Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Yalnızlık parmak izi gibidir; hiçbir yalnızlık birbirine benzemez.

Ortak kanının aksine, çekik gözlülerin ve kadim geleneğin de birbirine benzememesi gibi.

Bedenin biricikliğini parmak izi temsil ediyorsa, ruhun temsilcisi de yalnızlık...

Şu dünyada yalnızlık kadar vefalısını bulmak da zor. Ayrım yapmaksızın herkesi ziyaret eder:

Ne dağ başında nöbet tutan askeri unutur, ne de okulda ilk gününü yaşayan öğrenciyi.

Hem "endişeli modernler"in arkadaşıdır, hem "çarşaflılar"ın...

Bu yalnızlık meselesi, modern zamanların nasıl büyük bir illüzyon olduğunu gösteren, yalın bir hakikattir haddizatında: Bireysen niçin yalnız kalamıyorsun?

Kendi kaderini kendisi yazmaya çalışanlar, yani sürüdeki koyun değil de birey olduğunu iddia edenler, ne ilginçtir ki yalnız kalamıyorlar. Yalnızlığa dayanamıyorlar. İnternet kesildiğinde veya cep telefonu evde unutulduğunda bile sudan çıkmış balığa dönüyorlar.

Dini terimlerle espri yapabilecek kadar samimi ve rahat olabilseydik, büyük ihtimalle tarihin en putperest (abartılı) döneminin modern zamanlar olduğunu söylerdik.

Dini terimleri Türkçeye tercüme etmekte ciddi sıkıntılarımızın olduğu inkar edilemez. Tercüme edebilmek için, halden anlamak, hemhal olmak gerektiğini –daha önce– konuşmuştuk sanırım. Dar ve aşırı anlamlar yüklemeden, put terimiyle yalnız baş başa kalabileydik, biraz hemhal olabileydik, putun yalın anlamıyla, ruhuyla da tanışabilirdik: Abartılan her şeye put denilir.

Eğer zaman makinesi olaydı, bu icat, değişenin sadece zaman olduğunu gösterirdi. Geçen yıllar neyi değiştirdi? Kötü tarafından bakacak olursak: Görünür zincirlerin yerini görünmez zincirler aldı...

Hayatın iyi tarafı, iyi tarafının olmasıdır. Amma velakin bugün konumuz bu değil. Geçen yıllar, üzerimizdeki ağırlıkları atmak, hayatımızı yalınlaştırmak, bizi yalnız kalabilecek kadar güçlü kılmak bir yana, tarihin en "bağımlı" insanlarına dönüştürdü.

Tek bir örnek yetmez mi: Cep telefonuna bile bu kadar "bağımlı" olan insanların, sürekli özgürlük hakkında konuşması, kendini özgür birey sanması, trajikomik değil de nedir?

Kahvecinin sandalyeleri toplaması gibi, kelimelerimizi toplayalım, başlığın hikayesiyle kapatalım. Kimi okuyucuların malumudur. Geçmişte ve günümüzde bazı dergilere danışmanlık yaptım, yapıyorum... Orada da burada da söylediğim aynıdır: Türkiye"nin değişmesini isteyen insanlar olarak, unutmamalıyız ki, aslında teklifimizin ilk muhatabı biziz. Teklif sahibinin teklifinden muaf olmadığına inanırım. Kendin yapmadığın şeyi, başkalarına yap demenin çelişkisi, ahlaksızlığı... Bu bağlamda, muhalefet dilinin de gelişmesi, derinleşmesi ve espri yapabilecek kıvama gelebilmesi gereklidir. Espriye, öze temas etmesi için. Yoksa muhalefet dili, sadece mağduriyet hikayeleri anlatır veya mizahı aşağılamayla eşanlamlı zanneder.

Teklifimi bir kere daha yineleyeyim, belki işe yarar:

"Niçin arka kapak güzeli olarak çarşaflı bir kadın fotoğrafı koymuyoruz?"

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...