Önce Fenerbahçe Şampiyonlar Ligi'nden elendi, ardından Trabzonspor ve Başakşehir. Henüz Eylül ayı gelmeden “Edirne'den ötede” 3 takımımız kaldı.
Galatasaray'ın mevcut haliyle Şampiyonlar Ligi gruplarından çıkabileceğine dair inancı olanların sayısı fazla değil. Beşiktaş'ın geçen yıldan daha iyisini Fenerbahçe'nin de ön eleme maçlarına göre çok daha “takım gibi olması” gerekiyor ilkbaharda Avrupa'da kalabilmek adına. Türk futbolunun evrensel ekonomik alana katkısı her geçen gün artarken, buna karşılık sportif anlamda henüz sahici bir başarı beklentisini bile oluşturamadık. Ama yıldızlar geliyor gidiyor; tam anlamıyla bir “Pazar” durumundayız.
Ülke ekonomosinin futbola ayırdığı kaynak en fazla menajerleri memnun ve zengin ediyor. Geçtiğimiz haftalarda UEFA' nın yayınladığı bütçe ve sportif başarı mukayeselerinde Türk futbol kulüpleri ekonomik kaynak kullanımında Avrupa'da 7. sırada iken sportif başarı sıralamasında 12. olabildi.
Kitabın ortasından konuşalım: Aradaki 5 sıra yönetici farkıdır efendim; olumsuz anlamda... Yakın geçmişte yöneticilik yapan bir dostum bir sohbette şöyle serzenişte bulunmuştu: “Futboldan ciddi paralar kazanan teknik adam ve futbolcular efsane oluyor, zaman, para ve enerji harcayıp karşılığında hiçbir getiri elde etmeyen bizler sahtekar.” İlk bakışta haklı bir serzeniş bu; lakin kazın ayağı öyle değil. İstisnalar dışında mevcut yöneticilik anlayışı kulüplerin ne ekonomik ne de geleneksel değerlerine yönelik bir kollamacılık içermiyor. Aynı adamların kendi şirketlerini yönetirken gösterdikleri hassasiyeti kulüp yönetimlerinde göremiyoruz. Kulüpler ne ekonomik bir rasyonalite ile ne de değerler üzerine kurulu bir anlayışla yönetiliyor. Böyle olunca da tek övünecek alan Lucescu'nun “Favori Fenerbahçe” veya Makedon teknik adamın “Trabzonspor gibi çoook büyük bir takımı eledik” cümleleri kalıyor geriye. Hasılı kelam, elbetteki oyuncu ve teknik adamların, yani profesyonellerin sistemden kaynaklanan bazı gerçekçi olmayan sıfatlar elde ettkileri ne kadar gerçek ise Türk futbol sisteminde “sorumsuz yetkili” yöneticlerin kulüpleri birer oyuncak gibi yönettikleri de bir o kadar hatta ondan daha ispatlı bir gerçektir. Hazır yabancı transferi tam gaz devam ederken yabanc ı yönetici transferini de mi gündeme alsak? Hiç değilse Nisan ayında Avrupa'da bir iki takımımız kalır, belli mi olur?
Galatasaray'ın mevcut haliyle Şampiyonlar Ligi gruplarından çıkabileceğine dair inancı olanların sayısı fazla değil. Beşiktaş'ın geçen yıldan daha iyisini Fenerbahçe'nin de ön eleme maçlarına göre çok daha “takım gibi olması” gerekiyor ilkbaharda Avrupa'da kalabilmek adına. Türk futbolunun evrensel ekonomik alana katkısı her geçen gün artarken, buna karşılık sportif anlamda henüz sahici bir başarı beklentisini bile oluşturamadık. Ama yıldızlar geliyor gidiyor; tam anlamıyla bir “Pazar” durumundayız.
Ülke ekonomosinin futbola ayırdığı kaynak en fazla menajerleri memnun ve zengin ediyor. Geçtiğimiz haftalarda UEFA' nın yayınladığı bütçe ve sportif başarı mukayeselerinde Türk futbol kulüpleri ekonomik kaynak kullanımında Avrupa'da 7. sırada iken sportif başarı sıralamasında 12. olabildi.
Kitabın ortasından konuşalım: Aradaki 5 sıra yönetici farkıdır efendim; olumsuz anlamda... Yakın geçmişte yöneticilik yapan bir dostum bir sohbette şöyle serzenişte bulunmuştu: “Futboldan ciddi paralar kazanan teknik adam ve futbolcular efsane oluyor, zaman, para ve enerji harcayıp karşılığında hiçbir getiri elde etmeyen bizler sahtekar.” İlk bakışta haklı bir serzeniş bu; lakin kazın ayağı öyle değil. İstisnalar dışında mevcut yöneticilik anlayışı kulüplerin ne ekonomik ne de geleneksel değerlerine yönelik bir kollamacılık içermiyor. Aynı adamların kendi şirketlerini yönetirken gösterdikleri hassasiyeti kulüp yönetimlerinde göremiyoruz. Kulüpler ne ekonomik bir rasyonalite ile ne de değerler üzerine kurulu bir anlayışla yönetiliyor. Böyle olunca da tek övünecek alan Lucescu'nun “Favori Fenerbahçe” veya Makedon teknik adamın “Trabzonspor gibi çoook büyük bir takımı eledik” cümleleri kalıyor geriye. Hasılı kelam, elbetteki oyuncu ve teknik adamların, yani profesyonellerin sistemden kaynaklanan bazı gerçekçi olmayan sıfatlar elde ettkileri ne kadar gerçek ise Türk futbol sisteminde “sorumsuz yetkili” yöneticlerin kulüpleri birer oyuncak gibi yönettikleri de bir o kadar hatta ondan daha ispatlı bir gerçektir. Hazır yabancı transferi tam gaz devam ederken yabanc ı yönetici transferini de mi gündeme alsak? Hiç değilse Nisan ayında Avrupa'da bir iki takımımız kalır, belli mi olur?
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.