Pek hazin bir mevlid gecesi

Mehmet Akif merhûmun 84 yıl önce, 12 Rebiulevvel 1331''de kaleme aldığı bir şiirin adı bu. Safahat''ın üçüncü kitabı Hakkın Sesleri''ne giren şiiri okurken, o günden bugüne kimi kelimelerden ve yeryüzünde yaşayan müslümanların nüfusundan başka pek bir şeyin değişmediğini düşündüm.

Akif''in dilinden Birinci Dünya Savaşı''nın umut kırıcı ve acımasız şartlarında yükselen şikâyet ve istimdatların bugün de meselâ Kosova''da yaşananlardan ötürü yüreklerimizde yankı buluyor olması ne kadar acı! Şaire Kerbelâ Muharremlerini hatırlatan acılar bize Hicret Muharremlerini hatırlatabilir mi? Bu soruya ''belki, evet'' gibi cevaplar verebilmeyi dileyerek adı geçen şiiri sunuyorum:

Yıllar geçiyor ki, yâ Muhammed,

Aylar bize hep Muharrem oldu!

Akşam ne güneşli bir geceydi...

Eyvah, o da leyl-i mâtem oldu!

Alem bugün üç yüz elli milyon

Mazlûma yaman bir âlem oldu:

Çiğnendi harîm-i pâki şer''in;

Nâmûsa yabancı mahrem oldu!

Beyninde öten çanın sesinden

Binlerce minâre ebkem oldu.

Allah için ey Nebiyy-i ma''sûm,

İslâm''ı bırakma böyle bîkes,

İslâm''ı bırakma böyle mazlûm.

Şiiri bir kez daha okuduktan sonra şunu da düşündüm: Herhalde bugün İslâm''ın yani müslümanların ''bîkes'' yani ''kimsesiz'' ve mazlum oluşundan yakınmayı Akif merhum ve çağdaşları kadar hak etmiyoruz. Sanki birçok bölgemizle, birçok yönümüzle maddeten ve mânen zâlimlerle işbirliği içindeyiz. Dolayısıyla Akif''in şiirini onun içtenliğiyle tekrarlamamız, hele topluca tekrarlamamız, pek de mümkün olmayacak. Ancak kimsesizlerin ve mazlumların hüzünleri ve duaları, şairinkiyle birleşip etkili ve verimli sonuçlara yol açabilir.