Modern hayatın adı Batılılaşma ise, soyadı mutluluk emperyalizmidir. Gelmişini geçmişini hürmetle yad edemiyoruz, çünkü yoktur. Varı yoğu şimdidir, "anı yaşa"dır. Her an mutlu olmak baskısından kaynaklanan, herkesi esir alan o meşhur strestir.
Eleştirirken kullandığımız argümanların modasının geçtiğini, eleştirirken de geride kaldığımızı itiraf etmeliyiz. Dürüst bir insan olmak ve insan kalmak derdini, günü kurtarmak için kaybetmek istemiyorsak... Emperyalizm, geçen yıllar içerisinde tekniğini, teknolojisini değiştirdi, işgal araçlarını "estetize" ve "stilize" etti, çok geliştirdi.
Sadece çelişki deyip geçecek miyiz, insan gibi kederlenmeyecek miyiz şu duruma? Ne hazindir ki, hümanist çağda insanın, insan olmanın hiçbir değeri kalmadı.
Hümanist çağda insan, kendisiyle meşgul olamayacak kadar, kendisiyle dertleşemeyecek kadar, kendi hayatı hakkında kararlar alamayacak kadar çok meşgul. Hani teknoloji ve bilim hayatımızı kolaylaştırıyordu?
Modern zamanlarda hayat, "mutluluk emperyalizmi" tarafından işgal edilmiştir. İnsan, insan olmak ve kalmak derdini unutmuş... Hayatın biricik gayesini mutlu olmak zannetmeye başlamış ve bunun için de her şeyini yenilemeye mahkum edilmiştir.
Her gün sabahtan akşama kadar, "an"ı yaşa"rken havalara zıplayacak kadar mutlu olamadığında, "mutlu olamadığı için mutsuz" olmaktadır. Yoksa mutsuz olmasını gerektirecek bir derdi olmadığını bilse bile...
Batılılaşma denilen bu dünya görüşünün, bir yandan ufkumuzu açarken, diğer yandan hayat görüşümüzü nasıl kapattığının konuşulmaması bir meseleyse, sadece duygusal övgü ve sövgülere konu olması da bir başka bir meseledir.
Dahası: Belki de temel mesele, Batı klasikleri Türkçeye tercüme edilirken, Batılılaşma kavramının bugüne kadar Türkçeye tercüme edilmemesidir. Batılılaşmanın Türkçe meali: "Mutluluk emperyalizmi"dir.
Tercümenin anlamını tercüme edecek olursak, yorumdan başka gidecek kapımız yoktur: Her tercüme bir yorumdur. "Bana göre" diyerek konuşanlar, zannedildiği gibi yorum yapmıyorlar, sadece sesli düşünüyorlar. Bilgi yoksa, sözlükten mot-a-mot "çeviri"rsiniz, anlamanın etrafında dolanıp durursunuz. Bilgi varsa, tercüme edebilir, yani en doğru yoruma ulaşabilirsiniz.
Emperyalizme karşı slogan atmayı çok seven Batılılaşmanın bu topraklardaki "tacheron"ları, dertlerini paylaşan sanatçıları "çağrı merkezi", orduyu da hukuk devletinin arızalarını tamir eden "teknik servis" zannedecek kadar demokrasi kültürüne vakıf olabilirler. Bu satırların yazarını ilgilendiren, bu popüler konular değil. Merak bu ya, sorumuz ve saflığımız mazur görülsün: En son Mısır Cumhurbaşkanı"nı "demokrasi kültürü"ne sahip olmamakla eleştirenler, kendileri bu bulunmaz Hint kumaşı "demokrasi kültürü"nü hangi mağazadan aldılar?
Magazin medyası sayesinde her şeylerini bizimle paylaşan bu memleketin seçkinleri, demokrasi kültürünü nereden edindiklerini niçin bizimle paylaşmıyorlar? Kurtuluş Savaşı"nda mı, Tek Parti yıllarında mı, darbeler sırasında orduyu alkışlarken mi, işkencelerden geçerken mi, çıkardığınız dergi ve gazetelerde mi, nerede gördünüz ve hemen edindiniz bu demokrasi kültürünü?
Geçen hafta yaptığımız gibi, en iyisi bir filmle bitirelim. Side Effects (Yan Etkiler) filminde, ölmüş babasını, yoldan geçen bir takside gördüğünü iddia eden gariban siyahi adama, polis "Deli bu!" damgasını vurduğunda, psikiyatr bu tespite itiraz eder: "Hayır, deli değil o, sadece kederli."
Kederli olmanın delilik alameti sayıldığı bir zamanda yaşıyoruz... Katledilen kurucuları rahmetli Hasan El Benna ve idam edilen merhum Seyyid Kutup gibi Mısır Cumhurbaşkanı da sadece kederli, ama utanmadan "deli" damgası vuruyor, aşağılıyorlar. Doktorculuk oynamaya bir türlü doyamıyorlar.
Bu toprakların kadim dertleriyle ile aydınlarının modern kaygıları arasında niçin "asorti" yok? İzan, insaf, ölçü deyince anlaşılmıyor, Paris Türkçesiyle "assorti" diyelim ki belki anlaşılır.
Sözün kıymetli olduğu zamanlarda, bir insan için hayatta en önemli şeylerden biri de ağzından çıkan söze itibar edilmesiydi. Sözlü kültürün güçlü olduğu bir toplumda, bir insanın şahitliğinin geçersizliğine hükmedilmesi, hayatın durduğu yerdir. Tahsin Özcan"ın yaklaşık bir yüzyıllık dönemde, Osmanlı şeyhülislamlarının fetvalarını incelediği kitabında, ibretlik fetvalardan biri "insanlar ve hayvanlar" hakkındadır. Kaynaklarda yer alacak kadar önemli bulunan fetvada, hayvanlara sürekli küfreden bir insanın şahitliğinin geçerli olamayacağına hükmediliyor.
Hümanist çağda, modern dünyada, sürekli insanlara hakaret edenlerin şahitliğine itibar ediliyorsa, burada durup kederlenmek, insan olmanın şartlarından biri olmuş demektir.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.