Parantezler

İçinde bu kadar çok kırılma taşıyan ruhları, bu fani bedenler nasıl bir bütün olarak tutabiliyor, şaşıyorum. Üstelik bu ikisi, çoğu zaman aynı telden de çalmıyorlar hayat melodisini. Ruh acıkmıyor, ama beden acıkıyor. Ruh kanatlanıp uçmak istiyor, ama beden uçmuyor. Ruh bir daha güneş yüzü görmeyecek sonsuz kış mevsimine mahkûm oluyor, beden açan bahar çiçeklerinin peşine takılıp çiçekleniyor. Ruh küçücük bir ümit pırıltısıyla kendinden geçerken, beden asla doyurulamayacak bir iştahla istiyor, istiyor. Ruh kolay vazgeçiyor ama beden o kadar kolay vazgeçmiyor. Denebilir ki kelebek kanatları kadar renkli ve fakat bir o kadar kırılgan olan ruh, dayanıklı ve her daim aç olan beden zırhıyla ayakta durabiliyor ancak. Bu çok ilginç bir zıtlıklar dengesi... Ruh bedenin hayvansı açlığını dengelerken, beden de ruhun dayanıksız varlığına destek oluyor. Belki de bu kadar net bir ayrım yapmak doğru değil; belki ruh ile beden birbirinden bu kadar ayrı yönlere doğru yürümüyor. Belki bu ikisi, bizi hayat mecrasında tutan ve birbirini tamamlayan iki basit mekanizma sadece. Öyle ya da böyle!.. Kesin olan, bizim bu karmaşık ve insanüstü bütünü anlayabilmek için böyle parçalı tanımlamalara ihtiyaç duyduğumuz... Ruh ve beden ayrımını, zihinlerimizin hayat heyulası karşısında dağılıp infilak etmesini önlemek için can havliyle bulduk belki de...

Bu elbise ne kadar büyük olursa olsun, size çok yakışıyor. Bu elbisenin neresinde dursanız, orasına başkalarında olmayan bir renk veriyorsunuz. Hem bu elbisenin içindeyken sabit kalmanız da gerekmiyor. Bu elbisenin içinde mütemadiyen dolaşıp durabiliyorsunuz. Bazen yakasındaki pırlanta bir iğne gibi kaygısızca parıldıyorsunuz. Bazen ceplerinden birinde kaybolup gidiyor, içinize kapanıyorsunuz. Bazen bir kolundan diğerine rüzgâr gibi bir koşu tutturuyorsunuz. Bazen öylece durup elbisenin renklerinden biri oluyorsunuz. Doğrusu bu elbise sizi tamamlıyor. Bunu çok rahatlıkla söyleyebilirim. Ama aynı rahatlıkla şunu da söyleyebilirim: Siz de varlığınızla bu elbisenin eksik kalmasına mâni oluyorsunuz. Aslında siz ve bu elbise, bir bütünün birbirini çoğaltan iki büyük parçasısınız. Ve kabul etmeliyim; içimden harika görünüyorsunuz!

Kulaklarımda bir bahar çınlaması var. Sanki dünyanın bütün baharları toplanıp kulağımın dibinde bağırıyorlar. Oysa ben bahara hiç de uygun olmayan bir fiilin çekimlerini geçirmek zorundayım içimden. Onlar kulağımın dibinde bağırır, beynimin içinde çınlayıp dururken bunu nasıl başaracağım.. bilmiyorum. Baharın kışkırtıcı çağrıları varlığımın bütün zerrelerini masum bahar filizleri gibi yeşillendirirken, kendimi nasıl durduracağım. Bahardan kaçılamıyor ki!.. Dünyanın bütün takvimlerini ortadan kaldırsalar; doğan ilk bahar güneşini yine de hissederiz içimizde. Çünkü bahar, her defasında içimize düşürür dördüncü cemresini. Her defasında... Yine öyle oluyor. Baharı buruşturup bir kenara atamıyorum bir türlü. Etrafımı ılık adımlarla kuşatmasına engel olamıyorum. Oysa elimde bir tek kullanılabilir fiil kaldı. Ve onun hiçbir çekimi bahara uygun değil!

Asıl gözlerimi kapattığımda parlıyor güneşiniz!