Düşünme yakarım!

MAZLUM-DER''in hazırladığı İnsan Hakları Raporu''na göre, ülkemizde işlenen çeşitli düşünce suçları için mahkemeler 1998 yılı içinde toplam 2107 yıl, 1999 yılında ise toplam 827 yıl hapis cezası verilmesini istemişler.

Yani geçtiğimiz iki yıl içinde düşünmek dışında hiçbir fiili eylem yapmamış insanlar için toplam 2934 yıl cezasının uygun olacağına kanaat getirilmiş.

Bunu kimin yaptığı, hangi mevzuata dayandığı ve hangi mecburiyetler sonucunda bu noktaya gelindiği hiç önemli değil!

Önemli olan şu: Birtakım insanlar, içeriği fena halde eskimiş birtakım kanun maddelerini kullanarak, sadece düşündükleri ve fikirlerini söyledikleri için kimi insanların hayatlarından tam 2934 yılı çalıp götürmekte hiçbir sakınca görmüyorlar.

Oysa düşünmek, akletmek ve bu ülkenin menfaatine olmadığı düşünülen konularda muhalefet ve eleştiri haklarını kullanmak, insan olanların en tabii hakları ve ve görevleri aslında.

Ama bizim yaşadığımız ülkede, fikrini söyleyenlerin ve eleştiri hakkını kullananların yaptığına rahatlıkla "suç" kelimesi yakıştırılabiliyor.

Aklınızdan geçenleri kamusal alanda dile getirdiğiniz için, adalet adına onlarca yılınızı hapiste geçirmeniz istenebiliyor rahatlıkla.

Ve bütün bu trajedi, çok alışılmış, çok kanıksanmış bir düzen içinde yıllardır hiç aksamadan sürdürülüyor.

Cezalar kesiliyor, körpe hayatlar heyecanlı zihinlerin kurbanı olarak demir parmaklıklar ardına kapatılıyor, sonra da herkes dönüp yine işine gücüne devam ediyor.

Politik alan, bu acı gerçeği konuşmaya bile vakti ve cesareti olmayan gündelikçi devekuşları ile doldurulmuş durumda.

Hukukçuların büyük kısmı, mevcut durumun korunması noktasında paranoyakça kaygılar taşıyor. Tersini düşünenlerse düşüncelerinde yalnız bırakılıyor.

Medya, işini gücünü bırakıp ihale-promosyon gelgitinde günden güne kendi onurunu kemiriyor.

Bilim ve düşünce dünyası, adı özerklik olan tuhaf bir cenderede, kendi gölgesinin korkusuyla yaşıyor.

Entellektüellerin bir kısmı düşünceleri yüzünden mahkûm edilmiş durumda. Diğerleri ise, zaten kendi güdük zihinlerine mahkûm!..

İnsan hakları mücadelesi vermeye kalkışan insanların, kısa zaman sonra insan hakları mağduru durumuna düştüğünü görüyoruz.

Sanatçıların popüler olanları, sadece klip çekerken sosyal içerikli hale gelebiliyorlar. Popüler olmayanların zaten sesini duyurma şansı yok!

Halk ise, bu ülkede yaşamaktan öylesine yorgun düşmüş ve yaşadığı sıkıntılardan o kadar bezmiş ki, hayatın bu yüzünü bile bile görmezden geliyor. Bilmemkimin son kasetiyle, ötekinin son kocasıyla, diğerinin akıl almaz rezilliğiyle kendi körlüğünü katmerlendiriyor.

Geriye ne kalıyor?

Koca bir hiç!

Etrafınıza bakın! Eğer gözlerinizi ve zihninizi bir beş dakika kaçırmadan sabit tutabilirseniz, o koskoca ''hiç''i bütün iğrençliğiyle göreceksiniz!