Parantezler

Herşey başka türlü olabilir miydi? Başka türlü yaşanabilir miydi hayat? Şu yola değil de diğerine sapmış olsaydık, başka bir hayata çıkabilir miydi yolumuz? Aslında tamamı tek bir sorudan daha fazla olmayan bu soruların cevaplarını bilmiyoruz. Bilmemiz de mümkün değil! Çünkü biz, neyi yaşıyor olursak olalım, hep yaşadıklarımızın başka türlü olmasını istiyoruz. Hayatın, ilk bakışta öyle çok ihtimali var ki... Hikayeler birbirinden o kadar farklı görünüyor ki gözümüze... İster istemez inanıyoruz herşeyin başka türlü yaşanabileceğine. Kendi sıradan hayat çizgisinden sıkılan herkes, yanındakinin ''başka'' olduğundan emin olduğu hayat çizgisine özeniyor. Üstelik bunun sadece bizim başımıza gelen bir talihsizlik olduğunu düşünmeyi de ihmal etmiyoruz. Oysa hiçbirimiz, yani aramızdan hiçkimse, bu soruyu kendine sormaktan geri duramıyor. Bu o kadar yaygın ve yakıcı bir merak ki, elinden hiçkimse kurtulamıyor. Hiçkimse, o ''herşeyi birden yaşamak'' arzusunu söküp atamıyor içinden. Hikayemizin bir yerinde aniden bir başkasının hayatına doğru ray değiştirivermeyi, birilerinin eşyaya sinen heyecanlarını havada kapıvermeyi, bir gülücüğün anekdotlarını cebimize indirivermeyi ya da başkasına ait bir rolü muzipçe üstlenivermeyi bitimsiz bir ümitle arzulamaktan alıkoyamıyoruz kendimizi. Olmayacağını bile bile... Herbirimize topu topu bir hayat düştüğünü bile bile... Galiba içimizi burkan bütün bu beklentiler, cavabı bilinmeyen bütün bu sorular, hayata dahil. Varlığımızla birşeyleri yaşayadururken, benliğimizle ''başka'' olanın peşine düşmekten hiçbir zaman kurtulamayacağız anlaşılan. Ve anlaşılan, sadece bir hikayeye sığdıramayacağız içimizden geçenleri.

Başkalarının hikayeleri ne kadar ''başka'' ise bizimkinden, bizim hikayemiz de bir o kadar ''başka''dır onların hikayelerinden.

Açın avuçlarınızı! Bakın içlerine! Belki de şu anda, leş kuşları bir cesedi didikliyor avuçlarınızda. Belki de avuçlarınızdan geçen bir tren acıları taşıyor vagonlarında. İyi bakın onlara! İyi bakın avuçlarınıza! Bir çığlık çarpıyorsa avuçlarınızdaki koyu karanlık mağaraların duvarlarına.. bırakmayın sakın o çığlığı tek başına orada. Belki siz hayatın dağdağasına karışıp gitmeyi seviyorsunuz ve bir tüccar fırsat bilip pazar kuruyor avuçlarınıza. Bir rüzgar evlerin boğazlarını sıkıyor ya da. Sakın kötü birşey olmadığını düşünmeyin avuçlarınızda. Sakın güvenmeyin kendinize bu kadar. Artık hiçbirimiz emin olamayız neler taşıdığımızdan avuçlarımızda. İşte bu yüzden açın sık sık avuçlarınızı! Bakın avuçlarınıza! Bakmazsanız, birazdan bir köpeği ezecek bir araba. Bir hercai tamamlayacak kısacık ömrünü. Bir yangına su sıkılacak düğümlü hortumlardan. Bakın avuçlarınıza! Dikkatle bakın avuçlarınıza. O koskoca dünyayı sırıtırken göreceksiniz avuçlarınızda.

İyilikler de elimizdedir, kötülükler de... İmkan olmayan tek şey, tercihsiz yaşamaktır.

O kadar çok duruyorsunuz ki karşımda, kendimi göremiyorum. O kadar çok şahit oluyorum ki varlığınıza, kendi varlığımı unutuyorum bu arada. O kadar çok artıyor ki sayınız, ben azalmak zorunda kalıyorum mecburen. O kadar inanıyorsunuz ki söylediklerinize, benim inancım kalmıyor sözlerime. O kadar hayranlık uyandırıyorsunuz ki etrafta, benim esamem okunmaz oluyor yanınızda. O kadar kolay tanımlıyorsunuz ki kendinizi, ben tanıyamaz oluyorum kendimi. O kadar eğlenceli bir hayat ki hayatınız, eğlenecek tek bir şey kalmıyor bana. O kadar yok duruyorsunuz ki karşımda, kendimi göremiyorum aynanızda.

Bütün sırları aşikar eder aynalar ve bütün sırları dökülür susmayı öğrenemeyen aynaların.