onlar muradına erecek biz de kerevete çıkıp uyumaya devam edeceğiz.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.