Ekonomik tıkanıklığa bir adım daha

Büyüme rakamlarını başarı yerine ''geçmişte ne kadar büyük yanlış yapmışız'' noktasından görmek gerektiğini yazmıştım. Nerede ise rekora varan büyümeye rağmen hâlâ kriz öncesine dahi dönememişsek ortada bir sorun olduğunu kabul etmeliyiz. Evet, ortada bir sorun var ve ben bu sorunu bugünden ziyade 2008 son çeyreği ile 2009 ilke çeyreğinde arıyorum, yani sorun geçmişte yatıyor.

Geçmişin yanlışı bugünün başarısı olamaz.

Ama yanlışlar bitti mi? Hayır bitmedi tabii ki. Ekonominin sürdürülebilir olması için artık kısa dönemli gelecek yerine uzun dönemli geleceğe odaklanmalıyız.

Küresel kriz 2007 yılında dahi adeta ''ben geliyorum'' diye işaretler savururken ve bizim bugün anlı şanlı bağımsız ekonomi kurullarının başkanlarının dahi nerede ise hepsi bu krizi gördüklerini bugünlerde söylerken maalesef ki ülkemizde krize karşı önemle alınmamıştı. Bırakın krize karşı önlem alınmasını 2008 ortasında finansal kriz çoktan başlamış ve reel krize ramak kalmışken Türkiye''nin para otoritesi yönetimi ekonomiyi soğutucu önlemler almakla meşgul idi.

Ve o meşguliyet

Başkana

Yılın

Bürokratı

Ödüllerini getirmişti.

Benim ülkem işte böyledir. Krizin göbeğinde krize karşı önlem alınacağı yerde ekonomiyi soğutan önlemler yılın bürokratı ödüllerini getirebiliyor.

Ve bu ekonomi tablosu 2009 ilk çeyreğinde yüzde 14,5 gibi dünyada eşine pek rastlanmayan bir küçülme yaşatıyor ki bunun telafisini nasıl başarı kabul edebiliriz?

Bugün sorunlar bitmedi.

Bugün sanayi sektörü (imalat sanayii) rekor büyümeye rağmen kriz öncesine göre yüzde 10 daha geride kalmıştır. İhracat büyümeye katkı sağlamıştır ama ithalat patlaması nedeniyle ihracatın katkısı gittiği gibi dış ticaretin hanesinde eksi kalmıştır.

Belki istihdam artıyor diye seviniyoruz, ama istihdamın içine dönük ne kadar şüpheli olduğumu belirtmiştim. Daha küçük ekonomiyi daha fazla insan ile oluşturmak bir başarı mıdır?

Eğer istihdam için ekonomik büyüklük değil de işyeri sayısı önemli ise o zaman asıl bomba sorumuzu soralım: Neden 2003''den beri değerli TL ile ekonomik dönüşüm tek taraflı aşırı zorlanmaya itildi? Acaba yanlış görüldü ve bu yanlıştan mı dönülüyor? Yoksa sadece bir makyajlama tablolar ile geçici bir dönem mi yaşayacağız?

Enerji fiyatlarını yüksek tutarak, girdi maliyetlerini yükselterek ve mali piyasaları destekleyerek üretmeyen Türkiye''nin istihdam artışı ve ekonomik büyümesi ne kadarı sürdürülebilir?

2008 yılında küresel kriz mali sektörden gelirken bunu görmeyen bir ülke olarak faturasını nasıl ağır ödediysek bugün de sanayi sektörünün acil çözüm beklediğini görmemiz gerekiyor. Aksi halde yarın sanayi sektörünün de düştüğü çukurdan çıkışını başarı olarak mı göstereceğiz…

Üretim ve ihracat için çözüm modelini en azından bankalara gösterilen esnekliğin yarısı kadarla dahi elde edebiliriz.

Her işin çözümü güçlü lobiden mi geçmelidir?