Peki ya Kosova?

Ocak l997''de polisler silah arama bahanesiyle Kamil Cemajli''nin evini basıyorlar. Bir şey bulamayınca dövmeye başlıyorlar. Bu durum daha sonra götürüldüğü karakolda ve hastanede de sürüyor. Salıverildikten sonra yapılan muayenede; bir kaburga kemiğinin kırıldığı, başının ve vücudunun çeşitli yerlerinde darp izlerine rastlandığı tespit ediliyor. Annesi, evine dönen oğlunun halini şöyle anlatıyor:

"Eve geldiğinde güçlükle yürüyebiliyordu. Yarı ölü gibiydi...bir gölge gibiydi. Onu tanıyamazdınız. Çocuklar ondan kaçıyorlardı, yanına gitmiyorlardı."

l6 yaşındaki Merita, 18 Mart 1998 tarihindeki gösteriler sırasında polisin göstericilere karşı gösterdiği denetimsiz ve kasıtlı şiddeti anlatıyor:

"İki polis silahlarını başıma doğrultarak ''Ayağa kalk'' dediler. Çok korkmuştum ve ayağa kalktım, bunu yapmak zorundaydım. Copla vurmaya başladılar, her tarafımdan kan geldiğini görüyordum."

Aynı günü l9 yaşındaki Vlora da şöyle anlatıyor:

"Altı polis beni dövdüler, her yerime vurdular. Bütün vücudumu tekmelediler, yere itip saçlarımdan sürüklediler."

8 Temmuz l998''de Priştine Hastanesi''nde yatan annesini ziyaretten dönen Adem Cevat''ın bindiği taksi polisler tarafından durduruluyor ve arabadan inmesi isteniyor. Kendisine "Bu sakalla ancak bir KKO üyesi olabileceği" söyleniyor. Bacaklarının arkasına bir sopayla vurularak karakola götürülüyor. Orada aynı sopayla dövülmeye devam ediliyor. Adem daha sonra taksi şoföründen, kendisinin dövüldüğü sopanın, birgün önce bir meslektaşının sırtında kırılan sopanın diğer yarısı olduğunu öğreniyor.

18 yaşındaki Arnavut genci Arian Curri, l994 yılında polis tarafından tutuklanışını şöyle anlatıyor:

"İki polis memuru otobüse girdi ve kimlik kontrolüne başladı. Biri aniden saçlarımdan yakalayıp beni dışarı çekti. Polis karakoluna götürdüler. Orada dayak ve işkence başladı. Bir polis memuru bıçağını çıkardı ve göğsüme Slav S''si anlamına gelen bir haç çizdi."

5 Mart 1998''de ağır silahlı Özel Polis Birlikleri Adem Yaşari''yi yakalamak için düzenledikleri bir operasyon sırasında Donja Prekaz köyünü tarıyor. Ertesi gün köyün değişik yerlerinde tam 54 cesede rastlanıyor. Bunlardan onüçünün kimliği cesetler çok kötü yandığı için teşhis edilemiyor. Geri kalan cesetlerin 12''sinin kadın, 11''inin çocuk olduğu tespit ediliyor.

Bu katliam sırasında öldürülen Nazmi Yaşari''nin 70 yaşındaki annesi, yaşadığı dehşeti şöyle anlatıyor:

"Onlar oğlumu benden aldılar. Yere yatmasını emrettiler, ama üzerinde hiçbir şey bulamadılar, silahı yoktu. Otomatik silahlarını hazırladıklarını gözlerimle gördüm. İki yanında birer kişi duruyordu ve onu omuzlarının ortasından vurdular. Olayı gözlerimle gördüm ve o anda ''Lütfen Tanrım, sana güveniyorum" diye bağırdım.

Ne söyleyeceğimi bilemiyordum. İki bastona dayandım. Ayaklarımın tamamen soğuduğunu hissettim: Onları hissedemiyordum. Ayaklarım sanki benim değildiler. Oğlumun hareketsiz yattığını gördüm. Uyuyormuş gibi görünüyordu. Ona bakmak için yanına gitmeyi düşündüm, ama polislerden biri, bana yerimden kımıldamamamı söyledi. Bana izin vermediler. Sadece orada duruyor ve bakıyordum. Tekrar gitmeyi ve oğlumun üstünü örtmeyi istedim, eşarbımı çıkarmak istedim, ama, onlardan biri bana silahını doğrulttu, izin vermedi."

Yukarıdaki olaylar; kendi ifadeleriyle "tarihin bize emaneti" olan Kosova''da yaşanmış yakın tarihli sıradan faşizm örnekleridir. İstisnai değil, sıradanlaşmış örneklerdir. Menfaatçi küskünlere, sorunlu futbolculara, ne kadar cep telefonu ve lüks otomobil üreticisi vs. varsa hepsine ve beşpara etmez ne kadar gündem maddesi varsa tamamına ayıracak vakti ve verecek desteği olanlara duyurulur!

KAYNAK: Uluslararası Af Örgütü yayınları