Davutoğlu gerçeği, Davutoğlu efsanesine karşı
Ahmet Davutoğlu, mübalağa dağlarının arkasında kalmış mütevazı bir Selçuklu-Osmanlı şehri gibidir. Mübalağalı eleştirilerin ve iltifatların arkasında, mütevazı bir gerçeği temsil etmektedir: Bu topraklarda ter dökmeden, (siyasi) aklımız (tarihi) başımıza gelmeyecek.
Suriye''deki krize kadar herkesin mübalağalı iltifatlarına muhatap olan Ahmet Davutoğlu, bugün de mübalağalı eleştirilere muhatap oluyor. Suriye krizine kadar, Ahmet Davutoğlu''nun mübalağalı iltifatlara boğulmuş olması, bu yazının ilk baskısında, bir soruya neden olmuş, bu noktanın altı çizilmişti: Onu çok seven Anadolu insanının hissiyatıyla, onu sevmeyen "sürekli batıya bakmaktan boynu tutulmuş olanlar"ın gizli hesabı, çakışmış gibi görünüyor. Günden güne, iltifatlar eşliğinde, Ahmet Davutoğlu hakkındaki beklentiler arttı, çıta sürekli yükseldi. Kim bilir, belki de yükseltildi. Kanuni''nin bir mektupla yaptığını, Davutoğlu''nun bir telefonla, bir görüşmeyle yapabileceği gibi bir kanaat oluştu veya oluşturuldu.
Komplo teorilerine meraklı olanların, bu konuda komplo teorisi üretmemesi de ilginç: İletişim teorilerini iyi bilen Zionistler, Davutoğlu hakkındaki algının değişmesi, Türk kamuoyunda kendisi hakkındaki beklentinin çok artması için taktik değiştirdiler belki de? Bir müddet sonra, Davutoğlu''nun başarıları yetmez olacak, sonuçta "Davutoğlu efsanesi" Davutoğlu gerçeğine galip gelecek, algı hayal kırıklığına mı evrilecek? Göreceğiz.
Düne kadar Suriye''nin kuzeyinde Kürt şehirleri olduğunu bile bilmediği halde, bugün her şeyin öngördüğü gibi geliştiğini iddia edenlerin numaralarına aldanmaktansa, algılara aldanmamak, gerçeğin altını çizmek daha doğru bir tutum olacak: Suriye''de herkesin hesabı yanlış çıktı, şimdi herkes hesabını gözden geçiriyor, yeni hesaplar yapıyor. Akdeniz''de mücadele devam ediyor; zaten iklim yüzünden değil bu yüzden oraya "sıcak sular" deniyor.
Yaygın kanaat, biz Türklerin göçebe olduğu, kılıç maharetiyle bugüne kadar hayatta kalabildiğimiz şeklindedir. Selçuklu-Osmanlı birikimini temsil eden Türk diplomasisi, unutulmuştur. Bu yüzden, şahsiyetli dış politikanın sadece adı kalmış, kendisinden pek eser kalmamıştır. Diplomasi denildiğinde, insanların aklına monşerlerden başka bir şey gelmemesi bundan olsa gerektir.
Aslına bakılacak olursa, Türklerin göç-ebeliği, 1071''de sona ermiştir; ama laf-ebeliği devam etmektedir. Mekanlara verdikleri isimler şahidimizdir. Göç-mekten göçek değil, kon-maktan "konak" yaparlar kendilerine. Anadolu''nun dört bir yanında. Niyetleri kalıcı olmaktır.
Bu topraklarda kon-maya, konak-lamaya karar veren bu adamlar, diplomasi gibi yeni yetenekler edinirler. Bir paranın iki yüzü gibi; "savaşçı millet"in diğer yüzünde "barışçı millet" vasıfları belirginleşir. Her şeye rağmen, farklı dinlerin ve dillerin bir arada –genelde barış içinde- yaşadığı zengin Anadolu kültürü, kendi kendine mi ortaya çıkmıştır? Geçmişte ortaya çıkan bu zenginlik, şans eseri ise, bugün ihtiyacımız olan şey akıl değil şanstır. Planlı, programlı ve rasyonel olmaktan bahsetmenin ne gereği vardır? Şans yeterliyse...
Kemal Tahir, şanssız kişilerden biriydi... Komünist suçlamasıyla, keyfi yere yirmi yıl hapislerde yattı. Yalova''dan ötesini bilmeyen bir entelektüel olarak girdiği hapisten, Cumhuriyetten ötesini de bilen bir romancı olarak çıktı. Herkesin baba olarak gördüğü devletin, kaynak eserlerin ışığında, analığını tescil eden de o olacaktır. "Devlet Ana" romanı, sola da sağa da büyük gelir; ortada durur: Musluğu kırık bir çeşme gibi...
Denilebilir ki, Davutoğlu, o çeşmeden su içmiş adamlardandır. Kılıç kadar, kalem kullanmasını da bilenlerin, siyasetname geleneğinin çocuğudur.
Davutoğlu, "Devlet Ana"nın oğludur.
İşi zordur...
Bu "zor"un bu oyunu bozması temennimizdir.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.