Spor Toto Süper Lig"in ikinci haftasını da geride bıraktık ve henüz oyuna dair konuşabileceğimiz çok az şey var. Saha dışında ise gündem her zamanki gibi yoğun. Genel şikâyet tribünlerdeki kuraklık. Mukayese etmek, göz kararı ile bakmak kâfi olsa da somut veriler daha çarpıcı: Geride kalan zaman içerisinde Almanya Bundesliga"da seyirci ortalaması 44 bin, Premiere Lig 35 bin, La Liga 27 bin ve bizim "süper" ligimiz 8 bin şeklinde. Kuşkusuz bu rakamlarda bu yıl başlayan "Pasolig" uygulmasının payı var lakin asıl yanılgı ilgisizliğin tribünle sınırlı kaldığı algısı. Değil efendim. Sorun tribünde değil sadece. Sorun tek başına "pasolig" de değil; çözüm olmadığı gibi. Sorun oyunun bilhassa son birkaç yıldır tiyatroya dönmüş halidir. Tam da bu yüzden sayıları her gün artan "spor programları" bile önceden yazılmış senaryoya dayalı kavga, gürültü ve şovlara döndü. Saha içi tiyatroya dönünce saha dışı da ona ayak uydurdu yani. Yoksa tam tersi mi?
Toplumun geniş kesimi oyundan soğurken her kulüp, takım ve camiadan sınırlı bir kitle daha da polarize olarak gündemi belirledi. Oyun, birer küçük cemaate dönüşen bu yapılara teslim oldu. Onların sesi gür çıktıkça geniş kitle toptan uzaklaştı. Oyunu yönetenler de o yapılardan kim nispeten daha güçlü, kim daha cazgır ise onların istediklerini yaptılar. "Vur kır parçala istediğini al" anlayışı Türk futbolunun temel felsefesi oldu. Kahvehanelerde bile eskisi gibi futbol konuşulmuyor. Kala kala futbola "son kale" twitter kaldı o da birilerini linç etmek için. Hikâye, estetik, zarafet hak getire...Türk futbolu gün be gün ölürken, fonda Cimilli İbo"nun sesi geliyor özgün Karadeniz ağzı ile: Ben sana demedum mi bağla başuni bağla. Şimdi iş işten geçti istersan otur ağla.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.