Can düşmanım matematik!

Geçen gün Kanal E''de "Can Dostum" filmini tekrar yayınladılar, ben de oturup tekrar izledim.

Matt Damon''un canlandırdığı Will Hunting''i hatırlarsınız... Hani şu matematiğe doğuştan kabiliyeti olan problemli çocuk!

İşte o Will Hunting''in matematik ilmine olan vukufiyeti, içine hafif kıskançlık da bulaşan hayranlık duygularımı bir kez daha gün yüzüne çıkardı.

Ben hiçbir zaman bu matematik denen şeyle tam olarak bir anlam ilişkisi kuramadım çünkü.

Kastettiğim şey, bir markete gittiğimde aldığım on yumurtanın fiyatının kaç para tuttuğunu hesaplamak gibi bir şey değil elbette!

Memleketin tavukları proleter bir bilinçle bir tavuklar ayaklanması örgütlemediyse, ben de her Türk vatandaşı gibi gidip marketten yumurtalarımı alabilirim.

Sorun; matematiğin bir düşünme biçimi olarak beynimin kodları arasında yer almayışı...

Yani ben matematiksel düşünemiyorum.

Ya da başka bir deyişle, hayat felsefeme matematik bir açılım kazandıramıyorum.

İnanın şu yukarıda kurduğum cümleleri anlamakta, ben de en az sizler kadar güçlük çekiyorum.

İşin aslını sorarsanız; ben sadece matematikle aramda bir sorun olduğunu hissediyor; ama bir türlü bunun nasıl bir sorun olduğunu anlayamıyor ve anlatamıyorum.

Yani Will Hunting''de doğuştan varolan matematik düşünme ve ifadelendirme kabiliyeti, bende doğuştan yok!

Anlatabildim mi?

Hiç sanmıyorum!

Bugüne kadar binlerce kez bu sıkıntımı insanlara anlatmaya çalıştım. Genellikle yüzüme aşağılayıcı bakışlarla baktı insanlar. Hiçbirinde Robin Williams''ın anlayışlı, dost psikiyatrist performansını yakalayamadım.

Dolayısıyla benim hayatımdaki matematik problemi kara tahtalarda çözülemeden öylece kaldı.

Bizim memlekette pek fazla Will Hunting yetişmiyor ki, gelip geçerken benim de problemlerime bir el atıversin!

Hoş turunçgillerin sülalesi bol bol yetişiyor da ne oluyor; hepimiz yine C vitamini eksikliği çekmiyor muyuz?

Bizim gerçekten anlaşılmaz birtakım durumlarımız var!

Mesela bizim mutfağımızda beyin salatası diye bir şey yapılır; oturur afiyetle yer ve pek severiz.

Sizce bu bizim genetik olarak kafayı yeme eğiliminde olduğumuzu göstermiyor mu?

Ben oldukça manidar buluyorum doğrusu bu durumu.

Herneyse... Sonuç olarak diyeceğim şu; benim matematikle aramda bir anlam bağı kuramamak gibi bir sorunum var ve siz kıymetli okurlarım, bu konuda hiç duyarlılık göstermiyorsunuz!

Oysa dertlerin en önemli kötü alışkanlığı durmadan dolaşıp durmalarıdır.

Yani bugün bana, yarın sana!..

Yarın siz de Meclis''deki adamcağızlar gibi 5+5''i toplayamaz hale gelirseniz, o zaman görürüm asıl ben sizi!