Her şey çok güzel olabilir mi?

İstanbul seçiminde neyin ne olduğunu, niçin olduğunu, nasıl olduğunu biliyorsunuz.

Bu aşamadan sonra bunları konuşmanın bir anlamı yok.

Sadece iki çift lafım var, sonra konuyu kapatıyorum.

31 Mart’tan önce Ankara’yı Mansur Yavaş’ın, İstanbul’u da belki Binali Yıldırım’ın, belki Ekrem İmamoğlu’nun burun farkıyla alacağını Yeni Şafak’ta yazmıştım.

Herkesin gördüğü ama kimsenin söylemeye cesaret edemediği basit bir tahmin yüzünden işitmediğim hakaret, yemediğim küfür kalmadı.

Hadi ben neyse de…

İşin içine çoluk çocuğu kattınız ya, yazıklar olsun…

Dünyanın neresinde olursa olsun geleceği gören adamı ödüllendirirler, biz dayak yedik.

AK Parti seçim kaybetmiş, milyonlarca insan derin üzüntülere gark olmuş, sen çıkmışsın seçim sonucunu önceden bilmekle mi övünüyorsun, derdin bu mu, diyorsunuz değil mi…

Yok… Benim derdim o değil.

Benim derdim…

Seçim tahmini yapılmasına bile tahammül edemeyen gözü kararmış trolistan sakinlerinin nasıl bir karartma yaptıklarını, halktan kopuk, gerçeklerden uzak yorumlarıyla gazeteleri, televizyonları nasıl işgal ettiklerini ve hezimeti hazırlayan esas odaklar olduklarını anlatmaktı.

Merak eden arkadaşlar en başından beri ne olduğunu o yazılara bakarak anlayabilirler.

Olan oldu, bundan sonra ne olacak, onu konuşalım, derseniz…

O halde başlayalım.

Muhafazakar siyaset bundan sonraki rotasını, İstanbul seçimini bir adayın mı, yoksa bir ideolojinin mi kazandığını tam olarak anladığında belirleyecek.

Ekrem İmamoğlu, sadece Ekrem İmamoğlu ise sorun yok.

Ama başka anlamlar ifade ediyorsa…

Mesela…

İslamcılığı, liberalizmle soslayıp demokratlık kıvamına getirip servis ettikleri gibi, CHP’yi de İmamoğlu ile yumuşatıp, 2002’den 2013’e kadarki AK Parti’nin yaptıklarını CHP’ye tekrarlatırlarsa o zaman işler değişir.

Niye biliyor musunuz?

Şimdi bu aralar konjonktür gereği pek konuşulmuyor ama…

Ergenekon ve Balyoz davaları ideolojik zeminde bir yönüyle de 17 bin olduğu iddia edilen faili meçhuller üzerinden Kürt siyasi hareketlerinin devletten hesap sorması şeklinde yürüdü.

Bugün İmamoğlu’na oy veren kitle Gezi’de devletle kavga ederken, Kürtler aynı devletle çözüm masasında oturdukları için olaylara karışmıyordu.

O zamanlar şehit cenazelerinde AK Partili bakanlar yuhalanıyordu.

Onun için diyorum…

AK Parti, kendisine benzetilmeye çalışılan CHP’ye mi, yoksa tarihsel iddialarıyla yerinde duran Kemalist CHP’ye mi kaybettiğini anlamaya çalışıyor.

Anladığında ona göre tepki verecek.

Hatta…

Yeni parti kurma aşamasında oldukları söylenen Ali Babacan ve Ahmet Davutoğlu’nun siyasi kaderi de buna bağlı.

Katılır mısınız, bilmiyorum.

Erdoğan, Gezi ile başlayan, çözüm süreci ile devam eden, 15 Temmuz ile zirveye tırmanan hadiseler karşısında devlet adamına dönüşme hikayesinin bedelini ödüyor biraz da.

Küfe yumurta işi...

İmamoğlu’nun başarısını, kazandığı seçimi, yani hakkını teslim ederek yarın olacaklara temsil getiriyorum.

Yük ağırlaştıkça, sırtındaki küfeye yeni yumurtalar konuldukça, her şey çok güzel olamıyor maalesef.

En fazla üç beş sene oluyor, ondan sonra işler değişiyor.

İnönü’yü, partisini kaybetme pahasına Amerika’ya karşı rest çekmeye zorlayan, Ecevit’i Kıbrıs’tan sonra 25 sene nadasa bırakan, Erbakan’ı, “Bana ne Amerika’dan” dediği için evine mahkum eden, Erdoğan’ı çileden çıkaran…

Hep o küfedeki yumurtalardı işte.

CHP, ilk kez ideolojik çatışmaların üstünü örterek bir seçim kazandı.

Fakat…

Sürekli olarak iktidarın hatalarından bahsederek kitleyi sürükleyemez.

Ali Koç, Aziz Yıldırım’ı hedef tahtasına koydu, Fenerbahçe’nin borçlarını bir anlattı, iki anlattı, üçüncüde Fenerbahçe taraftarı bile “Ee, ama yeter artık, sen sorunu çözeceğim diye geldin, bize dert yanıyorsun” dedi.

Bu psikoloji siyaset için de geçerlidir ve hatta aynısıdır.

İmamoğlu, nihayetinde İstanbul’a belediye başkanı oldu, ülke siyasetinin genelini temsil ediyormuş gibi onu neden merkeze koyuyorsun, derseniz.

Çok başka bir soruyla buna cevap vereceğim…

Sayın İmamoğlu, partili cumhurbaşkanlığı sistemi hakkında ne düşünüyor acaba?

Ne düşündüğünü çok merak ediyorum.