Aptallığa tahammül nereye kadar?

Son zamanlarda maruz kaldığım en büyük eziyet, bu ülkede isminin başına epeyce titr almış kimselerin fikir beyan etmek adına konuştukları ipe sapa gelmez lafların bir şekilde benim kulağıma kadar geliyor olmasıdır. Söylediklerine bakınca önce o insanların yaşından başından utanıyorsunuz, sonra yaşadıkları o koca ömürlere yazıklanıyorsunuz, en son da bu ülkenin kıymetli koltuklarında işgal ettikleri yerlere yanıyorsunuz. Çünkü bu insanlar öyle laflar ediyorlar ki, ancak iki ihtimalle açıklanabilir: Ya bizi aptal yerine koyuyorlar, ye kendilerini... Birinci ihtimal en hafif tabirle bu millete zulümdür. İkinci ihtimalse, söylenen sözlere nazar edildiğinde tam isabet gibi duruyor.

Öte yandan, bir toplumun bunca herzeyi yıllar boyunca sindirebilmiş olmasında da elbet bir sıkıntı var. Bunca aptalca lafın gazeteler ve televizyonlar dolusunca önümüze boca edildiği bir ülke olmayı neden bu kadar rahat biçimde hazmediyoruz? Aptallara akıl vermeye hevesli olmayışımızdan mı? Aptalları umursamıyor olmamızdan mı? Daha önemli işlerimiz olduğundan mı?

Esasen iyimser cevaplardan tatmin olmak işime gelirdi, yani içimdeki kurtlara söz geçirebilsem!..

Geçiremiyorum ve her şeyi kafama takıyorum. Bunca yılın ardından, bir herze görünce hâlâ tanıyor olmak belki de benim kusurum. Belki de sinirlerime hâkim olup, hiç kendimi huzursuz etmesem daha iyi... Belki de milletimizin bulduğu yol budur, başkalarının aptallıklarıyla meşgul olmayacaksın! İyi yol ama, aptallar bizim de aptallıklarına tâbi olmamızı istemeseler... Bizi yeterince aptal olmamakla suçlamasalar... Aptallığa uyum sağlamama suçunu ikide bir yaftalayıp boynumuza asmaya yeltenmeseler... Aldırmayalım tamam, ama nereye kadar? Aptallığa tahammül nereye kadar?

Her insan omuzlarının üstünde bir kafa ve o kafanın içinde bir beyin taşımak zorunda mıdır? İyi soru! Bana böyle bir zorunluluk yokmuş gibi geliyor. Ama eğer omuzlarının üstünde bir kafa, içinde de bir beyin taşımaya erinenler, ağzını her açtıklarında benim, bizim, hepimizin adına konuşmak istiyorsa orada elbet sıkıntı var demektir. Çünkü biri benim, bizim, hepimizin adına konuşacaksa, asgari şart, aklını başında taşımasıdır.

Bu "muğlak" ifadelerle kimi kastediyorum? Aslında aptallığın tabiatı gereği ortada bir muğlaklık olmaması gerekir. Çünkü aptallık lafı edildiğinde aptallar aptallıkları gereği söyleneni zaten hemen üstlerine alırlar. Üstüne alınmayanların aptal olmadıkları da bu kadarcık bir uyanıklıklarından bile anlaşılabilir.

Demem o ki, aptallık etmemek bir akıl belirtisidir. Bu kadar basit mi? Bu kadar basit! Çünkü bir aptal, asla aptallık etmeden duramaz. Günün her saatinde mutlaka bir herze yumurtlar. Tavuklarımız onları örnek alabilselerdi, bir yumurta imparatorluğu kurabilirdik. Ama tavukların bile belli bir duruşları, seviyeleri var. Günde birden fazla yumurtlamıyorlar. Üstelik onun çığırtkanlığını da horoza yüklüyorlar. Horozlara da haksızlık etmeyelim, onlar da tarihi tecrübelerinden ibret almayı biliyor, erken ötmenin başlarına ne getireceğini gayet iyi biliyorlar.

Yazıyı bu satıra kadar okuyup, "Sen ne diyorsun be adam?" sorusunu telaffuz eder hale gelmiş olanlardan ricam, ağızlarını bu soruya alıştırmaları, aptallığın bu ülkenin kaderi olduğuna inanan aklı evvellere daha sık sormalarıdır.