Bizi sadece silah mı heyecanlandırıyor

Diziler sezon finalleriyle ekrana bir süreliğine ara verdi. Giderken merakı diri tutmak şart olduğundan elden geleni ardına koymayan tüm diziler çözümü silaha sarılmakta buldular.

Tamam haklarını teslim ediyoruz her hafta neredeyse bir sinema filmi uzunluğunda hikaye yazmaya senarist de dayanmaz senaryo grubu da. Ve bu sebepten ki her birinin önce filmlere sonra da zamanla birbirlerine benzemeleri de normal. Birbirlerine benzeye benzeye devam ederken veda da herhangi bir ayrıma gitmeye ihtiyaç duymadılar.

Silah patladı hepsinde. Kurtlar Vadisi henüz bu kadar televizyonların olmazsa olmaz mertebesine ulaşmadan evveldi; her bölümde silahlar patlardı. Sezon finallerinde Polat Alemdar veya birkaç yakını ölüm kalım savaşının eşiğine gelirdi. İşte o yıllarda karşı çıktık; “Kötü örnek oluyor, gençler şiddete özeniyor” dedik. Nafile… Bir işe yaramadı. Yaramadığı gibi silahın kullanılabileceği alan gittikçe genişledi. Artık komedi, dram fark etmiyor. Bütün diziler silah ticaretine hizmet etmek zorundaymışçasına, insanlar televizyonda görüp özenince gidip silah alırlarsa o para, o dizi yapımcıların cebine girecekmişçesine silah dizilerde başrolde.

Peki bu ateşli silahlar bu kadar yaygın mı gerçekten? Bir eski koca, geride bıraktığı karısının evlenmesini hazmedemeyip silaha sarılırı mı hemen? Arkasından bu saçmalığa dayanamayan 70 yaşındaki anne başka bir silahla öldürmeye kalkar mı oğlunu? Küçük bir manifaturacı sevdiği kızı alamadı diye kayınvalidesine doğrultur mu silahı? Bu silahlar o kadar normalleşti mi hakikaten ya da normalleşmesi için çaba mı sarf ediliyor?

Polisiyelerden, heyecanlı hesaplaşmalardan geçtim. Ama en azından küçük ailelerin küçük hayatlarını anlattığınız dizilerden çıkarsanız şu silahı. İzleyiciyi heyecanlandıracak hikaye yazmaya zorlasanız kendinizi... En azından sezon finallerinde.